วันพุธที่ 8 กุมภาพันธ์  2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปฐก 2: 4-6, 15-17 / มก 7:14-23
เมื่อเราอ่านบทอ่านที่ 1 จากหนังสือปฐมกาล
เราจะอ่านพบต้นไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่ว ผู้ชำนาญพระคัมภีร์ไม่มีความเห็นที่สอดคล้องกันว่า ต้นไม้ดังกล่าวนั้นหมายถึงอะไรแน่ มีบางคนยอมรับว่าต้นไม้แห่งความรู้ดีหรือชั่วนั้นก็ คือ ต้นไม้ที่เป็นเพียงเครื่องหมายเท่านั้น ไม่ใช่เป็นต้นไม้จริง แต่ก็ไม่มีคำสรุปใดๆ

ดูเหมือนว่ามีการแปลเครื่องหมายของต้นไม้ต้นนั้นว่า หมายถึงอำนาจที่จะตัดสินใจเพื่อตัวเองว่าอะไรดีและอะไรชั่ว แล้วก็ประพฤติตัวตามนั้น เมื่อมนุษย์กินผลไม้นั้น หมายถึง ตัวเองจะไม่ขึ้นกับพระเป็นเจ้าอีกต่อไป โดยไม่ยอมรับข้อจำกัดของตัวเอง ในฐานะเป็นสิ่งสร้าง ที่มีขอบเขต บาปที่มนุษย์กระทำนั้น คือบาปของความจองหอง ที่ไม่ยอมรับความจริงว่าเขาไม่สามารถที่จะตัดสินด้วยตัวเองว่า สิ่งใดดีและสิ่งใดชั่ว เพราะมีแต่พระเป็นเจ้าเท่านั้น ที่สามารถทำเช่นนั้น ถ้าเขาพยายามที่จะตัดสินด้วยตัวเอง เขาก็จะตัดสินใจที่ผิดพลาด เป็นการทำร้ายตัวเอง
บัดนี้พระเป็นเจ้าซึ่งรักอดัมด้วยความเมตตา ต้องการที่จะปกป้องเขาจากการทำความผิด จึงได้ห้ามอดัมไม่ให้รับบทบาทในการตัดสินใจในเรื่องจริยธรรมของการดำเนินชีวิต

 สำหรับเราแต่ละคนนั้น เราต้องเข้าใจว่าพระบัญญัติของพระเป็นเจ้า และข้อห้ามต่างๆ ล้วนแต่มีจุดประสงค์ เพื่อจะป้องกันเราจากการทำร้ายตัวเอง เพราะปากที่ห้ามนั้น ไม่ได้มีผลกระทบต่อพระเป็นเจ้าแม้แต่น้อย แต่มันทำร้ายเรา เป็นเจ้าทรงรักเรา
พระองค์ต้องการที่จะแสวงหาความดีให้แก่เรา ถ้าพระองค์ห้ามเราทำบางสิ่งบางอย่าง เพราะว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ดีสำหรับเรานั่นเอง...

นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (354-430 ค.ศ.) ได้เคยเขียนไว้ว่า “บาปจองหองคือต้นตอของบาปทั้งหลาย เพราะบาปจองหอง ปีศาจถึงได้ถูกขับไล่ไปในนรก และต่อมามันได้ชักชวนให้มนุษย์ ซึ่งยังเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่ทำบาป มันได้พยายามหาประตูของความจองหองจนพบ
มันก็เข้ามา และได้บอกกับเอวาว่า ท่านจะเป็นใหญ่เหมือนพระเป็นเจ้า”