วันพฤหัสบดีที่ 9 มีนาคม 2017
น.ฟรังซิสกา ชาวกรุงโรม
อสธ 4:17K-17M,17R-17U / มธ 7:7-12
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมัทธิว
เวลานั้น พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์ว่า “จงขอเถิด แล้วท่านจะได้รับ จงแสวงหาเถิด แล้วท่านจะพบ จงเคาะประตูเถิด แล้วเขาจะเปิดประตูรับท่าน เพราะคนที่ขอย่อมได้รับ คนที่แสวงหาย่อมพบ คนที่เคาะประตูย่อมมีผู้เปิดประตูให้ ท่านใดที่ลูกขออาหาร แล้วจะให้ก้อนหิน
ถ้าลูกขอปลา ท่านจะให้งูหรือ แม้แต่ท่านทั้งหลายที่เป็นคนชั่ว ยังรู้จักให้ของดีๆ แก่ลูก แล้วพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะไม่ประทานของดีๆ แก่ผู้ที่ทูลขอพระองค์มากกว่านั้นหรือ ท่านอยากให้เขาทำกับท่านอย่างไร ก็จงทำกับเขาอย่างนั้นเถิด นี่คือธรรมบัญญัติและคำสอนของบรรดาประกาศก”
(พระวาจาของพระเจ้า)
--------
เราเผชิญความทุกข์ เพื่อเรียนรู้ความกล้าหาญ
เราเผชิญความยาก เพื่อเรียนรู้ความฉลาดล้ำ
เราเผชิญความหิวโหย เพื่อเรียนรู้คุณค่าของการมีอาหารเพื่อปากท้อง
เราจึงเรียนรู้มหาพรต ไม่ใช่ เพราะ การจำกัด กำจัด หรือ มีข้อแม้ใดๆ แต่เป็นการ "เผชิญ" ที่เป็นการเรียนรู้
เราเรียนรู้ความทุกข์ ไม่ใช่บำบัดความทุกข์ แต่เพื่อจะได้ความกล้าหาญ จัดการความทุกข์ อยู่กับความทุกข์ โดยไม่โทษ ไม่หลีกหนี ไม่ตีโพยตีพาย แต่ กล้าที่จะเดินผ่านและสอนคนอื่น "ผ่านไปให้ได้"
เราเรียนรู้ความยาก ไม่ใช่เพราะไม่อยากง่าย แต่ความอยากจะสอนปัญญาให้ปราดเปรื่อง ให้ใชัปัญญาแก้ปัญหา ไม่หนีปัญหาเพราะไม่อยากมีปัญญา
เราเรียนรู้ความหิวโหย ไม่ใช่เพราะไม่แสวงหา ตัดขาดจากปากท้อง แต่เพื่อจะยอมรับคุณค่าของการมีกิน และมีเพื่อนพ้องจากการแบ่งปัน ไม่ใช่แค่เพื่อนกิน มีปรีชาญาณจากการห่วงหาอาทรผู้คน มากกว่าการห่วงหวงปากท้องของตน
"ท่านอยากให้เขาทำกับท่านอย่างไร ก็จงทำกับเขาอย่างนั้นเถิด"
ทำกับพี่น้องผู้ยากไร้ ทุกข์ยาก เพราะไม่ใช่การตอบแทน แต่เป็นการเผชิญ และเรียนรู้ "ความเป็นสุกปลั่งเพราะจิตตารมณ์มหาพรต ที่ไม่ได้จากการสุกงอมเพราะมีล้นเหลือจนเกินไป
