ประกาศกนาธันประณามการกระทำของกษัตริย์ดาวิด กษัตริย์ดาวิดทรงเป็นทุกข์เสียพระทัย^a

12 ¹พระยาห์เวห์ทรงส่งประกาศกนาธันไปพบกษัตริย์ดาวิด ประกาศกนาธันจึงเข้าเฝ้าทูลกษัตริย์ว่า

“ในเมืองหนึ่ง มีชายสองคน

                    คนหนึ่งร่ำรวย อีกคนหนึ่งยากจน

          ²คนร่ำรวยมีฝูงแกะและโคจำนวนมาก

          ³ส่วนคนยากจนมีลูกแกะเพศเมียเพียงตัวเดียว

                    เป็นลูกแกะที่เขาซื้อมาและเลี้ยงดูอย่างดี

          แกะตัวนั้นเติบโตขึ้นในบ้านกับเขาและลูกๆ

                    กินอาหารกับเขา และดื่มจากถ้วยของเขา

          นอนซบอกของเขา เขารักแกะตัวนั้นเหมือนบุตรสาว

          ⁴วันหนึ่ง มีคนเดินทางมาแวะที่บ้านของคนร่ำรวย

                    ซึ่งไม่อยากฆ่าแกะหรือโคของตนนำมาทำอาหารให้คนเดินทางที่บังเอิญมาเยี่ยม

          เขาจึงเอาลูกแกะของคนยากจน

          มาทำอาหารให้แขกแทน”

          ⁵กษัตริย์ดาวิดกริ้วชายผู้นั้นมาก ตรัสกับนาธันว่า “ตราบใดที่พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่ ผู้ที่ทำเช่นนี้จะต้องถูกประหารชีวิต ⁶เขาต้องชดใช้ราคาลูกแกะนั้นสี่เท่า เพราะเขามีใจร้ายกระทำเช่นนี้”

          ⁷ประกาศกนาธันจึงทูลกษัตริย์ดาวิดว่า “พระองค์คือชายคนนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้เจิมตั้งท่านเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล เราได้ช่วยท่านให้รอดพ้นจากมือของซาอูล ⁸เราได้มอบผู้คนในครอบครัวเจ้านายของท่าน มอบภรรยาของเจ้านายให้อยู่ในอ้อมกอดของท่าน และมอบพงศ์พันธุ์อิสราเอลและยูดาห์แก่ท่าน ถ้าทั้งหมดนี้ยังไม่พอ เราจะให้มากกว่านี้อีก ⁹ทำไมท่านจึงลบหลู่พระยาห์เวห์^b กระทำสิ่งชั่วร้ายเฉพาะพระพักตร์พระองค์ ท่านให้อุรียาห์ชาวฮิตไทต์ถูกฆ่า ปล่อยให้ชาวอัมโมนฆ่าเขา แล้วเอาภรรยาของเขาเป็นภรรยาของตน ¹⁰เพราะเหตุนี้ จะมีคนในวงศ์ตระกูลของท่านถูกฆ่าอยู่เรื่อยๆ^c เพราะท่านได้ลบหลู่เรา เอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของท่าน’

          ¹¹พระยาห์เวห์ตรัสอีกว่า ‘เราจะให้คนในครอบครัวของท่านนำเหตุร้ายมาให้ท่าน เราจะพรากภรรยาของท่านต่อหน้าท่าน ไปให้แก่ผู้ใกล้ชิดของท่าน เขาจะหลับนอนกับภรรยาของท่านอย่างเปิดเผย ¹²ท่านได้ทำการนี้อย่างลับๆ แต่เราจะทำการนี้อย่างเปิดเผยให้อิสราเอลทุกคนได้เห็น’”

          ¹³กษัตริย์ดาวิดตรัสกับนาธันว่า “ข้าพเจ้าได้ทำบาปผิดต่อพระยาห์เวห์แล้ว” นาธันทูลตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงให้อภัยบาปพระองค์แล้ว พระองค์จะไม่ต้องสิ้นพระชนม์ ¹⁴แต่เนื่องจากพระองค์ทรงดูหมิ่นพระยาห์เวห์^dโดยกระทำการนี้ พระโอรสที่จะเกิดมาจะต้องตาย” ¹⁵แล้วนาธันก็กลับบ้าน

