วันพฤหัสบดีที่ 23 มิถุนายน 2016

สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา

2พกษ 24:8-17……………….
เยโฮยาคีนทรงเป็นกษัตริย์เมื่อพระชนมายุสิบแปดพรรษา และทรงครองราชย์เป็นเวลาสามเดือนที่กรุงเยรูซาเล็ม พระมารดาทรงพระนามว่าเนหุชทา เป็นบุตรหญิงของเอลนาธันชาวกรุงเยรูซาเล็ม 9พระองค์ทรงกระทำความชั่วเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ดังที่พระบิดาทรงกระทำ

10สมัยนั้น นายทหารของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน ยกทัพมาล้อมกรุงเยรูซาเล็ม 11ขณะที่นายทหารล้อมเมืองอยู่นั้น กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนเสด็จมาที่นั่น 12กษัตริย์เยโฮยาคีนแห่งยูดาห์เสด็จมายอมจำนนกษัตริย์แห่งบาบิโลน พร้อมกับพระมารดา ข้าราชบริพาร นายทหารและข้าราชสำนัก กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงนำกษัตริย์เยโฮยาคีนไปเป็นเชลยในปีที่แปดของรัชกาล

13กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงขนทรัพย์สมบัติทั้งหมดในพระวิหารของพระยาห์เวห์ และพระราชทรัพย์ในพระราชวังไปกรุงบาบิโลน ทรงตัดเครื่องใช้ทองคำต่างๆที่กษัตริย์ซาโลมอนแห่งอิสราเอลทรงทำขึ้นสำหรับใช้ในพระวิหารของพระยาห์เวห์ ดังที่พระยาห์เวห์เคยตรัสไว้ 14กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงกวาดต้อนชาวเยรูซาเล็มทั้งหมดจำนวนหนึ่งหมื่นคนไปเป็นเชลย คือนายทหารและพลทหาร ช่างไม้และช่างเหล็กทุกคน เหลือไว้แต่คนยากจนที่สุดของแผ่นดิน 15พระองค์ทรงนำกษัตริย์เยโฮยาคีนเป็นเชลยไปกรุงบาบิโลน พร้อมกับพระมารดา บรรดามเหสี ข้าราชบริพาร และชนชั้นนำของแผ่นดิน พระองค์ทรงนำบุคคลเหล่านี้จากกรุงเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยที่กรุงบาบิโลน 16กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงนำผู้มีฐานะทั้งหมดรวมเจ็ดพันคน ช่างไม้และช่างเหล็กจำนวนหนึ่งพันคน ทุกคนล้วนชำนาญศึก

17กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงแต่งตั้งมัทธานียาห์ พระปิตุลาของกษัตริย์เยโฮยาคีนขึ้นเป็นกษัตริย์แทน และทรงเปลี่ยนพระนามเป็น เศเดคียาห์

อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น” เยโฮยาคีนกษัตริย์แห่งยูดาผู้ปกครองเยรูซาเล็ม กระทำชั่วในสายพระเนตรพระเจ้าดังที่พระบิดาของพระองค์เคยทำ....
o จนในที่สุด เสียงเพลงแห่งความเศร้าใจในบทสดุดีเมื่อชนชาติต้องเนรเทศไปบาบิโลน....“เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าลืมเจ้าไป ให้มือขวาข้าจงลีบไป”

• ในที่สุดก็เสียกรุง....จนได้...หมดกันเยรูซาเล็ม...ภาพที่น่าเศร้าสลดที่สุดเมื่อต้องเสียกรุงเพราะเหตุผลที่ขาดความซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ขาดความซื่อสัตย์ต่อการเป็นประชากรศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า
o ความชั่วร้ายของผู้นำ นำมาซึ่งความพินาศจริงๆ
o ทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระเจ้า เยโฮยาคีนได้ละทิ้งพระเจ้า ได้ละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า และไม่ได้ใส่ใจ สำคัญที่สุดคือ “ไม่ซื่อสัตย์”

