วันศุกร์ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 7 เทศกาลธรรมดา
บสร 6:5-17 / มก 10:1-12
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จออกจากที่นั่นเข้าไปในเขตแคว้นยูเดียและอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำจอร์แดนประชาชนมาเฝ้าพระองค์อีกครั้งหนึ่งพระองค์จึงทรงสอนเขาอีกเช่นเคยชาวฟาริสีบางคนทูลถามหวังจะจับผิดพระองค์ว่า “เป็นการถูกต้องหรือไม่ที่ชายจะหย่ากับภรรยา”
พระองค์ตรัสตอบว่า “โมเสสได้บัญญัติไว้ว่าอย่างไร”เขาทูลตอบว่า “โมเสสอนุญาตให้ทำหนังสือหย่าร้างและหย่ากันได้” พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เพราะใจดื้อแข็งกระด้างของท่านโมเสสจึงได้เขียนบัญญัติข้อนี้ไว้แต่เมื่อแรกสร้างโลกนั้นพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ให้เป็นชายและหญิงดังนั้นชายจะละบิดามารดาและชายหญิงจะเป็นเนื้อเดียวกันดังนี้เขาจึงไม่เป็นสองอีกต่อไปแต่เป็นเนื้อเดียวกันดังนั้นสิ่งที่พระเจ้าทรงรวมกันไว้มนุษย์อย่าแยกเลย” เมื่อกลับเข้าไปในบ้านแล้วบรรดาศิษย์ทูลถามถึงเรื่องนี้อีกพระองค์จึงตรัสตอบว่า “ผู้ใดหย่าร้างภรรยาและแต่งงานกับอีกคนหนึ่งก็ทำผิดประเวณีต่อภรรยาคนเดิมและถ้าหญิงคนหนึ่งหย่ากับสามีไปแต่งงานกับอีกคนหนึ่งก็ทำผิดประเวณีเช่นเดียวกัน”
(พระวาจาของพระเจ้า)
-------
"ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์ มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร จะชอบผิดในมนุษย์เพราะ พูดจา" - สุนทรภู่ ใน นิราศภูเขาทอง -
ความดี ความศักดิ์สิทธิ์ในชีวิตของคน มักเร่ิมต้นด้วย "วาจา"
ดังนั้นหนังสือบุตรสิรา ที่เร่ิมต้นบอกว่า
"ปากหวานทวีจำนวนมิตรสหาย วาจาสุภาพส่งเสริมอัธยาศัยไม่ตรี"
คำพูดทำลายคน เพราะ "เบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่ได้ขัดเกลาจิตใจ มองอย่างอาฆาตมาดร้าย ตีความคนเหมือนตีคนให้ต่ำต้อย"
คำบริพาทในพระวรสาร ที่แสดงชัดถึง "คนแบบนี้" ที่วาจาทำลาย ชีวิตเชือดเฉือน กร่อนบ่อนทำลายกันด้วยคิดลบในใจ ที่ระบุชัดว่า
พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เพราะใจดื้อแข็งกระด้างของท่าน" วาจาก็เลยออกมาไม่ดี จิตใจก็คิดลบกลบภาพดีๆ
เป็นท่าทีที่เราต้องพิจารณาตัวเราเองเหมือนกันว่า เราเข้าข่ายหรือไม่?
