วันเสาร์ที่ 13 พฤษภาคม  2017
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 13:44-52 / ยน 14:7-14
“จำเป็นที่เราจะต้องประกาศพระวาจาของพระเป็นเจ้า ให้พวกท่านก่อนคนอื่น แต่เนื่องจากพวกท่านได้บอกปัดพระวาจานั้นเสีย ถือว่าตัวท่านเองไม่สมกับชีวิตนิรันดร พวกเราจึงหันไปหาคนต่างศาสนา” มีข้อความจากพระคัมภีร์ที่ปรากฏในหนังสือหลายเล่ม และในบทอ่านที่ 1 วันนี้ ”เราได้ตั้งเจ้าให้เป็นแสงสว่างของนานาชาติ เพื่อเจ้าจะได้นำความรอดไปจนสุดปลายแผ่นดิน”ข้อความดังกล่าวนั้นมาจาก      (อสย49:6)

และยังปรากฏอีกครั้งหนึ่งในพระวรสารของนักบุญลูกา (2:32) เมื่อซีเมออนได้อุ้มพระกุมารไว้ในวงแขน เมื่อแม่พระและนักบุญยอแซฟ ได้นำพระองค์ไปถวายในพระวิหาร ในทั้งสองเหตุการณ์ พระเยซูเจ้า คือ พระเมสสิยาห์ ที่เป็นแสงสว่างสำหรับนานาชาติ  พระองค์จึงไม่ใช่เป็นพระเมสสิยาห์

สำหรับประชากรอิสราเอลอย่างเดียว แต่พระองค์ยังเป็นพระเมสสิยาห์สำหรับนานาชาติ ในหนังสือกิจการอัครสาวกในวันนี้ นักบุญเปาโลได้ใช้ข้อความดังกล่าว กับพันธกิจของพระศาสนจักร และกับพันธกิจส่วนตัวของท่าน ท่านกล่าวว่า พระเป็นเจ้าได้สั่งให้บรรดาสาวกเป็นแสงสว่างส่องนานาชาติ และด้วยความมั่นใจส่วนตัว ท่านจึงมีพลังและความกล้าหาญ เพื่อทำการประกาศข่าวดี พวกเราทุกคนในฐานะเป็นคริสตชน ได้รับความคาดหวัง ที่จะมีส่วนร่วมในพันธกิจของการนำแสงสว่าง และความรอดไปให้แก่คนอื่นเช่นกัน.

ความมืดไม่สามารถขับไล่ความมืด มีแต่แสงสว่างเท่านั้นที่สามารถ ความเกลียดจึงไม่สามารถที่จะขับไล่ความเกลียด มีแต่ความรักเท่านั้นที่สามารถทำได้...
ท่านจะเป็นอะไรไม่สำคัญ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง แข็งแรงหรืออ่อนแอ เจ็บป่วยหรือสุขภาพแข็งแรง สิ่งทั้งหลายเหล่านั้นยังมีค่าน้อยกว่าหัวใจของท่าน ที่บรรจุสิ่งเหล่านั้น ถ้าท่านมีจิตวิญญาณของนักรบ ท่านก็เป็นนักรบ สิ่งอื่นๆเป็นเหมือนกับฝาครอบกระจกตะเกียง แต่ตัวท่านเองเป็นแสงสว่างที่ลุกอยู่ภายใน…”

ท่านทั้งหลายเป็นแสงสว่างส่องโลก เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาจะไม่ถูกปิดบัง ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วเอามาวางไว้ใต้ฐาน แต่ยอมตั้งไว้บนเชิงตะเกียง จะได้ส่องสว่างแก่ทุกคนในบ้าน”(มธ 5:14)...”