วันศุกร์ที่ 21 กรกฎาคม 2017
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อพย 11:10-12:14 / มธ12:1-8
เราจะมองเห็นความแตกต่างระหว่างลูกแกะปัสกา ในหนังสืออพยพกับลูกแกะของพระเจ้า เมื่อพระเยซูจ้าได้ตรัสว่า “เราพอใจความเมตตากรุณา ไม่ใช่เครื่องเผาบูชา” ขณะที่พระเยซูเจ้าได้ตรัสพระวาจานี้ พระองค์ได้แสดงออกถึงจิตตารมณ์ของพันธสัญญาเดิม ที่เป็นเพียงเครื่องหมายของเครื่องบูชาที่แท้จริง เช่นตัวอย่าง เลือดของลูกแกะไม่สามารถที่จะช่วยไถ่กู้ได้ ส่วนพระเยซูเจ้าซึ่งเป็นลูกแกะของพระเจ้านั้น มีคุณค่าเหนือกว่าเครื่องเผาบูชาใดๆ เพราะการพลีชีพของพระองค์ ได้ถูกเผาและได้ถูกเปลี่ยนแปลง โดยพระจิตเจ้า ซึ่งเป็นไฟที่แท้จริง จนกลายป็นความรักและความเมตตากรุณา
เพราะฉะนั้นในชีวิตของคริสตชน ไม่ใช่เครื่องบูชาในพิธีกรรม แต่จะต้องเป็นความหนึ่งเดียวกับพระเยซูเจ้า ที่มีความสำคัญมากกว่า เพราะว่าเมื่อเราร่วมในมิสซา เรามีความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซูเจ้า ด้วยมอบชีวิตของพระองค์ให้แก่เรา เราได้ถูกหล่อหลอมด้วยไฟแห่งความรักของพระองค์ ตามที่พระองค์ได้ตรัสว่า “เราพอใจความเมตตากรุณา ไม่ใช่เครื่องเผาบูชา” ในขณะที่พระองค์มีความขัดแย้งกับพวกฟาริสี ซึ่งได้กล่าวหาว่า สานุศิษย์ของพระองค์ ได้ทำตัวเป็นที่สะดุด โดยเด็ดรวงข้าวมารับประทานในวันสับบาโต “นี่แน่ะ ศิษย์ของท่านกำลังทำงาน ที่ไม่อนุญาตให้ทำในวันสับบาโต”เพราะพวกฟาริสีถือว่าตัวเองเป็นผู้ชอบธรรม และทำตามพระประสงค์ของพระเป็นเจ้า โดยการถือตามกฎบัญญัติเล็กๆน้อยๆจำนวนมากมาย แต่สิ่งนี้หาใช่เป็นความฉลาดรอบรู้ไม่ เพราะพระเป็นเจ้าได้แสดงองค์ในฐานะเป็นผู้กอบกู้ และต้องการให้เรานบนอบพระองค์ ในฐานะเป็นบุตรที่ได้รับการกอบกู้แล้ว ที่เป็นอิสระ สามารถที่จะพิจารณาเหตุการณ์รอบข้าง สามารถที่จะตัดสินใจทำในสิ่งที่ดี เพราะว่า “วันสับบาโตมีไว้เพื่อมนุษย์ ไม่ใช่มนุษย์เพื่อวันสับบาโต”...
”ให้เรายอมเสียสละในวันนี้ เพื่อให้ลูกหลานของเรามีอนาคตในวันพรุ่งนี้”..
“ชีวิตเหมือนเพลง จงร้องออกมา ชีวิตเหมือนเกมส์ จงเล่นกับมัน ชีวิตเหมือนการท้าทาย จงเผชิญกับมัน
ชีวิตเหมือนความฝัน จงทำให้เป็นจริง ชีวิตเหมือนเครื่องบูชา จงเสียสละมัน ชีวิตเหมือนความรัก จงยินดีรับมัน.