• เนบูคัสเนสซาแห่งบาบิโลน เขาเป็นเหมือนไม้เรียวที่พระเจ้าใช้ตีประชากรที่ทรงรักให้ต้องมีประสบการณ์แห่งความเจ็บปวด เยรูซาเล็มถูกล้อม ลองอ่านดีๆสิครับ ว่าเจ็บปวดเพียงใด
o นครเยรูซาเล็ม เมืองหลวงที่เริ่มมาจากสมัยกษัตริย์ดาวิด ถูกล้อม ถูกจับราบคาบ หมดทางสู้ เมืองที่ตั้งตระหง่านเป็นที่งดงามและความมั่นคงของชาติที่พระเจ้าอวยพร เหลิงกันจนพังหมด ถูกทำลายหมด นครของกษัตริย์ เมืองหลวงถูกทำลาย เจ็บปวดหัวใจจริงๆ
o กษัตริย์ ยอมศิโรราบให้บาบิโลน ความยิ่งใหญ่ ความสง่างามกลายเป็นเชลยได้อย่างไร แม้แต่เยโฮยาคีน เชื้อสายของดาวิด ถูกจับตัวไปเป็นเชลยสงคราม....
o พระวิหาร ซึ่งเป็นดังกล่องดวงใจของชนชาติ เป็นเบื้องลึกของหัวใจ ความภาคภูมิใจ ความสง่างามและพระนิวเศน์ของพระเจ้าจอมโยธา ถูกทำลายราบเห็นหน้ากลอง พระวิหารที่ซาโลมอนสร้างและถวายแด่พระเจ้างดงามที่สุดล้ำค่าที่สุดถูกทำลายราบ
o อุปกรณ์ภาชนะศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า ถูกกวาดไปเป็นสมบัติของต่างชาติ ต้องกลายเป็นสมบัติของเชลยศึก จอกกาลิกส์ที่สมณะดื่มกลายเป็นสมบัติของบาบิโลน ถูกนำไปใช้กับนางห้าม หรือคนที่ไม่เหมาะสม เป็นการเหยียบย่ำและย่ำยีชนชาติและพระนามของพระเจ้าแห่งอิสราแอลจริงๆ
o ประชาชนชั้นนำของแผ่นดินอิสราแอล อาณาจักรยูดา ทุกคนที่มีคุณภาพ คนใหญ่โต ทหาร คนที่มีความรู้ความสามารถทุกด้าน ทุกแบบ ถูกนำไปเป็นเชลย ไปทำงานรับใช้คนต่างชาติ และคุณค่าที่เคยให้กับพระเจ้าต้องไปปรนเปรอจักรวรรดิบาบโลน....หมดกัน
o คณะนักร้องในพระวิหาร ความงดงามพระวิหาร หมด ไปเป็นเชลย ไม่มีวิหาร ไม่มีพิธีกรรมสง่างาม ไม่มีพระวิหารให้รับใช้ขับสรรเสริญพระยาห์เวห์
o มีพวกที่เหลืออยู่และไม่ได้ถูกกวาดไป คือ คนจน คนต่ำต้อย หรือ อานาวีม Anawim คือผู้ยากจนของพระยาห์เวห์ มีแต่คนพวกนี้ที่ถูกทิ้งไว้ในเมืองที่รกร้างว่างเปล่าให้ทำไร่ทำสวน หากินกันไป อยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี พวกนี้ได้แต่รอคอย เมื่อไรพระเจ้าจะฟื้นฟูและคืนกลับมาซึ่งนครของพระเจ้า และประชากรของพระเจ้า...

• ครับอ่านสิ่งที่พ่อเขียนข้างต้นแล้ว ทีนี้เราหันมาลองอ่านเพลงสดุดี 137 ซึ่งเป็นสภาพความรู้สึกของประชากรของพระเจ้า เมื่อต้องเนรเทศไปอยู่บาบิโลน ไปเป็นเชลย ไปเป็นทาสเขา ความรู้สึกนี้ปรากฏในเพลงสดุดีนี้ ใหเราอ่านกันสักหน่อยครับ:

1 พวกเรานั่งและร่ำไห้อยู่ริมฝั่งน้ำแห่งบาบิโลน
และระลึกถึงศิโยน
2 พวกเราแขวนพิณใหญ่ของเรา
ไว้บนต้นหลิวริมฝั่งน้ำ

3 ที่นั่น ผู้กวาดต้อนเรามายังถิ่นเนรเทศชวนเราให้ร้องเพลง
ผู้กดขี่เราสั่งเราให้ร้องเพลงยินดี
พูดว่า "จงร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังเถิด"
4 พวกเราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ได้อย่างไร
บนผืนดินของชนต่างด้าว
5 กรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าลืมเจ้า
มือขวาของข้าจงลีบเถิด
6 ลิ้นของข้าจงติดเพดานปาก
หากข้าไม่ระลึกถึงเจ้า
หากข้าไม่คิดว่ากรุงเยรูซาเล็ม
เป็นความยินดีสูงสุดของข้า

• อ่านสดุดีบทนี้แล้ว กลับมาอ่านพระคัมภีร์วันนี้ที่เล่าเรื่องการเสียกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้งสิครับ
o เราจะพบว่า เหตุผลเดียวที่ทำให้ชาติต้องล่มสลาย ทำให้สิ้นหวังกันหมดนี้มาจากความไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ความล้มเหลวของความเป็นประชากรของพระเจ้าครับ...

• ขอให้เราภาวนาเพื่อความซื่อสัตย์ในชีวิตของเรา ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ต่อเพื่อนมนุษย์ และต่อตนเองเสมอไป ขอพระเจ้าอวยพรครับ