Download

(ไฟล์ "เสียงวรสาร" โดย วัดแม่พระกุหลาบทิพย์ กรุงเทพฯ)

ข. คำเทศน์เกี่ยวกับพระศาสนจักร

ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด

          18 ¹ขณะนั้น บรรดาศิษย์เข้ามาเฝ้าพระเยซูเจ้า ทูลถามว่า “ผู้ใดยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์” ²พระเยซูเจ้าทรงเรียกเด็กเล็กๆ คนหนึ่งให้มายืนอยู่กลางกลุ่มพวกเขา ³แล้วตรัสว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านไม่กลับเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ท่านจะเข้าอาณาจักรสวรรค์ไม่ได้เลย ⁴ดังนั้น ผู้ใดที่ถ่อมตนลงเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ คนนี้ ผู้นั้นจะยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์”

การชักนำผู้อื่นให้ทำบาป

          ⁵“ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆ เช่นนี้^aในนามของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา ⁶ผู้ใดเป็นเหตุให้คนธรรมดาๆ ที่มีความเชื่อในเราทำบาป ถ้าเขาจะถูกแขวนคอด้วยหินโม่ใหญ่ถ่วงลงใต้ทะเล ก็ยังดีกว่าสำหรับเขา ⁷น่าเสียดายที่โลกนี้ยังมีผู้ที่เป็นเหตุให้มนุษย์ทำบาป ผู้เป็นเหตุให้มนุษย์ทำบาปต้องมีอย่างแน่นอน แต่วิบัติจงเกิดแก่ผู้นั้นเถิด”

          ⁸“ถ้ามือหรือเท้าของท่านเป็นเหตุให้ท่านทำบาป^b จงตัดมันทิ้งเสีย ท่านเข้าสู่ชีวิต^cโดยมีมือหรือเท้าข้างเดียว ยังดีกว่ามีมือหรือเท้าทั้งสองข้าง แต่ถูกทิ้งลงในไฟนิรันดร”

          ⁹“ถ้าตาข้างหนึ่งของท่านเป็นเหตุให้ท่านทำบาป จงควักมันทิ้งเสีย ท่านจะเข้าสู่ชีวิตโดยมีตาข้างเดียว ยังดีกว่ามีตาทั้งสองข้าง แต่ต้องถูกทิ้งลงในไฟนรก”^d

          ¹⁰“จงระวังให้ดี อย่าดูหมิ่นคนธรรมดาๆ เหล่านี้คนใดเลย เราบอกท่านทั้งหลายว่า ตลอดเวลาในสวรรค์ ทูตสวรรค์ของเขาเฝ้าชมพระพักตร์^eพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์”^f(11)

แกะที่พลัดหลง

          ¹²“ท่านทั้งหลายคิดอย่างไร ถ้าชายคนหนึ่งมีแกะอยู่ร้อยตัว แล้วแกะตัวหนึ่งบังเอิญหลงทาง เขาจะไม่ปล่อยแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้บนภูเขา เพื่อค้นหาแกะตัวที่หลงไปหรือ”

          ¹³“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าเขาหาแกะตัวนั้นพบแล้ว เขาจะรู้สึกยินดีที่พบมัน มากกว่ายินดีในแกะเก้าสิบเก้าตัวที่มิได้พลัดหลง”

          ¹⁴“พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ก็เช่นเดียวกัน ไม่ทรงปรารถนาให้คนธรรมดาๆ เหล่านี้แม้เพียงผู้เดียวต้องพินาศไป”

การตักเตือนกันฉันพี่น้อง

          ¹⁵“ถ้าพี่น้องของท่านทำผิด^g จงไปตักเตือนเขาตามลำพัง ถ้าเขาเชื่อฟัง ท่านจะได้พี่น้องกลับคืนมา ¹⁶ถ้าเขาไม่เชื่อฟัง จงพาอีกคนหนึ่งหรือสองคนไปด้วย คำพูดของพยานสองคนหรือสามคนจะได้จัดเรื่องราวให้เรียบร้อย ¹⁷ถ้าเขาไม่ยอมฟังพยาน จงแจ้งให้หมู่คณะทราบ^h ถ้าเขาไม่ยอมฟังหมู่คณะอีก จงปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นคนต่างศาสนา หรือคนเก็บภาษีเถิด”ⁱ

          ¹⁸“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ทุกสิ่งที่ท่านจะผูกบนแผ่นดิน จะผูกไว้ในสวรรค์ และทุกสิ่งที่ท่านจะแก้บนแผ่นดิน ก็จะแก้ในสวรรค์ด้วย”^j

