วันจันทร์ที่ 15 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 14:5-18 / ยน 14:21-23
ในหนังสือกิจการอัครสาวกในวันนี้ มีเรื่องราวของชายคนหนึ่ง ซึ่งเดินไม่ได้ จนกระทั่งเขาได้พบกับเปาโล เขาอาศัยอยู่ในเมืองลิสตราในประเทศตุรกี
เป็นสถานที่ เปาโลได้รักษาคนง่อยแต่กำเนิด เขาฟังเปาโลพูด ขณะที่จ้องมองดูเขา และเมื่อเห็นเขามีความเชื่อ จึงได้พูดว่า “จงลุกขึ้นยืนตรงเถิด”
เขาก็กระโดดขึ้น เดินไป การบำบัดรักษาโรคครั้งนี้เกิดขึ้น ในบ้านเกิดเมืองนอนของทิโมธี ทั้งเปาโลและบารบัสได้อยู่ในเมืองลิสตรา เพราะว่าท่านทั้งสองต้องหลบหนีการเบียดเบียนจากเมืองอีกโคนียุม จากสิ่งแวดล้อมทีดูเหมือนเป็นโชคร้าย กลับกลายเป็นพระพรพิเศษสำหรับคนเป็นง่อยคนนั้น
เราจะเห็นคำพูดที่น่าอัศจรรย์ใจตรงนี้ เมื่อเปาโลให้เห็นความเชื่อของเขา เราสามารถจะมองเห็นความเชื่อได้อย่างไร?
ความเชื่ออาจจะเปล่งประกายออกมาจากหัวใจ และปรากฏบนใบหน้า ความเชื่อทำให้เขาสามารถยืนขึ้น เป็นเหมือนก้าวแรกที่เขาเดิน ความเชื่อของเราก็คือรากฐานของชีวิต เพราะมันช่วยให้เรายืนขึ้นและเดินไปได้ ความเชื่อที่ลึกซึ้งในความตายและการกลับคืนชีพของพระเยซูเจ้า คือ ก้าวแรกที่ทำให้เราได้ก้าวเดินสูงขึ้น
ในเมืองอีโคนิยุม เราจะเห็นปฏิกิริยาของคน 2 กลุ่มต่อเปาโลและบารบัส
กลุ่มที่ 1 เป็นคนต่างศาสนาและชาวยิวกับพวกหัวหน้า พยายามจะทำร้ายและจะเอาหินขว้างเปาโลกับบารบัส พวกเขาได้ปฏิเสธเรื่องการกลับคืนชีพของพระเยซูเจ้า ตามที่เปาโลและบารบัสได้ประกาศยืนยัน
กลุ่มที่ 2 ก็คือพวกประชาชน ซึ่งมองเห็นเปาโลได้ทำอัศจรรย์รักษาคนเป็นง่อยแต่กำเนิด พวกเขาจึงคิดว่าทั้งเปาโลและบารบัสเป็นพระที่ลงมาจากสวรรค์ แต่ปฏิกิริยาของพวกเขาเป็นความเชื่อที่ผิดๆ เพราะความเชื่อที่แท้จริง จะต้องเป็นความเชื่อที่ถูกต้อง คือไม่เกินเลยกว่าความเชื่อที่พระเยซูเจ้าสั่งสอน...
คนที่วางใจในตัวเองจะพินาศไป คนที่วางใจในพระเป็นเจ้าจะสามารถทำได้ทุกสิ่ง(น.อัลฟอนโซ เดอ ลีกวอรี)...
ท่านไม่สามารถที่จะทำความพอใจให้แก่โลกและพระเป็นเจ้าในเวลาเดียวกัน เพราะว่าทั้งสองฝ่ายตรงกันข้ามในเรื่องความ คิดความปรารถนา และกิจการ(.น.ยวง วีอันเนย์)