พระโอรสที่เกิดจากนางบัทเชบาตาย ซาโลมอนประสูติ

          พระยาห์เวห์ทรงทำให้พระโอรสของกษัตริย์ดาวิดที่เกิดจากภรรยาของอุรียาห์ป่วยหนัก ¹⁶กษัตริย์ดาวิดทูลอ้อนวอนพระเจ้าขอให้ทารกนั้นหายป่วย ไม่ยอมเสวยอะไรเลย บรรทมบนพื้นทุกคืน ¹⁷บรรดาข้าราชบริพารผู้อาวุโสทูลเชิญให้พระองค์ทรงลุกขึ้นจากพื้น แต่พระองค์ไม่ทรงยอม ทั้งไม่ยอมเสวยพระกระยาหารกับเขา ¹⁸ในวันที่เจ็ด ทารกนั้นก็ตาย บรรดาข้าราชบริพารไม่กล้าทูลว่าทารกตายแล้ว เขาพูดกันว่า “เมื่อทารกยังมีชีวิตอยู่ เราทูลสิ่งใดกษัตริย์ก็ไม่ทรงฟังเรา เราจะทูลพระองค์ได้อย่างไรว่าทารกตายแล้ว พระองค์อาจทำร้ายพระองค์ก็ได้” ¹⁹เมื่อกษัตริย์ดาวิดทรงสังเกตเห็นว่าบรรดาข้าราชบริพารกระซิบกระซาบกันอยู่ ก็ทรงทราบว่าทารกสิ้นชีวิตแล้ว พระองค์จึงตรัสถามข้าราชบริพารว่า “เด็กนั้นสิ้นชีวิตแล้วหรือ” เขาทูลตอบว่า “สิ้นแล้ว พระเจ้าข้า”

          ²⁰กษัตริย์ดาวิดทรงลุกขึ้นจากพื้น เสด็จไปสรงพระวรกาย เปลี่ยนฉลองพระองค์ แล้วเสด็จไปยังที่ประทับของพระยาห์เวห์ และกราบลงนมัสการ เมื่อเสด็จกลับมาถึงพระราชวังแล้ว พระองค์รับสั่งให้ยกเครื่องเสวยมาและได้เสวย ²¹บรรดาข้าราชบริพารทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมพระองค์ทรงกระทำเช่นนี้ เมื่อเด็กยังมีชีวิตอยู่ พระองค์ไม่ยอมเสวยอะไรและทรงกันแสง แต่พอเด็กสิ้นชีวิตแล้ว พระองค์เสด็จลุกขึ้นเสวยพระกระยาหาร”^{e 22}พระองค์ตรัสตอบว่า “เมื่อเด็กยังมีชีวิตอยู่ เราอดอาหารและร่ำไห้ เพราะคิดว่า ‘ใครจะรู้ พระยาห์เวห์อาจจะทรงเมตตาข้าพเจ้าให้เด็กมีชีวิตต่อไป ²³บัดนี้ เขาตายแล้ว เราจะอดอาหารไปทำไม เราจะทำให้เขากลับคืนชีวิตมาได้หรือ สักวันหนึ่งเราจะต้องตายตามเขาไป^f แต่เขาจะไม่มีวันกลับมาหาเราอีก’”

          ²⁴แล้วกษัตริย์ดาวิดทรงปลอบโยนนางบัทเชบามเหสี และเสด็จไปหลับนอนกับนาง นางก็ตั้งครรภ์^g และประสูติพระโอรสอีก ซึ่งได้รับนามว่าซาโลมอน พระยาห์เวห์ทรงรักซาโลมอน ²⁵ทรงส่งประกาศกนาธันไปทูลกษัตริย์ดาวิดให้ทรงทราบ โดยเรียกนามเขาว่า “เยดีคิยาห์” ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์^h

กษัตริย์ดาวิดทรงยึดเมืองรับบาห์

          ²⁶ระหว่างนั้นโยอาบโจมตีเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดป้อมที่ประทับของกษัตริย์ได้ ²⁷โยอาบส่งผู้นำสารมาทูลกษัตริย์ดาวิดว่า “ข้าพเจ้าเข้าโจมตีเมืองรับบาห์และยึดแหล่งน้ำของเมืองได้^{i 28}ขอพระองค์ทรงรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่มาล้อมเมืองและยึดให้ได้ มิฉะนั้น ข้าพเจ้าจะเข้ายึดเองและชัยชนะจะเป็นของข้าพเจ้า” ²⁹กษัตริย์ดาวิดจึงทรงรวบรวมกำลังพลทั้งหมดเสด็จไปยังเมืองรับบาห์ ทรงเข้าโจมตีและยึดเมืองได้ ³⁰พระองค์ทรงถอดมงกุฎจากพระเศียรรูปเคารพของเทพมิลโคม^j มงกุฎนี้ทำด้วยทองคำหนักประมาณสามสิบสี่กิโลกรัม ประดับเพชรพลอยล้ำค่า ซึ่งกษัตริย์ดาวิดทรงนำมาประดับมงกุฎของพระองค์ นอกจากนั้น กษัตริย์ดาวิดยังยึดได้ของเชลยจำนวนมากจากเมืองนั้น ³¹ทั้งยังทรงกวาดต้อนชาวเมืองนั้น บังคับให้ทำงานเลื่อยไม้ ขุดดิน ตัดไม้ และเผาอิฐ พระองค์ทรงทำเช่นเดียวกันนี้กับชาวอัมโมนทุกเมือง แล้วกษัตริย์ดาวิดทรงยกทัพกลับกรุงเยรูซาเล็ม

