วันพุธที่ 15 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลมหาพรต
ยรม 18:18-20 / มธ 20:17-28
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมัทธิว
เวลานั้น พระเยซูเจ้ากำลังเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ทรงพาเฉพาะอัครสาวกสิบสองคนออกไป แล้วตรัสแก่เขาขณะเดินทางว่า “บัดนี้ พวกเรากำลังขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม บุตรแห่งมนุษย์จะถูกมอบแก่บรรดาหัวหน้าสมณะและบรรดาธรรมาจารย์ เขาจะถูกตัดสินประหารชีวิต และจะถูกมอบให้คนต่างชาติสบประมาทเยาะเย้ย โบยตีและนำไปตรึงกางเขน แต่ในวันที่สามบุตรแห่งมนุษย์จะกลับคืนชีพ”
มารดาของบุตรเศเบดีเข้ามาเฝ้าพระองค์พร้อมกับบุตร นางกราบลงทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระองค์ พระองค์จึงตรัสถามนางว่า “ท่านต้องการอะไร” นางทูลว่า “ขอพระองค์ทรงอนุญาตให้บุตรทั้งสองคนของข้าพเจ้า นั่งข้างขวาคนหนึ่ง นั่งข้างซ้ายคนหนึ่งในพระอาณาจักรของพระองค์” พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “ท่านไม่รู้ว่ากำลังขออะไร ท่านดื่มถ้วย ซึ่งเราจะดื่มได้หรือไม่” เขาทั้งสองคนทูลตอบว่า “ได้ พระเจ้าข้า” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านจะดื่มถ้วยของเรา แต่การที่จะนั่งข้างขวาหรือข้างซ้ายของเรานั้นไม่ใช่หน้าที่ของเราที่จะให้ แต่สงวนไว้สำหรับผู้ที่พระบิดาของเราทรงจัดเตรียมไว้”
เมื่อได้ยินดังนั้น อัครสาวกอีกสิบคนรู้สึกโกรธพี่น้องสองคนนั้น พระเยซูเจ้าจึงทรงเรียกทุกคนมาพบ ตรัสว่า “ท่านทั้งหลายย่อมรู้ว่าในหมู่คนต่างชาติ ผู้ปกครองย่อมเป็นเจ้านายเหนือผู้อื่น และผู้ใหญ่ย่อมใช้อำนาจบังคับ แต่ท่านทั้งหลายไม่ควรเป็นเช่นนั้น ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นใหญ่ จะต้องทำตนเป็นผู้รับใช้ผู้อื่น และผู้ใดที่ปรารถนาจะเป็นคนที่หนึ่งในบรรดาท่านทั้งหลาย ก็จะต้องทำตนเป็นผู้รับใช้ เหมือนกับที่บุตรแห่งมนุษย์มิได้มาเพื่อให้ผู้อื่นรับใช้ แต่มาเพื่อรับใช้ผู้อื่น และมอบชีวิตของตนเป็นสินไถ่เพื่อมวลมนุษย์ทั้งหลาย”
(พระวาจาของพระเจ้า)
------
การให้อภัย เป็นส่วนหนึ่งของการสำนึกกลับใจ
กิจศรัทธาพิเศษในเทศกาลมหาพรต จาก "ให้" ทั้งหลายทั้งปวง
ให้ทาน ให้ความช่วยเหลือ ให้บริจาค ให้อาหาร ให้ทรัพย์จากการอดออม และสิ่งที่สำคัญของการให้โดยไม่กร่อนเงินทอง ไม่ต้องตัดบัญชีสินทรัพย์หรือหยอดกระปุกอดออม คือ "การให้อภัย
เราอาจต้อง "กร่อนใจ" ไม่ไปตามคาดหวัง
เราอาจต้อง "ตัดใจ" ไม่จดจำ เอาคืน ตามความยุติธรรม
เราอาจต้อง "ตัดบัญชี" ไม่หวนคิด หวนกระทำเพื่อรักษาผลประโยชน์เงินทอง
ซึ่งเป็นการ "สูญเสีย" แต่ได้ "พฤติกรรมการให้อภัย"
การให้อภัย ไม่ต้องแค้น ไม่ต้องผู้ใจเจ็บ แล้วอภัย
แต่การกระทำที่เคย ล่วงเกิน ละเมิน ล่วงล้ำ ทำให้ชื่อเสียง เงินทอง ฐานะ ยศศักดิ์ เสียหาย เรามักปรารถนา "เอาศักดิ์ศรีคืน" ไม่ใช่ "เงินตรา"
แต่การ ไม่คิดเอาคืน ยืนบนหลักความเชื่อที่ถูกต้อง ไม่ตีโพยตีพาย ฟ้องแพ่งแย่งเอา หรือ เบ่งตนให้บุญหนักศักดิ์ใหญ่ ยอมเหมือนโง่ ดูเหมือนไม่ฉลาด แค่ "เปิดช่อง" ของการคืนดีโดยไม่มีศักดิ์ศรีค้ำคอ ก็เป็นการให้อภัยที่สมควรให้สายพระเนตรของพระเจ้าองค์ความเมตตา
ซึ่งต้อง กร่อนใจ ตัดใจ ตัดบัญชี ตัดตัวเองออกไปมากพอควร
ดังนั้น การเล่าเรื่องอัครสาวกไม่พอใจในศักดิ์ศรี ที่ยืนในสังคม สะท้อนความศักดิ์สิทธิ์ในชีวิตของคน "ที่กินศักดิ์ศรี ลดไม่ได้ งอไม่เป็น" ที่จะสอนเรื่องให้อภัย จากการสำนึกกลับใจ ดังที่บรรยายว่า
"อัครสาวกอีกสิบคนรู้สึกโกรธพี่น้องสองคนนั้น พระเยซูเจ้าจึงทรงเรียกทุกคนมาพบ ตรัสว่า “ท่านทั้งหลายย่อมรู้ว่าในหมู่คนต่างชาติ ผู้ปกครองย่อมเป็นเจ้านายเหนือผู้อื่น และผู้ใหญ่ย่อมใช้อำนาจบังคับ แต่ท่านทั้งหลายไม่ควรเป็นเช่นนั้น ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นใหญ่ จะต้องทำตนเป็นผู้รับใช้ผู้อื่น"
คุณค่าของการให้อภัย จากการสำนึกกลับใจ จึงเป็นการละลายตัวเองหายไป