การอธิษฐานภาวนาร่วมกัน

          ¹⁹“เราบอกความจริงแก่ท่านอีกว่า ถ้าท่านสองคนบนแผ่นดินพร้อมใจกันอ้อนวอนขอสิ่งหนึ่งสิ่งใด พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จะประทานให้ ²⁰เพราะว่า ที่ใดมีสองหรือสามคนชุมนุมกันในนามของเรา เราอยู่ที่นั่นในหมู่พวกเขา”

การให้อภัยความผิด^k

          ²¹เปโตรเข้ามาทูลถามพระเยซูเจ้าว่า “พระเจ้าข้า ถ้าพี่น้องทำผิดต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าต้องยกโทษให้เขาสักกี่ครั้ง ถึงเจ็ดครั้งหรือไม่” ²²พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เราไม่ได้บอกท่านว่าต้องยกโทษให้เจ็ดครั้ง แต่ต้องยกโทษให้เจ็ดคูณเจ็ดสิบครั้ง”^l

อุปมาเรื่องลูกหนี้ไร้เมตตา

          ²³อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับกษัตริย์พระองค์หนึ่ง ทรงประสงค์จะตรวจบัญชีหนี้สินของผู้รับใช้ ²⁴ขณะที่ทรงเริ่มตรวจบัญชีนั้น มีผู้นำชายผู้หนึ่งเข้ามา ชายผู้นี้เป็นหนี้อยู่หนึ่งหมื่นตะลันต์^{m 25}เขาไม่มีสิ่งใดจะชำระหนี้ได้ กษัตริย์จึงตรัสสั่งให้ขายทั้งตัวเขา บุตร ภรรยาและทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อใช้หนี้ ²⁶ผู้รับใช้กราบพระบาททูลอ้อนวอนว่า ‘ขอทรงพระกรุณาผัดหนี้ไว้ก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะชำระหนี้ให้ทั้งหมด’ ²⁷กษัตริย์ทรงสงสารจึงทรงปล่อยเขาไปและทรงยกหนี้ให้ ²⁸ขณะที่ผู้รับใช้ออกไป ก็พบเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกันซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่หนึ่งร้อยเหรียญⁿ เขาเข้าไปคว้าคอบีบไว้แน่น พูดว่า ‘เจ้าเป็นหนี้ข้าอยู่เท่าไร จงจ่ายให้หมด’

          ²⁹เพื่อนคนนั้นคุกเข่าลงอ้อนวอนว่า ‘กรุณาผัดหนี้ไว้ก่อนเถิด แล้วข้าพเจ้าจะชำระหนี้ให้’ ³⁰แต่เขาไม่ยอมฟัง นำลูกหนี้ไปขังไว้จนกว่าจะชำระหนี้หมด ³¹เพื่อนผู้รับใช้อื่นๆ เห็นดังนั้นต่างสลดใจมาก จึงนำความทั้งหมดไปทูลกษัตริย์ ³²พระองค์จึงทรงเรียกชายผู้นั้นมา ตรัสว่า ‘เจ้าคนสารเลว ข้ายกหนี้สินของเจ้าทั้งหมดเพราะเจ้าขอร้อง ³³เจ้าต้องเมตตาเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน เหมือนกับที่ข้าได้เมตตาเจ้ามิใช่หรือ’ ³⁴กษัตริย์กริ้วมาก ตรัสสั่งให้นำผู้รับใช้นั้นไปทรมานจนกว่าจะชำระหนี้ทั้งหมด ³⁵พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จะทรงกระทำต่อท่านทำนองเดียวกัน ถ้าท่านแต่ละคนไม่ยอมยกโทษให้พี่น้องจากใจจริง”

18 a “เด็กเล็กๆ” หมายถึงผู้ที่ทำตนเป็นเด็กเพราะไม่มีมารยา (เทียบ ข้อ 4)

^b ตามความหมายเดิมของคำกรีก หรือและตามตัวอักษร หมายถึง “บ่วงแร้ว” (ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้หกล้ม - ดู 16:23 เชิงอรรถ k) ข้อ 8-9 ไม่มีความคิดต่อเนื่องจากข้อ 7 แต่ มธ นำมาใส่ไว้ที่นี่เพราะมีคำว่า “เป็นเหตุให้ทำบาป” เหมือนในข้อ 6-7; ข้อ 8-9 นี้มีอยู่แล้วใน 5:29-30

