วันอังคารที่ 1 พฤศจิกายน 2016
สัปดาห์ที่ 31 เทศกาลธรรมดา
ฟป 2:5-11 / ลก 14:15-24
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา                     
     เวลานั้น ผู้ร่วมโต๊ะคนหนึ่งได้ยินเช่นนี้จึงทูลพระองค์ว่า “ผู้ที่กินอาหารในพระอาณาจักรของพระเจ้าย่อมเป็นสุข” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ชายผู้หนึ่งจัดงานเลี้ยงใหญ่และเชิญคนเป็นจำนวนมาก เมื่อถึงเวลางาน เขาส่งผู้รับใช้ไปบอกผู้รับเชิญทั้งหลายว่า ‘เชิญมาเถิด ทุกอย่างพร้อมแล้ว’ แต่ทุกคนต่างขอตัว คนแรกพูดว่า ‘ข้าพเจ้าได้ซื้อที่นาไว้แปลงหนึ่ง จำเป็นต้องไปดู จึงขออภัยที่มางานเลี้ยงไม่ได้’ อีกคนหนึ่งพูดว่า ‘ข้าพเจ้าซื้อโคไว้ห้าคู่ กำลังจะไปทดลองใช้งาน จึงขออภัยที่มางานเลี้ยงไม่ได้’ อีกคนหนึ่งพูดว่า ‘ข้าพเจ้าเพิ่งแต่งงาน จึงมาไม่ได้’

      ผู้รับใช้กลับมารายงานทุกอย่างแก่นายของตน นายโกรธมาก พูดกับผู้รับใช้ว่า ‘จงรีบออกไปตามลานสาธารณะและตามถนนในเมือง จงพาคนยากจน คนพิการ คนตาบอดและคนง่อยเข้ามาที่นี่เถิด’ ผู้รับใช้กลับมาบอกนายว่า ‘นายขอรับ ข้าพเจ้าทำตามคำสั่งของท่านแล้ว แต่ยังมีที่ว่างอีก’ นายจึงบอกผู้รับใช้ว่า ‘จงออกไปตามทางเดินและตามรั้วต้นไม้ เร่งเร้าผู้คนให้เข้ามาเพื่อทำให้คนเต็มบ้านของเรา เราบอกท่านทั้งหลายว่า ไม่มีผู้ที่ได้รับเชิญคนใดจะได้ลิ้มรสอาหารของเรา’

 (พระวาจาของพระเจ้า)

———

 “รับสภาพดุจทาส เป็นมนุษย์ดุจเรา”
 เป็นคำที่น่าประทับใจ ที่ใครจะ “ยอมทำ” ได้มากมาย
 การอธิบายธรรมชาติพระเจ้าของพระเยซูเจ้าในสภาพมนุษย์ ยากจะเข้าใจ ในถ้อยคำที่ขยายความได้ว่า “จงมีความรู้สึกนึกคิดเช่นเดียวกับที่พระคริสตเยซูทรงมีเถิด แม้ว่าพระองค์ทรงมีธรรมชาติพระเจ้า พระองค์ก็มิได้ทรงถือว่าศักดิ์ศรีเสมอพระเจ้านั้น เป็นสมบัติที่จะต้องหวงแหน แต่ทรงสละพระองค์จนหมดสิ้น ทรงรับสภาพดุจทาส เป็นมนุษย์ดุจเรา”
 เป็นสภาพดุจทาส ที่จะผ่านพ้นเป็น “ไท” ให้ได้
 เป็นมนุษย์ดุจเรา เป็นอย่างเราๆ จะเอาดีให้ได้
 การพยายาม ตั้งมั่น ตั้งใจ เป็น “ปัจจัย” แห่งความรอดพ้น ผ่านสภาพดุจทาส จากมนุษย์ดุจเรา
 การขัดเกลา ไถ่ถอน พ้นจากจมปลัก รักการพัฒนา ผ่านสภาพดุจทาส จากมนุษย์ดุจเรา ทำให้เราสูงส่งได้จากเงื่อนไขแบบนี้

 พระเจ้าไถ่เรา ด้วยการพัฒนา ด้วยการเยียวยา ด้วยพระเมตตา
 เราจึงจากสภาพดุจทาส เป็นมนุษย์ดุจเรา ผ่านพ้นด้วยการไถ่กู้
 การไถ่กู้ ก็คือ อาณาจักรพระเจ้าที่เป็นจริง ก่อร่าง พัฒนา ตั้งแต่ในโลกนี้ ดังนั้นการเล่าเรื่องงานเลี้ยง ที่ผู้รับเชิญไม่ยอมมา แต่คนอื่นๆ ที่ชายขอบ ที่ชอกช้ำ ที่ตกต่ำ กลับพัฒนาและสูงส่งสมควรขึ้นได้ด้วยพระเมตตาของพระเจ้าที่ไม่ได้มองตามความสำเร็จสมบูรณ์ แต่มองตามความพยายาม จึงเหมาะสมกับคำพูดของผู้ร่วมโต๊ะที่บอกว่า

 “ผู้ที่กินอาหารในพระอาณาจักรของพระเจ้าย่อมเป็นสุข”