วันพุธที่ 19 กรกฎาคม 2017
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อพย 3:1-6,9-12 / มธ11:25-27
กระแสเรียกของโมเสส เป็นสิ่งสำคัญขั้นพื้นฐาน สำหรับประวัติศาสตร์แห่งความรอด เพราะว่าในกระแสเรียกนั้นเอง ที่พระเป็นเจ้าได้เปิดเผยตัวพระองค์เองในสองลักษณะด้วยกัน
ลักษณะที่ 1 พระองค์ได้เปิดแสดงพระองค์ในพุ่มไม้ที่ลุกไหม้ไฟ เหมือนกับพลังที่มีชีวิต
ลักษณะที่ 2 ในการแสดงองค์องค์ในครั้งนี้ พระเป็นเจ้าได้สนใจในตัวมนุษย์ พระองค์จึงได้ตรัสกับโมเสสว่า “เราคือพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า เป็นพระเจ้าของอับราฮัม เป็นพระเจ้าของอิซาอัก และเป็นพระเจ้าของยากอบ” ทำให้เราเห็นความแตกต่าง ระหว่างพระเป็นเจ้าของอิสราเอล กับพระเป็นเจ้าของคนต่างศาสนา ที่ได้มองดูพระเป็นเจ้า เหมือนกับเป็นผู้ดูแลพลังตามธรรมชาติ เป็นเจ้าของความอุดมสมบูรณ์ เป็นพระเป็นเจ้าของพืชพรรณ เป็นเจ้าของความอุดมสมบูรณ์ เป็นพระเป็นเจ้าที่แสดงองค์ผ่านทางเสียงฟ้าร้อง
ซึ่งสอดคล้องกับพระวรสารในวันนี้ ที่พระเยซูเจ้าได้ตรัสถึงความสัมพันธ์ ระหว่างพระบิดาและพระบุตรว่า “และไม่มีใครรู้จักพระบุตรเว้นแต่พระบิดา และไม่มีใครรู้จักพระบิดา เว้นแต่พระบุตร และผู้ที่พระบุตรทรงเปิดเผยให้ทราบ” พระองค์ไม่ใช่พระเป็นเจ้า ของความยิ่งใหญ่ ไม่เป็นพระเป็นเจ้าของคนที่มีความรู้ ไม่เป็นพระเป็นเจ้าของปรีชาญาณของมนุษย์ แต่พระองค์เป็นพระเจ้าของคนที่ต่ำต้อย ตามความหมายของพระคัมภีร์ การที่รู้จักคนใดคนหนึ่งนั้น
หมายถึงรู้ถึงความรักที่ใกล้ชิดซึ่งกันและกัน ฉะนั้นพระเป็นเจ้าได้เสด็จลงมาใกล้ชิดกับมนุษย์
พระองค์ได้เปิดเผยแสดงองค์แก่เรา ในฐานะที่เป็นนายชุมพาบาลที่ดี ที่รู้จักฝูงแกะของพระองค์แต่ละตัว และสามารถที่จะเรียกชื่อของมันได้
“เราเป็นผู้เลี้ยงแกะที่ดี ผู้เลี้ยงแกะย่อมสละชีวิต เพื่อแกะของตน” (ยน 10:11) พระองค์เป็นพระเจ้า ที่สื่อความรักมาให้แต่ละคน ซึ่งแสวงหาพระองค์ด้วยความรักเช่นเดียวกัน.
