วันเสาร์ที่ 13 สิงหาคม 2016
สัปดาห์ที่ 19 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อสค 18:1-10,13ข,30-32 / มธ 19:13-15
เราได้สูญเสียคุณพ่อและคุณแม่พร้อมกันในปี 2006 คุณพ่อได้เสียชีวิตในวันที่ 14เดือนพฤษภาคม ต่อมาอีกห้าเดือน คือ วันที่ 23 เดือนตุลาคม คุณแม่ก็ได้เสียชีวิต ท่านได้สิ้นใจอย่างสงบ ในวันที่ท่านจะสิ้นใจนั้น ท่านได้จับมือของพี่สาวของดิฉัน และได้กล่าวว่า “แม่เสียใจ ที่แม่จะต้องจากไป แม่จะจากไป เพื่อพบพ่อ เนื่องจากเราได้เคยมีชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน”
ท่านได้ส่งยิ้มให้เทเรซา หลานสาวคนโต และเธอได้ใช้มือปิดตาของคุณยาย ในขณะที่หัวใจของท่านได้หยุดเต้น ในมิสซาปลงศพ มาร์โกหลานชายอายุ 15 ขวบ ได้กล่าวคำไว้อาลัยในนามของครอบครัวว่า “พวกเราทุกขอโมทนาคุณพระเป็นเจ้า ที่ได้โปรดประทานคุณตาและคุณยายให้แก่พวกเรา ท่านทั้งสองได้เอาใจใส่ดูแลและมอบความรักแก่คุณพ่อและคุณแม่ของเรา ซึ่งได้เลียนแบบในการอบรมให้พวกหลานๆทุกคนเป็นคนดี”
ในชีวิตของเราแต่ละคน เราต้องไว้วางใจในการนำทางและพระญาณสอดส่องของพระเป็นเจ้า เหมือนอย่างเด็กเล็กๆไว้วางใจในการนำทางและการดูแลของพ่อแม่ และเมื่อไรที่เราออกจากการดูแลของพระองค์ เราอาจจะล้มเหลวในการดำเนินชีวิต แต่ถ้าเราผูกพันกับพระองค์ เราจะประสบกับความสำเร็จอย่างแน่นอน... พระเป็นเจ้าจะสามารถเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่าเท่านั้น...พระองค์จะไม่เติมเต็มหัวใจที่เต็มไปด้วย...ความจองหอง... ความขมขื่น... ความอิจฉาริษยา…เราต้องละทิ้งสิ่งเหล่านี้... ตราบใดที่เรายังยึดติดสิ่งเหล่านี้ไว้...พระเป็นเจ้าจะไม่เติมเต็มสิ่งดีดีในหัวใจของเรา…เป็นต้นความผูกพัน...ความเอาใจใส่...ความเอื้ออาทร...และความรัก...ในความสงบเงียบของหัวใจ...การปิดปากไม่พูด... ความสงบเงียบของจิตใจ...ความสงบเงียบของสายตา...และความสงบเงียบของการสัมผัส...ล้วนแต่ช่วยให้ท่านจะได้ยินพระองค์ในทุกแห่ง:...ในห้องที่ปิดประตู..ในหัวใจของคนที...ต้องการท่าน... ในนกที่ร้องเพลง ...ในดอกไม้นานาพรรณ...และในสัตว์โลกทุกชนิ...ท่านจะเห็นว่าความเงียบ... คือ ความอัศจรรย์... และการสรรเสริญพระเป็นเจ้า..ทำไม? เพราะพระเป็นเจ้าทรงประทับอยู่ทุกแห่ง...ที่ท่านสามารถมองเห็น...และได้ยินพระองค์