12 a บางทีการเข้าแทรกแซงของนาธัน (12:1-5ก) อาจไม่มีอยู่ในเรื่องเดิม จากข้อ 22 ดูเหมือนว่า ดาวิดไม่รู้ชะตากรรมของเด็กที่เกิด แต่ทั้งสองธรรมประเพณีมีความเก่าแก่เท่าเทียมกัน และแสดงถึงความรู้สึกทางศาสนาเดียวกันที่ว่า การประกอบอาชญากรรมของกษัตริย์ดาวิดถูกลงโทษ แต่การเป็นทุกข์เสียใจของพระองค์ ทำให้ทรงได้รับการอภัย

^b “พระยาห์เวห์” ตามสำนวนแปลโบราณบางฉบับ ต้นฉบับภาษาฮีบรูว่า “พระวาจาของพระยาห์เวห์”

^c นี่เป็นการกล่าวพาดพิงถึงการถูกฆ่าตายของอัมโนน (13:28-29) อับซาโลม (18:9-15) และอาโดนิยาห์ (1 พกษ 2:22-25) ทั้งสามคนเป็นพระโอรสของกษัตริย์าวิด

^d “ทำให้พระยาห์เวห์พิโรธ” แปลตามการคาดคะเน ต้นฉบับภาษาฮีบรูว่า “ทำให้ศัตรูของพระยาห์เวห์โกรธ” เพื่อหลีกเลี่ยงการพูดถึงพระเจ้าในทางที่ไม่สมควร บาปไม่เป็นเพียงการละเมิดกฎศีลธรรมหรือกฎเกณฑ์ทางสังคม แต่เป็นการตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าเป็นอันดับแรก (ดู ปฐก 39:9; สดด 51:1 เชิงอรรถ f; อสย 59:2) พระเจ้าเท่านั้นสามารถฟื้นฟูสัมพันธภาพนั้นได้ใหม่ (สดด 65:3 ดู มก 2:5)

^e กษัตริย์ดาวิดได้ทรงละเมิดขนบประเพณีทุกประการ ความสัมพันธ์ของพระองค์กับพระเจ้ามาจากความจริงใจ ไม่เป็นเพียงการปฏิบัติตามกฎภายนอกเท่านั้น (ดู ข้อ 22-23 และ 6:21-22)

^f “ตามเขาไป” หมายถึง ไปยังแดนผู้ตาย หรือ “เชโอล” (ดู กดว 16:33 เชิงอรรถ f)

^g “นางก็ตั้งครรภ์” ตามต้นฉบับภาษากรีก ต้นฉบับภาษาฮีบรูละวลีนี้

^h “ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์” ตามสำนวนแปลโบราณบางฉบับ ต้นฉบับภาษาฮีบรูว่า “เพราะพระยาห์เวห์” การเกิดของซาโลมอนบุตรของนางบัทเชบา “ที่รักของพระยาห์เวห์” (ความหมายของคำว่า yedidyah) คือหลักประกันการให้อภัยของพระเจ้า นอกนั้น ซาโลมอนซึ่งพระเจ้าทรงเลือกสรรให้ขึ้นครองบัลลังก์ ไม่ได้เป็นผู้มีสิทธิในการสืบราชสมบัติแต่อย่างใด

ⁱ หมายถึง เมืองในบริเวณที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ใต้ “เมืองของกษัตริย์” หรือป้อม

^j “มิลโคม” ตามต้นฉบับภาษากรีก ต้นฉบับภาษาฮีบรูพูดถึง malkam แปลว่า “กษัตริย์ของพวกเขา” มิลโคมเป็นเทพเจ้าองค์หนึ่งของชาวอัมโมน (1 พกษ 11:5) “ฝังเพชรหนึ่งเม็ด” ตามสำนวนแปลโบราณบางฉบับ และ 1 พศด 20:2 ต้นฉบับภาษาฮีบรูว่า “และเพชรเม็ดหนึ่ง”