วันศุกร์ที่ 14 กรกฎาคม 2017
สัปดาห์ที่ 14 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปฐก 46:1-7,28-30 / มธ 10:16-23
ในบทอ่านจากหนังสือปฐมกาล เราจะพบว่าอิสราเอล (ยากอบ)ได้มีโอกาสพบยอแซฟ บุตรของตนที่คิดว่าสูญหายไปนานแล้ว ท่านได้นำครอบครัวทั้งหมด และตั้งรกรากอยู่ในอียิปต์ ตามที่ยอแซฟได้ร้องขอ พวกเขาจึงมีแต่ความสงบสุข แต่ก่อนที่จะเดินทางไปอียิปต์ พระเป็นเจ้าได้ปรากฏแก่อิสราเอล และตรัสกับท่านว่า พระองค์จะอยู่กับท่าน และจะทำให้ชนชาติของท่านเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ในอียิปต์เช่นเดียวกัน
พระเยซูเจ้าได้เตือนอัครสาวกทั้ง 12 ในพระวรสารวันนี้ ก่อนที่จะส่งพวกเขาไปประกาศข่าวดีในพระนามของพระองค์ และพระองค์ได้เตือนพวกเขาว่า การประกาศข่าวดีนั้นจะไม่สงบราบเรียบอย่างที่พวกขาคิด พวกเขาจะต้องถูกเบียดเบียนครั้งแล้วครั้งเล่า และจะต้องรับทรมานเพื่อพระองค์ ในท่ามกลางการเบียดเบียนนั่นเอง ที่พระจิตเจ้าจะอยู่กับพวกเขา นำทาง และทำให้พวกเขามีพลัง พระจิตเจ้าประทับอยู่กับเราเช่นเดียวกัน เพราะฉะนั้นเราจึงจะต้องเลียนแบบอัครสาวกทั้ง 12 และประกาศข่าวดีเรื่องพระราชัยสวรรค์กับทุกคนที่เราได้พบ
เช่นเดียวกับนักบุญคามิลโล ซึ่งได้ทำงานเพื่อพระราชัยสวรรค์ หลังการรับศีลบวชเป็นพระสงฆ์แล้ว ได้ดูแลคนเจ็บป่วย และคิดที่จะตั้งคณะของตัวเอง คือคณะผู้ดูแลคนเจ็บ เพื่ออุทิศตัวเองเพื่อดูแลคนเจ็บป่วย คณะของท่านได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยพระสันตะปาเกรกอรี่ที่ 14 หลังจากได้ป่วยเป็นเวลาช้านาน ได้สิ้นชีวิตเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ได้รับการประกาศชื่อเป็นนักบุญในปี 1746 ท่านเป็นองค์อุปถัมภ์ของนางพยาบาล และบรรดาบุคลากรในวงการแพทย์โดยพระสันตะปาปาปีโอที่ 11
ถ้าเรามีตาที่จะเห็น มีหูที่จะได้ยิน และสติปัญญาที่จะเข้าใจแล้ว เราจะเข้าใจว่า พระราชัยของพระเป็นเจ้านั้น หมายถึงความศักดิ์สิทธิ์ ความดีงาม และความสวยงาม ที่คล้ายกับการหายใจเข้า และการร้องตะโกน ที่เกิดขึ้นในตัวเราเอง และในโลกนี้ เราจะรู้ว่าการขยายพระราชัยของพระเป็นเจ้านั้น คือสิ่งที่เรากระหายหามากกว่าสิ่งอื่นใด ตามแบบอย่างของบรรดาอัครสาวก และนักบุญคามิลโล.
