วันพฤหัสบดีที่ 11 สิงหาคม 2016
ระลึกถึง น.กลารา พรหมจารี
อสค 12: 1-12 / มธ 18: 21-19: 1
บทอ่านจากพระวรสารตามคำเล่าของนักบุญมัทธิว
เวลานั้น เปโตรเข้ามาทูลถามพระเยซูเจ้าว่า “พระเจ้าข้า ถ้าพี่น้องทำผิดต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าต้องยกโทษให้เขาสักกี่ครั้ง ถึงเจ็ดครั้งหรือไม่” พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เราไม่ได้บอกท่านว่าต้องยกโทษให้เจ็ดครั้ง แต่ต้องยกให้เจ็ดคูณเจ็ดสิบครั้ง”
อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับกษัตริย์องค์พระองค์หนึ่งทรงประสงค์จะตรวจบัญชีหนี้สินของผู้รับใช้ ขณะที่ทรงเริ่มตรวจบัญชีนั้น มีผู้นำชายผู้หนึ่งเข้ามา ชายผู้นี้เป็นหนี้อยู่เป็นพันล้านบาท เขาไม่มีสิ่งใดจะชำระหนี้ได้ กษัตริย์จึงตรัสสั่งให้ขายทั้งตัวเขา บุตรภรรยา และทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อใช้หนี้ ผู้รับใช้กราบพระบาททูลอ้อนวอนว่า “ขอทรงพระกรุณาผัดหนี้ไว้ก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะชำระหนี้ให้ทั้งหมด” กษัตริย์ทรงสงสารจึงทรงปล่อยเขาไป และทรงยกหนี้ให้ ขณะที่ผู้รับใช้ออกไป ก็พบเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกันซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่ไม่กี่พันบาท เขาเข้าไปคว้าคอบีบไว้แน่น พูดว่า “เจ้าเป็นหนี้ข้าอยู่เท่าไร จงจ่ายให้หมด”
เพื่อนคนนั้นคุกเข่าลงอ้อนวอนว่า “กรุณาผลัดหนี้ไว้ก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะชำระหนี้ให้” แต่เขาไม่ยอมฟัง นำลูกหนี้ไปขังไว้จนกว่าจะชำระหนี้ให้หมด เพื่อนผู้รับใช้อื่น ๆ เห็น ดังนั้นต่างสลดใจมาก จึงนำความทั้งหมดไปทูลกษัตริย์ พระองค์จึงทรงเรียกชายผู้นั้นมา ตรัสว่า “เจ้าคนสารเลว ข้ายกหนี้สินของเจ้าทั้งหมดเพราะเจ้าขอร้อง เจ้าต้องเมตตาเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน เหมือนกับที่ข้าได้เมตตาเจ้ามิใช่หรือ” กษัตริย์กริ้วมาก ตรัสสั่งให้นำผู้รับใช้นั้นไปทรมานจนกว่าจะชำระหนี้หมดสิ้น พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะทรงกระทำต่อท่าน ทำนองเดียวกัน ถ้าท่านแต่ละคนไม่ยอมยกโทษให้พี่น้องจากใจจริง”
เมื่อพระเยซูเจ้าตรัสเรื่องนี้จบแล้ว จึงเสด็จออกจากแคว้นกาลิลีเข้าไปในแคว้นยูเดีย
(พระวาจาของพระเจ้า)
—————
“ใจคน” เป็น “ตัวบ่งชี้” ที่สำคัญ ที่จะแสดงบอกได้ว่า “คนศักดิ์สิทธิ์ขึ้นได้ด้วยการอยู่ท่ามกลางคน หรือ เสียโอกาสความศักดิ์สิทธิ์ไปด้วยการปฎิเสธจะศักดิ์สิทธิ์ขึ้นได้ เพราะ “คน”
เราแสวงหาความดี ด้วยการ ให้พระ แต่ไม่ให้อะไรคน เราแสวงหาบุญ ด้วยการปรนบัติพระ แต่ไม่เคยสนใจปรนบัติคน เราจึงหลีกโอกาสที่จะศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วย “คน”
ดังนั้น ประกาศกเอเสเคียล จึงตักเตือนวิธีคิดแบบนี้ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้าอาศัยอยู่ในหมู่พงศ์พันธุ์กบฏ เขามีตาเพื่อเห็น แต่ไม่ยอมดู มีหูเพื่อฟัง แต่ไม่ยอมฟัง เพราะเขาเป็นพงศ์พันธุ์กบฏ”
ตาเพื่อเห็น แต่ไม่ยอมดู เพราะเราปิดทาง “ตา” เพื่อจะไม่ต้องพิจารณา ไม่ต้องการวินิจฉัย ไม่ใช้โอกาสมองให้ทั่ว ดูให้กว้าง ตาจะไม่ต้องดูพิจารณา
หูไม่ฟัง ไม่ต้องการรับรู้ ไม่ต้องการรับฟัง ไม่ต้องตัดสินใจ ไม่ต้องมีข้อมูล ปิดหู ปิดโอกาสต่อคน
ดังนั้น คำเตือนสอนของประกาศกจึงสอดคล้องเรื่อง “อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับกษัตริย์องค์พระองค์หนึ่งทรงประสงค์จะตรวจบัญชีหนี้สินของผู้รับใช้”
ความคับแคบ ที่ต้องการ ปิดตา ปิดหู
ความจมจ่อมไม่พัฒนาความดีในพี่น้อง ทำให้ตัดโอกาส ที่จะ “ดีขึ้น” เพราะได้รักเพื่อนพี่น้องออกไป ดังประโยคที่สำคัญที่บอกว่า “เจ้าต้องเมตตาเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน เหมือนกับที่ข้าได้เมตตาเจ้ามิใช่หรือ”
เราต้อง “เมตตา” พี่น้อง เพราะพี่น้องไม่ใช่ทางผ่าน หรือ ผลงาน ที่เราจะดีได้ แต่เป็น “อาณาจักรสวรรค์” ที่ได้เร่ิมต้นตั้งแต่ตอนนี้ ในโลกนี้ ที่ต่อเนื่องยาวไป เพราะเราได้เดินทางชีวิตไปในอาณาจักรสวรรค์ ตั้งแต่ได้รัก เมตตา พี่น้องแล้ว
(Credit จาก Facebook คุณพ่อฉลองรัฐ สังขรัตน์)
