วันจันทร์ที่ 15 มิถุนายน 2015
สัปดาห์ที่สิบเอ็ด เทศกาลธรรมดา
มธ 5:43-48…

43“ท่านทั้งหลายได้ยินคำกล่าวว่า จงรักเพื่อนบ้าน จงเกลียดศัตรู 44แต่เรากล่าวแก่ท่านว่า จงรักศัตรู จงอธิษฐานภาวนาให้ผู้ที่เบียดเบียนท่าน 45เพื่อท่านจะได้เป็นบุตรของพระบิดาเจ้าสวรรค์ พระองค์โปรดให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นเหนือคนดีและคนชั่ว โปรดให้ฝนตกเหนือคนชอบธรรมและคนอธรรม 46ถ้าท่านรักแต่คนที่รักท่าน ท่านจะได้บำเหน็จรางวัลอะไรเล่า บรรดาคนเก็บภาษีมิได้ทำเช่นนี้ดอกหรือ 47ถ้าท่านทักทายแต่พี่น้องของท่านเท่านั้น ท่านทำอะไรพิเศษเล่า คนต่างศาสนามิได้ทำเช่นนี้ดอกหรือ 48ฉะนั้น ท่านจงเป็นคนดีอย่างสมบูรณ์ ดังที่พระบิดาเจ้าสวรรค์ของท่าน ทรงความดีอย่างสมบูรณ์เถิด

อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• คำสอนที่ยากเกินหยั่งแต่ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้... สำหรับความรัก มีศาสนาไหนสอนแบบนี้ มีศาสดาไหนสอนแบบนี้... “จงรักศัตรู” รักเพื่อนบ้านก็ยากอยู่แล้ว ขนาดครอบครัวเดียวกัน “รักกันในครอบครัวก็ยังยาก” พ่อเองยอมรับว่า หวั่นใจ สงสัย และห่วงใยความรักในครอบครัวด้วย... ยิ่งพ่อยอมรับว่า “(จา)บิดาพ่อเพิ่งจากไป หลักยึดเหนี่ยวที่หลอมรวมเราด้วยกันก็ไม่อยู่แล้ว” จะเป็นอย่างไรหนอ... พ่อมีประสบการณ์ และเห็นประสบการณ์มามาก... สมัยเป็นเด็ก... บ้านยายพ่อคือที่รวมของชีวิตญาติๆมากมายเหลือเกิน นับร้อยมารวมกัน บ้านใหญ่โตที่สุดก็ว่าได้... เวลาผ่านไป เมื่อยายจากไป บ้านก็ เริ่มเหลือแต่อาคาร ไม่มีชีวิตหลานลูกอีกต่อไป และที่สุด ก็ค่อยๆ ผุพังและปล่อยทิ้ง ร้าง ไปตามกาลเวลา... ความรักที่มีอยู่ก็ค่อยๆ ห่างไป เลือนลางหายไปอย่างที่เห็นได้ชัด... ไม่เหลืออะไรไว้นอกจากภาพความทรงจำเก่า ส่วนตัวบ้านยายก็ผุพัง แทบจะตั้งอยู่ได้ยากอีกต่อไป...


• ไม่แปลกครับ เพราะต่างคนต่างก็ไปมีครอบครัว มีลูกหลานของตนเอง แยกกันไป เจอกันบ้างก็เวลามีงานเช่นงานศพนี่แหละครับ พ่อรู้ว่า แม้ความรักพี่น้องยังรักษาไว้ได้ยากจริงๆ แล้ว แล้ว แล้ว คำสอนที่ว่า “จงรักเพื่อนบ้าน จงเกลียดศัตรู” แบบที่เราเห็นในพระวรสารเล่า 