^c หมายถึง ชีวิตนิรันดร

^d “ไฟนรก” แปลคำภาษาฮีบรู Ge-Hinnom หมายถึงหุบเขานอกกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเป็นสถานที่มีมลทิน เพราะเคยมีการฆ่าเด็กถวายบูชา (ลนต 18:21 เชิงอรรถ h) ต่อมา เนื่องจากสถานที่นี้มีไฟเผาขยะลุกอยู่ตลอดเวลา ชาวยิวจึงเปรียบสถานที่นี้กับไฟนรก ซึ่งเป็นที่ที่พระเจ้าทรงลงโทษคนชั่ว

^e เป็นสำนวนจากพันธสัญญาเดิมหมายถึงการที่ข้าราชสำนักเฝ้าอยู่ต่อหน้าพระมหากษัตริย์ (เทียบ 2 ซมอ 14:24; 2 พกษ 25:19; ทบต 12:15) ในที่นี้ต้องการเน้นความใกล้ชิดระหว่างทูตสวรรค์กับพระเจ้า

^f สำเนาโบราณบางฉบับเพิ่มข้อ 11 “เพราะว่าบุตรแห่งมนุษย์เสด็จมาเพื่อช่วยสิ่งที่เสียไปให้รอดพ้น” (เทียบ ลก 19:10)

^g สำเนาโบราณหลายฉบับเติมคำว่า “ต่อท่าน” แต่ไม่จำเป็น ความผิดในที่นี้หมายถึงความผิดหนักและอื้อฉาว ไม่จำเป็นต้องทำผิดต่อบุคคลที่มีหน้าที่ตักเตือน ซึ่งต่างกับกรณีข้อ 21

^h “หมู่คณะ” (ภาษากรีก ekklesia) แปลคำ qahal ในภาษาฮีบรู ซึ่งหมายถึงการชุมนุมของพี่น้องคริสตชนมากกว่าจะหมายถึง “พระศาสนจักรทั้งหมด”

ⁱ “คนต่างศาสนาและคนเก็บภาษี” เป็นผู้ที่สังคมรังเกียจ ชาวยิวที่เคร่งครัดศาสนาไม่คบหากับคนพวกนี้ (ดู 5:46 เชิงอรรถ u และ 9:10 เชิงอรรถ e) เทียบได้กับการถูกอัปเปหิจากหมู่คณะใน 1 คร 5:11 เชิงอรรถ h

^j อำนาจนี้พระเยซูเจ้าได้ทรงมอบให้เปโตรแล้ว (16:19) ในที่นี้ พระองค์ทรงมอบให้แก่หมู่คณะด้วย

^k คริสตชนต้องให้อภัยกัน (5:39; 6:12// เทียบ 7:2; 2 คร 2:7; อฟ 4:32; คส 3:13) ตามแบบฉบับของพระเจ้าและของพระเยซูเจ้า (ลก 23:34 เชิงอรรถ k) และปฏิบัติตามแบบฉบับของชาวอิสราเอล (ลนต 19:18-19; ดู อพย 21:25 เชิงอรรถ f) “เพื่อนบ้าน” ในพันธสัญญาเดิมหมายถึง “เพื่อนร่วมชาติ” แต่ในพันธสัญญาใหม่ หมายถึงทุกคนรวมทั้งผู้ที่ทำผิดต่อเราด้วย (5:44-45; รม 12:17-21; 1 ธส 5:15; 1 ปต 3:9; ดู สดด 5:10 เชิงอรรถ c) ความรักจะลบล้างบาปได้มาก (สภษ 10:12; อ้างถึงโดย ยก 5:20; 1 ปต 4:8)

^l “เจ็ดคูณเจ็ดสิบครั้ง” ยังแปลได้อีกว่า “เจ็ดสิบเจ็ดครั้ง” (ดู 6:9 เชิงอรรถ d) มธ อธิบายคำสอนเรื่องนี้โดยใช้อุปมาในข้อ 23-25 อุปมาหลายเรื่องที่เป็นของ มธ โดยเฉพาะกล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ โดยเน้นลักษณะตรงกันข้ามของบุคคลในเรื่อง (ดู 20:1 เชิงอรรถ a; 21:28; 22:1 เชิงอรรถ a; 24:45 เชิงอรรถ w; 25:1 เชิงอรรถ a, 31 เชิงอรรถ e; ลก 15:11 เชิงอรรถ a)

^m “หนึ่งหมื่นตะลันต์” หมายถึงเงินจำนวนมากทีเดียว (เป็นพันล้านบาท) เพราะหนึ่งตะลันต์เท่ากับทองคำหนักประมาณ 30 กิโลกรัม

ⁿ “หนึ่งร้อยเหรียญ” หนึ่งเหรียญเป็นค่าจ้างรายวันของกรรมกร