วันอังคารที่ 10 มกราค  2017
สัปดาห์ที่หนึ่งเทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ฮบ 2:5-12 / มก 1:21-28
    พระวรสารวันนี้ได้กล่าวว่า ประชาชนของเมืองคาเปอร์นาอุมได้เปรียบเทียบพระองค์กับพวกธรรมาจารย์ เพราะพระองค์ทรงสอนอย่างทรงอำนาจ ไม่เหมือนกับพวกธรรมาจารย์ ข้อพิสูจน์ว่าพระองค์ทรงสอนอย่างทรงอำนาจ คือ เมื่อพระองค์ได้สั่งผีโสโครก ที่สิงอยู่ในชายคนหนึ่งว่า “จงนิ่งเสีย ออกไปจากชายคนนี้” และเมื่อได้ทำให้ชายคนนั้นชักและร้องเสียงดังแล้ว มันก็ออกไปจากชายผู้นั้น

การเทศน์ของพระเยซูเจ้ามีอำนาจเพราะ

1) คำเทศน์สอนของพระองค์ออกมาจากใจจริง และเต็มไปด้วยความเมตตากรุณา ปรากฏในคำเทศน์สอนและความประพฤติตามที่พระองค์ได้เทศน์สอน  คำเทศน์ของพระองค์ยังสะท้อนให้เห็นว่า พระองค์ได้เสด็จมา เพื่อเผยแสดงความรักอย่างไม่มีเงื่อนไขของพระเป็นเจ้า และในตัวของพระองค์ก็มีความรักนั้น

2) พระองค์เข้าใจในสิ่งที่พระองค์ได้เทศน์สอนเป็นอย่างดี จึงมีความมั่นใจในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสอน และได้ทรงกระทำ

3) พระองค์มีความมั่นคงต่อเนื่องในสิ่งที่พระองค์ตรัส และในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำ อย่างที่มีคำกล่าวว่า “ขณะที่พระองค์เดินไป พระองค์ก็สอนไปด้วย และพระองค์สอน ขณะที่พระองค์เดินไป” ท่านเองรู้สึกว่าพระวาจาของพระองค์เต็มไปด้วยความเมตตา มีความมั่นใจ และมั่นคงหรือไม่? และอย่างเพียงติดตามพระองค์ไปเท่านั้น แต่ต้องเจริญชีวิตตามนั้นด้วย...ไม่มีทางที่เราจะซื้อเสื้อตัวที่เราไม่ชอบมาใส่..ไม่มีทางที่เราจะซื้ออาหารที่เราไม่ชอบมากิน...ไม่มีทางที่เราจะสร้างความทุกข์ให้ตัวเอง...ถ้ารู้ว่าเมื่อทำไปแล้ว สิ่งนั้นจะสร้างความทุกข์ให้เราอย่างแสนสาหัส...
แต่มนุษย์ทุกคนล้วนทำทั้งถูก ทั้งผิด ทั้งดี ทั้งเลว ทุกคนทำไปตามความเชื่อของตนเอง ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ เปรียบเสมือนการติดกระดุมเม็ดแรกผิด จึงนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเอง และคนรอบข้าง...  ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม แล้วทุกวันนี้เรารู้ตัวหรือไม่ว่า เราได้ติดกระดุมเม็ดแรกผิดตั้งนานมาแล้ว… ดาวิดจึงตรัสว่า”เรามีความกระวนกระวายมาก ขอให้เราทั้งหลายตกเข้าไปอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า

 เพราะพระกรุณาคุณของพระองค์ยิ่งใหญ่นัก  แต่ขอให้เราอย่าตกเข้าไปในมือของมนุษย์เลย” (2 ซมอ24:14)...”