o รักเพื่อนบ้านหรือ... รักพี่น้องสำหรับหลายๆครอบครัว ยังยากเหลือเกิน มรดกเลือด มรดกที่ทำให้พี่น้องต้องห้ำหั่นชำแหละกันก็มาก ยอมกันไม่ได้อย่าว่าแต่ตารางวาเลว ต้นไม้ปลูกไว้ก็ยังต้องห้ำหั่นให้ตัด เพราะแม้ปลูกในที่ของเธอ แต่อนาคต กิ่งมันต้องข้ามนานฟ้ามายังบ้านฉันแน่ๆ แค่นี้ก็ยอมไม่ได้แล้ว.. เออ อาจต้องขุดราก (เหง้า) ขึ้นมาดูไหมว่ามันหยั่งในที่ใคร เขตใคร พ่อเห็นมามากจริงๆครับ หลายบ้าน หลายครอบครัว หลายวงศ์ตระกูล... จนอนาเขตในโลกใบนี้จึงต้องจุดที่เขาเรียกว่า “โนแมนส์แลนด์” คือเขตที่ทั้งสองฝ่ายห้ามรุกเข้าใกล้กัน... เพื่อจะได้ไม่ตีกัน... กฎหมายก็กันไว้ บ้านติดกำแพง เจาะหน้าต่างไม่ได้ เดี๋ยวเปิดแล้วล้ำน่านฟ้า ฮาๆๆๆ นี่แหละชีวิต

o “รักเพื่อนบ้าน” ก็ยิ่งยากส์มากขึ้น บ้านข้างเคียง บ้านเหนือบ้านใต้ บ้านบนบ้านล่าง บ้านติดกัน ร้านอาหารติดกัน เสริฟสั่งข้ามกันไม่ได้เด็ดขาด อยากกินข้าวหมูแดง มานั่งร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่ติดกันก็ไม่ได้... ยากยิ่งนัก... รักเพื่อนบ้าน จงรักเพื่อนบ้าน... ฝันจริงๆ คงยากจริงๆ ในประวัติศาสตร์ ติดกันก็ต้องมีพื้นที่ทิ้งระยะห่างกัน กันไฟลามมาติดกัน กันโคลนที่สาดใส่กัน...


• “จงรักศัตรู” คำสอนอะไรนี่... ปัจจุบันเขายังเห็นกันเป็นศัตรู จับมาตัดหัวฆ่าประจาญกันอยู่เนืองๆทางยูทูป พ่อไม่เคยดู และไม่อยากดู บ้า คลั่ง ไร้มนุษยธรรม โหดกว่าสัตว์ป่า... สัตว์ป่ายังไม่กัดกินกันเอง ไม่ฆ่ากันเอง นอกเสียจากการเลือกสรรทางธรรมชาติที่ไม่ต้องใช้ความคิด เพราะสัตว์ป่ามันไม่มีปรีชาญาณและปัญญา เพราะมันทำไปนั้นเป็นเพียงกฎธรรมชาติที่เลือกสรรเพื่ออยู่รอดเท่านั้น... ถ้าสัตว์มันคิดได้คิดเป็นมันไม่ทำแน่นอน


• แต่มนุษย์เราสิ... ทำได้อย่างร้ายกาจที่สุด ฆาตกรรม ฆ่ากันเพราะความโลภ โกรธ หลง เตรียมการไว้ก่อน ทำเหมือนเป็นพิธีฆาตกรรมทางศาสนาประกาศศรัทธา... ทำได้อย่างไรกัน... เห็นคนอื่นเป็นศัตรูและต้องทำลาย... “รักพี่น้อง เกลียดศัตรู” คือ ชอบธรรมแล้วละหรือ ความเป็นจริง พี่น้องแค้นฝังหุ่นกลายเป็นศึกสายเลือดก็เยอะ... การทำลายศัตรูเพื่อบูชาศรัทธาก็บ้าคลั่งไร้ความรักที่สุด... นี่คือสิ่งที่เราเห็น เราได้ตระหนัก.. แต่แค่ตระหนักจะรอดได้หรือ

