วันศุกร์ที่ 2 กันยายน 2016
สัปดาห์ที่ 22 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 1คร 4:1-5 / ลก 5:35-39
นักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งเดินทางไปชมวัดเล็กๆในชนบท นักท่องเที่ยวคนหนึ่งได้วิจารณ์ว่า “วัดแห่งนี้เป็นวัดเล็กๆธรรมดา ที่ไม่มีความงามแต่อย่างใด เฟอร์นิเจอร์ก็ล้าสมัย ฉันแปลกใจว่าจะมีใครมาเยื่ยมวัดนี้บ้าง “ขณะนั้นเองมีหญิงสูงอายุคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดม้านั่งในวัด ได้ยินคำวิจารณ์ของนักท่องเที่ยว จึงได้ตอบว่า “ ท่านอาจจะเห็นว่าวัดของเราเล็ก เป็นวัดธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ แต่
เรามีพระสงฆ์เจ้าวัดที่เรียบง่าย และเป็นคนศักดิ์สิทธิ์ “วัดแห่งนั้น คือ วัดของนักบุญยอห์น เวียนเนย์ ที่ตำบล อาร์ส นั่นเอง
ตามธรรมเนียมของชาวยิว การจำศีลอดอาหารถือว่าเป็นพิธีของการแสดงความศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ เป็นการนมัสการพระเป็นเจ้าที่สูงส่ง และจะมีการถือศีลอดอาหารในเหตุการณ์ที่สำคัญๆ (ลนต 16:29,31)
การจำศีลอดอาหารมีองค์ประกอบ คือ การเป็นทุกข์ถึงบาป การไว้ทุกข์ หรือ การวิงวอนขอการปลดปล่อยเป็นอิสระ ตามปรกติพวกฟาริสีจะจำศีลอดอาหารสัปดาห์ละ 2 วัน (ลก 18:12) การจำศีลอดอาหารจะใช้เวลา 1 วัน และบางครั้งอาจนาน 3 วันหรือ 3 สัปดาห์ก็ได้ (ดนล 10:2-3) ในสมัยพระเยซูเจ้า การถือศีลอดอาหารถือว่าเป็นฤทธิ์กุศลอย่างหนึ่ง การที่สานุศิษย์ของพระเยซูเจ้าละเว้นการถือศีลอดอาหาร ถือว่าเป็นการขาดความเคารพต่อพระเป็นเจ้า และเป็นการขาดความศรัทธาอย่างมาก
พระเยซูเจ้าได้ถือโอกาสนั้นอธิบายถึงการที่พระองค์ไม่ถือศีลอดอาหาร โดยใช้รูปแบบของงานเลี้ยงแต่งงาน พระองค์ได้กล่าวว่า “พวกท่านจะให้มิตรสหายของเจ้าบ่าวจำศีล ขณะที่เจ้าบ่าวยังอยู่กับเขาได้ละหรือ?” เมื่อพระองค์ที่เป็นเจ้าบ่าวอยู่กับพวกเขา พวกเขาจะต้องมีความชื่นชมยินดี แทนที่จะมีความเศร้าโศก
แต่ในอนาคตเมื่อพระองค์จะถูกแยกไปจากพวกเขา เวลานั้นแหละจะเป็นเวลาที่พวกเขาจะเศร้าโศกเสียใจ...
ท่านคิดว่า อะไรสำคัญ และมีคุณค่าที่สุดในชีวิต?
อะไรคือความยินดีและขุมทรัพย์ในชีวิตของท่าน?
ท่านจะต้องทำอะไรบ้าง เพื่อให้พระเยซูเจ้าสถิตในหัวใจและในบ้านของท่าน?...
“ถ้าท่านอยากเป็นคนดีอย่างสมบูรณ์
จงไปขายทุกสิ่งที่มี มอบเงินให้คนยากจน แล้วจงติดตามเรามาเถิด” (มธ 19:21)
