วันอังคารที่ 2 สิงหาคม
สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ยรม 30:1-2,12-15,18-22 / มธ 14:22-36
เด็กน้อยคนหนึ่งพยายามยกเตียง ขณะที่พ่อของเขามองดู
แต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะไม่สามารถเคลื่อนเตียงได้แม้แต่น้อย พ่อจึงได้ถามว่า “ลูกพยายามแล้วหรือยัง?”หนูน้อยได้ตอบว่าเขาได้พยายามแล้วพยายามอีก พ่อจึงถามอีกครั้งหนึ่งว่า “แล้วลูกใช้วิธียกเตียงหมดแล้วหรือยัง?” เขาได้ตอบว่า
“พ่อครับ ผมได้พยายามทุกอย่าง และใช้กำลังที่มีอยู่ทั้งหมดแล้ว” แต่พ่อของเขาได้ตอบเป็นครั้งสุดท้ายว่า “ไม่ใช่หรอกลูก ลูกยังไม่ได้ทำอีกสิ่งหนึ่ง คือ ลูกยังไม่ได้ขอให้พ่อช่วย” บรรดาอัครสาวกได้ลงเรือข้ามฝากล่วงหน้าพระเยซูเจ้าไปก่อน เรืออยู่กลางทะเลและกำลังถูกคลื่นทำให้โคลงเพราะทวนลม ครั้นถึงเวลาสี่ยาม พระองค์ทรงดำเนินบนทะเลไปหาพวกเขา นักบุญมัทธิวเล่าเรื่องนี้ เพื่อเน้นพระศาสนจักร และอำนาจของพระเยซูเจ้า
ประการที่หนึ่ง พวกอัครสาวกที่อยู่ในเรือ ที่ถูกคลื่นซัด หมายถึงพระศาสนจักรที่กำลังเผชิญกับปัญหา ประการที่สอง พระเยซูเจ้าคือผู้ช่วยแก้ปัญหาให้พระศาสนจักร เมื่อพระองค์ได้ตรัสว่า “ทำใจดีดีไว้ เป็นเราเอง อย่ากลัวไปเลย” แต่ดูเหมือนเปโตรจะสงสัย เมื่อเห็นลมพัดแรงกล้าก็กลัว และกำลังจะจมลงไป แต่เมื่อพระเยซูเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์ไปจับเขาไว้ เขาก็รอดชีวิต เราได้ข้อคิดจากเรื่องนี้:
1) ปัญหามรสุมชีวิตของเรา คล้ายกับมรสุมที่เกิดขึ้นในทะเลสาบกาลิลี เราเผชิญกับความเจ็บป่วย สงคราม วิกฤติทางด้านเศรษฐกิจ ปัญหาครอบครัว ปัญหาเรื่องหน้าที่การงาน
2) ปฏิกิริยาโต้ตอบของเรา เมื่อเรากลัวปัญหาชีวิต เราจึงต้องให้พระเป็นเจ้าเข้ามาช่วยเราแก้ปัญหา ...
และเราจะตอบปัญหาต่อไปนี้อย่างไร? ถ้าเราอ้อนวอนขอพระองค์ แต่ดูเหมือนพระองค์นิ่งเฉย และไม่ตอบปัญหาเราทันที เราจะสงสัยความช่วยเหลือของพระองค์หรือไม่? ความมั่นใจที่พระองค์มอบให้เรา คือ “เจ้าคนเชื่อน้อย ทำไมจึงลังเลใจเล่า?” อย่าลืมว่าถ้าพระองค์มีอำนาจเหนือชีวิต ก็มีอำนาจเหนือความตายเช่นกัน.