• พระเยซูเจ้าสอน “แต่เรากล่าวแก่ท่านว่า จงรักศัตรู จงอธิษฐานภาวนาให้ผู้ที่เบียดเบียนท่าน เพื่อท่านจะได้เป็นบุตรของพระบิดาเจ้าสวรรค์” คำสอนอะไรจะขนาดนี้ คำสอนอะไรจะเกินกำลังขนาดนี้เชียวหรือ “รักศัตรู” เลยหรือพระเจ้าข้า... พ่ออ่าน ไตร่ตรอง พ่อเห็นมหัศจรรย์ที่พ่อได้มารู้จักพระเยซู ได้รักพระเยซู... พ่อไม่เสียใจเลย ดีใจที่สุด ที่ได้เป็นคริสตชน...
o “จงรักศัตรู” พ่อรู้ว่ายากที่สุด แต่ “ความรักก็เช่นกัน” (สำนวนนี้ได้มาจากไลน์เจ้าจระเข้ตัวน้อยมันร้องว่า “ความรักก็เช่นกัน”) ความรักแท้เป็นแบนี้ ความรัก ทำให้เราสามารถรัก แม้ยากที่สุดที่จะรัก คือ รักศัตรู ทำไม... เพราะไม่รักนั้นก็แย่เลย ความเกลียดก็เป็นบาป ถ้าเราเกลียดเราก็ทำบาป ใจเราก็ขุ่นมัว มโนธรรมก็ไม่สงบ พ่อคำสอนนี้ไม่เกินจริงๆ แต่ดีจริงๆ และเกินมาตรฐานธรรมดาของมนุษย์เพราะเป็นมาตรฐานของพระเจ้า พระองค์ เสด็จมารับความตายเพื่อเราคนบาป “เพราะทรงรักเรา”

• พระเยซูเจ้าสอนชัด ว่า เราต้องรักในมาตรฐานของพระองค์ (เงื่อนไข “ถ้า” สองประการต่อไปนี้ พิจารณาดีๆ)
1. ถ้าท่านรักแต่คนที่รักท่าน ท่านจะได้บำเหน็จรางวัลอะไรเล่า บรรดาคนเก็บภาษีมิได้ทำเช่นนี้ดอกหรือ 
2. ถ้าท่านทักทายแต่พี่น้องของท่านเท่านั้น ท่านทำอะไรพิเศษเล่า คนต่างศาสนามิได้ทำเช่นนี้ดอกหรือ

• แต่ถ้าเราถือตามคำสอนใหม่ของพระเยซูเจ้า “จงรักศัตรู จงอธิษฐานภาวนาให้ผู้ที่เบียดเบียนท่าน” พระองค์ยืนยันว่า...

o “เพื่อท่านจะได้เป็นบุตรของพระบิดาเจ้าสวรรค์” พ่ออยากเป็นลูกพระ พ่อไม่อยากเป็นลูกผี พ่อดีใจที่พ่อได้ศีลล้างบาป ได้ชื่อว่าเป็นลูกของพระเจ้าในองค์พระจิตเจ้า พ่อไม่ขอเป็นลูกผีที่มีแต่โกรธเกลียด อาฆาต พยาบาท แค้นๆๆๆ ฝั่งหุ่น ตอกปิดฝาโลง ไม่ฝังไม่เผากัน.. พ่อไม่อยากเป็นลูกผีที่มีนิสัย (ถาวร) นิสัยที่เกลียดชังต่อกัน พ่ออยากเป็นลูกพระ รัก รัก รัก ให้อภัย รักแม้แต่ศัตรู เพราะเกลียดเป็นนิสัยผีพ่อไม่เอาดีกว่า เพราะเราเป็นลูกพระเจ้านะครับ

o “ท่านจงเป็นคนดีอย่างสมบูรณ์ ดังที่พระบิดาเจ้าสวรรค์ของท่าน ทรงความดีอย่างสมบูรณ์เถิด” ลูกของพระเจ้า ต้องดี น่ารัก ดังพระบิดาเจ้าสวรรค์ ทรงรักเมตตา และให้อภัยทุกคน...

