วันอังคารที่ 9 สิงหาคม 2016
น.เทเรซา เบเนติกตา แห่งไม้กางเขน
พรหมจารีและมรณสักขี
อสค 2: 8-3: 4 / มธ 18: 1-5, 10, 12-14
บทอ่านจากพระวรสารตามคำเล่าของนักบุญมัทธิว
ขณะนั้น บรรดาศิษย์เข้ามาเฝ้าพระเยซูเจ้า ทูลถามว่า “ผู้ใดยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์”
พระเยซูเจ้าทรงเรียกเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งให้มายืนอยู่กลางกลุ่มพวกเขา แล้วตรัสว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านไม่กลับเป็นเหมือนเด็กเล็ก ๆ ท่านจะเข้าอาณาจักรสวรรค์ไม่ได้เลย ฉะนั้น ผู้ใดที่ถ่อมตนลงเป็นเหมือนเด็กเล็ก ๆ คนนี้ ผู้นั้นจะยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์ ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็ก ๆ เช่นนี้ในนาม ของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา
จงระวังให้ดี อย่าดูหมิ่นคนธรรมดา ๆ เหล่านี้คนใดเลย เราบอกท่านทั้งหลายว่า ตลอดเวลาในสวรรค์ ทูตสวรรค์ของเขาเฝ้าชมพระพักตร์พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์”
“ท่านทั้งหลายคิดอย่างไร ถ้าชายคนหนึ่งมีแกะอยู่ร้อยตัว แล้วแกะตัวหนึ่งบังเอิญหลงทาง เขาจะไม่ปล่อยแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้บนภูเขา เพื่อค้นหาแกะตัวที่หลงไปหรือ เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าเขาหาแกะตัวนั้นพบแล้ว เขาจะรู้สึกยินดีที่พบมัน มากกว่ายินดีในแกะเก้าสิบเก้าตัวที่มิได้พลัดหลงไป พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ก็เช่นกัน ไม่ทรงปรารถนาให้คนธรรมดา ๆ เหล่านี้เพียงผู้เดียวต้องพินาศไป”
(พระวาจาของพระเจ้า)
——————
เราอาจไม่กล้าพูด ในเรื่องที่เราไม่เคยพบเจอ ไม่เคยสัมผัสกลืนกิน เป็น“ส่วนหนึ่งของชีวิต”
ชีวิตจริง ที่เคยกลืนกิน เคยผ่านรสชาต เราจะบอกได้ เล่าได้ อ้างอิงได้ ถึงสิ่งที่เราได้กินเข้าไป ดังนั้น การพิจารณาในหนังสือประกาศเอเสเคียลจึงคิดตามพระวาจาได้ว่า
“บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงกินสิ่งที่ท่านเห็น จงกินหนังสือม้วนนี้ แล้วจงไปพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลเถิด” ข้าพเจ้าจึงอ้าปาก พระองค์ก็ประทานหนังสือม้วนนั้นให้ข้าพเจ้ากิน แล้วตรัสว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงกินหนังสือม้วนนี้ซึ่งเราให้ท่าน จงกินให้อิ่ม” ข้าพเจ้าจึงกินหนังสือม้วนนั้น ซึ่งมีรสหวานเหมือนน้ำผึ้งในปากของข้าพเจ้า”
เด็กๆ จึงอยากกิน สิ่งที่เห็นในโฆษณา อยากรับประทานในสิ่งที่ล่อใจ กินแล้วเล่าบอกได้ ว่าชอบ อยากกินอีก หรือ อยากปฎิเสธ ดังนั้น การมีชีวิต “เกี่ยวข้อง จนได้กลืนกิน ได้ลิ้มรสสัมผัส” จึงเป็นประสบการณ์ตรง ที่บอกเล่าความเชื่อได้
การไม่มีประสบการณ์ตรงกับพระ ไมได้รักเพื่อนพี่น้องเลย ไม่ได้อุทิศตนรับใช้สละใครต่อใคร เราก็ไม่มีประสบการณ์ “แห่งความเมตตา” ได้เช่นกัน
ประสบการณ์ความเมตตาที่เรามีจากพระ ต้องผ่านวิธี ได้ช่วยเหลือ ได้อยู่ตรงปัญหานั้น “กับพี่น้อง” เราจึงได้ “กลืนกิน” ประสบการณ์แห่งความเมตตานั้น กลายเป็น “เลือดเนื้อ” เชื้อไขของเรา
(Credit จาก Facebook คุณพ่อฉลองรัฐ สังขรัตน์)
