วันพุธที่ 18 มกราคม 2017
สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลธรรมดา
ฮบ 7:1-3,15-17/ มก 3:1-6
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จเข้าไปในศาลาธรรมอีกครั้งหนึ่ง ที่นั่นมีชายมือลีบคนหนึ่ง ประชาชนบางคนคอยจ้องมองดูว่า พระองค์จะทรงรักษาชายมือลีบในวันสับบาโตหรือไม่ เพื่อจะหาเหตุกล่าวโทษพระองค์ พระองค์ตรัสสั่งชายมือลีบว่า “ลุกขึ้น มายืนตรงกลางนี่ซิ” แล้วตรัสถามคนทั้งหลายว่า “ในวันสับบาโตนั้น ควรทำความดีหรือความชั่ว ควรจะช่วยชีวิตหรือปล่อยให้ตายไป”
คนเหล่านั้นก็นิ่งอยู่ พระองค์จึงทอดพระเนตรเขาเหล่านั้นด้วยความกริ้ว เศร้าพระทัยเพราะจิตใจแข็งกระด้างของเขา แล้วตรัสสั่งชายมือลีบว่า “จงเหยียดมือซิ” เขาก็เหยียดมือ มือนั้นก็หายลีบเป็นปกติ ชาวฟาริสีจึงออกไป และประชุมกับผู้นิยมกษัตริย์เฮโรดทันที เพื่อปรึกษาว่าจะกำจัดพระองค์ได้อย่างไร
(พระวาจาของพระเจ้า)
-------
เราเคยได้ยินคำสอนที่บอกว่า "ผู้นำต้องนั่งอยู่ในใจคน ไม่ใช่นั่งบนหัวคน"
ทำให้เราไตร่ตรองมองชีวิตว่า "การเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์" จึงไม่ใช่ "เป็นคนดีเหนือใคร"
ความคิดที่ต้อง "อยู่เหนือ" "เป็นที่หนึ่ง" ยังวนเวียนในชีวิตคน
"ดี" ต้อง "ดีที่สุด"
"ศักดิ์สิทธิ์" ต้อง "สูงส่ง"
การได้มา สิ่งเหล่านี้ ทำให้เราต้อง "เหยียด" "เปรียบเปรย" "ตัดทาง" "หาข้อแย้งใส่ข้อเสีย" กับ
แต่ "ความดี" "ความงาม" "ความบริบูรณ์" ในชีวิตคน ที่เรียกว่า "ชีวิตศักดิ์สิทธิ์" กลับไม่ใช่เช่นนี้ แต่ต้องมาจากการเอื้อเฟื้อ ช่วยเหลือ แบ่งปัน เสียสละ ที่ไม่ได้มาจากพื้นฐาน การนั่งบนหัวคน นั่นคือ เหยียด เปรียบเปรย ตัดทาง หาข้อขัดแย้งใส่ข้อเสีย
ดังจดหมายถึงชาวฮีบรูที่เรียกชือ เมลคีเซเดด ที่เปรียบเทียบบุคคลที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะกระบวนการชีวิต ที่เป็น "สงฆ์" ที่เกิดจากการชำระล้าง บอกว่าชื่อเมลคีเซเดคแปลว่า “กษัตริย์แห่งความชอบธรรม” ทรงเป็นกษัตริย์แห่งซาเลมซึ่งแปลว่า “กษัตริย์แห่งสันติภาพ” พระคัมภีร์ไม่กล่าวถึงพระบิดาพระมารดาหรือราชวงศ์ ไม่กล่าวถึงวันเริ่มต้นและบั้นปลายชีวิตของพระองค์ พระองค์จึงทรงเป็นเสมือนพระบุตรของพระเจ้า"
ดังนั้น สะบาโต ในความหมายของการบรรลุเพื่อเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ จึงเป็นเรื่องที่ไม่ใช่ "ต้องได้มา" แต่เป็น "การสละเพื่อให้ชีวิตเคยชินอยู่ในสภาพสงฆ์" คือ สละได้ให้เป็น เป็นคนอยู่ในหัวใจคน ที่เป็นความศักดิ์สิทธิ์ในชีวิตที่เป็นไปได้ในมนุษย์ทุกผู้คน เป็นสงฆ์ในมนุษย์ทุกคน