• “จงรักศัตรู” พ่อรู้ว่ายากครับ... พี่น้องที่รัก “ลูกของพระเจ้าใช่เปล่าเอ่ย” “พระเจ้าเป็นพระบิดาใช่หรือเปล่าเอ่ย” จงรู้ไว้ว่า

o การเกลียดชัง แม้แต่เกลียดศัตรู สำหรับเราคริสตชน ก็เป็นบาปนะครับ บาปที่ใจเรากำลังหล่อหลอมด้วยนิสัยผีปีศาจครับ กำลังเผาตัวเองด้วยไฟของความเกลียดโกรธ

o การไม่รู้หนาวรู้ร้อน คือ “ไม่ได้เกลียดนะ แต่เฉยๆ” สำหรับเราคริสตชน ก็เป็นบาปนะครับ “การละเลย ไม่แยแส” พระเจ้าทรงสนพระทัยเสมอ พระองค์ไม่มองข้าม แต่รักเมตตาเสมอ ออกตามหาแกะตัวที่หลงทาง “รู้นะ รู้นะ ว่าแกหนีฉัน ไปแอบอยู่หลังก่อนหิน” เจ้าแกะน้อยแสนฉลาดและเจ้าเล่ห์น่ารัก ประเภทตาใสจริงใจใสซื่อดื้อนิดๆ แต่พระบิดาก็ทำเป็นเหมือนไม่รู้แต่ทรงรู้ทุกอย่าง เพียงแต่ทำให้เจ้าแกะน้อยได้สุขที่ได้คิดว่าตนเองหลบพ้น หาไม่เจอ ที่สุด ก็กลายเป็นความรักที่สุดของพระบิดาอีกนั่นแหละที่โผเข้าไป “โป้ง” เหมือนเล่นโป้งแปะอะไรทำนองนี้ เพื่อให้เจ้าตัวน้อยได้รู้สึกเหนือนิดๆ...”

• พี่น้องที่รักครับ เป็นคริสตชนหลายคนบอกว่าลำบาก เพราะต้องไปวัดทุกอาทิตย์... “ต้องรักศัตรู” ยิ่งลำบาก... เอาอย่างนี้ ลองเลิกเป็นคริสตชน เลิกไปวัด และเกลียดๆๆๆ แค้นๆๆๆ ทำร้ายๆๆๆ ทำลายๆๆๆ ที่สุด ก็จะเป็นเหมือน “อีแย้มในสุดแค้นแสนรัก” คือ “เหนื่อย” และเชื่อพ่อ จะรู้ว่า เป็นลูกพระเจ้า เป็นคริสตชนน่ะ ดีเหลือเกินจริงๆ

• รักเถอะครับ แสนรัก ล้านรักก็ได้ เพราะความรัก เป็นนิรันดร์ ไม่มีที่สิ้นสุด ความรัก ทำให้เราสุข สงบ และ “ปิติ” มีอะไรงดงามกว่าความรัก บอกมาหน่อยสิ... ความเกลียดชังหรือ... ถ้าคิดว่าเกลียดเพื่อบ้าน ชังพี่นอง อาฆาตกัน ทำร้ายกัน แล้วมีความสุข ก็ทำไปเถอะ... พ่อขอเลือกคำสอนของพระคริสตเจ้า ขอพยายามรัก เป็นลูกพระดีกว่า...

• เออ...ประเมินผลครับ... พี่น้องที่อ่านบทเทศน์บทนี้ของพ่อมาถึงตรงนี้ “!” เครื่องหมายอัศจรรย์นี้.. แปลว่า พี่น้อง เป็นลูกพระแหงๆครับ ลูกผีอ่านไม่จบหรอกครับ ทนไม่ได้หรอกครับ... 555 ไปละ อาแมน ขอพระเจ้าอวยพรครับ