วันจันทร์ที่ 8 มิถุนายน 2015
สัปดาห์ที่สิบ เทศกาลธรรมดา
มธ 5:1-12...
1พระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเห็นประชาชนจำนวนมาก จึงเสด็จขึ้นบนภูเขา เมื่อประทับแล้ว บรรดาศิษย์เข้ามาห้อมล้อมพระองค์ 2พระองค์ทรงเริ่มตรัสสอนว่า
3“ผู้มีใจยากจน ย่อมเป็นสุข เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของเขา
4ผู้เป็นทุกข์โศกเศร้า ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับการปลอบโยน
5ผู้มีใจอ่อนโยน ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก
6ผู้หิวกระหายความชอบธรรม ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะอิ่ม
7ผู้มีใจเมตตา ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับพระเมตตา 8ผู้มีใจบริสุทธิ์ ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้เห็นพระเจ้า 9ผู้สร้างสันติ ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้ชื่อว่าเป็นบุตรของพระเจ้า 10ผู้ถูกเบียดเบียนข่มเหงเพราะความชอบธรรม ย่อมเป็นสุข เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของเขา 11“ท่านทั้งหลายย่อมเป็นสุข เมื่อถูกดูหมิ่น ข่มเหงและใส่ร้ายต่างๆ นานาเพราะเรา 12จงชื่นชมยินดีเถิด เพราะบำเหน็จรางวัลของท่านในสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่นัก บรรดาประกาศกก่อนหน้าท่านก็เคยถูกเบียดเบียน
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พ่อเขียนบทเทศน์เรื่องบุญลาภมาบ่อยๆ บรรยาย สอน และเทศน์โอกาสต่างๆมามากๆ แต่ไม่มีสักวันที่อ่านบุญลาภได้อย่างกระท่อนกระแท่นเท่าวันนี้... นั่งเขียนอยู่ข้างเตียงของจาในโรงพยาบาล จากำลังเดินทาง ยากเหลือเกิน ยากจริงๆที่จะออกเดินทางจากชีวิตสู่นิรันดรภาพ จายังคงมีลมหายใจ และความดันที่แสนอ่อนแรง ชีพจรก็จับแทบไม่ได้ นับสิบชั่วโมงมาแล้ว...
• พ่อกำลังนั่งรอ “ลมหายใจสุดท้ายของชีวิตมนุษย์...เพื่อก้าวโพ้นจากลมแห่งชีวิตที่พระเจ้าทรง ระบายใส่ไว้ในมนุษย์ คือ “ชีวิต” ไปสู่ “ชีวิตนิรันดร”” พ่อเห็น พ่อนั่งมองดู ยากเหลือเกิน...
• คำสอนบนภูเขา เริ่มต้นที่ “ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้ ความสุขแท้” พ่อตั้งใจเขียนแปดครั้ง...
o เพราะความสุขแท้ คือ คำๆนั้น “บุญลาภ” ภาษากรีกคือ “มาการีออส” (Makarios) สถานะของความสุข เต็มเปี่ยม ปิติสุข ไม่มีอะไรขวางกัน และเปี่ยมล้นจริงๆ ที่มนุษย์คนหนึ่งพึงจะปรารถนาได้
o และแม้มนุษย์ปรารถนาความสุขแท้นั้น แต่...พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสถึงความสุขแท้ในโลกนี้ แต่เป็นความสุขแท้ในนิรันดรภาพ... เกินกว่าปัญญาและความสามารถของมนุษย์จะเข้าใจ...
o พ่ออธิบายความหมายของพระคัมภีร์มามากที่สุดในเรื่องนี้ แต่ ณ เวลานี้ พ่อรู้ว่า... ต่อหน้าความตายที่กำลังพามนุษย์คนหนึ่ง และเราแต่ละคนในที่สุดให้ก้าวโพ้นความจำกัดของความเป็นมนุษย์ ที่แสนจำกัดแม้ในเรื่องของ “ความสุข” พ่อรู้ว่า คำอธิบายของพ่อต่อการเปิดเผยของพระเจ้าในพระคัมภีร์ ก็ยังมีความจำกัดอย่างที่สุด สมองเล็กๆ ความเข้าใจน้อยๆ จะตักตวงความยิ่งใหญ่แห่งพระเจ้า และนิรันดรภาพได้อย่างไรกัน... พ่อช่างโง่เขลาจริงๆ เมื่อเปรียบตนเองกับ พระปรีชาญาณสุดหยั่งของพระเจ้า... หยดน้ำหนึ่งหยดนี้กับท้องทะเลที่แสนกว้างหนักหนา... “โอ พระเจ้า ลูกต้องยอมศิโรราบให้กับพระองค์”
• พระเยซูเจ้า “ทอดพระเนตรเห็นประชาชนมากมาย จึงเสด็จขึ้นบนภูเขา”
o พ่อได้อธิบายพระวาจาตอนนี้มามากๆ แต่ไม่เหมือนกับวันนี้ วันนี้พ่อเพียงอยากให้พระองค์ “โปรดทรงทอดพระเนตรเหลียวดูเรา” (ทอดพระเนตรจาของพ่อและคนเจ็บทรมานมากมายในโรงพยาบาล คนเหล่านี้ที่มีความเชื่อในพระองค์) พ่อขอเพียงพระเจ้าทรงหันพระพักตร์ มาทอดพระเนตรเหลียวดู และขอทรงยิ้มพอพระทัยกับลูกของพระองค์ที่รักพระองค์มาตลอดชีวิต... คงดื้อบ้าง แต่ก็ไม่เคยหลุดจากสายพระเนตรแห่งพระปรีชาญาณของพระองค์...
o วันนี้พ่อเพียงอยากเห็นบุญลาภ หรือความสุขแท้นี้ได้ทรงตรัสกับจา “มาการีออส” “ความสุขแท้...แก่ผู้มีใจยาจน ผู้เป็นทุกข์โศกเศร้า ผู้มีใจอ่อนโยน... ผู้หิวกระหายความชอบธรรม...”
o “พระเจ้าข้า... “โปรดทอดพระเนตร และเรียกให้ชีวิตของมนุษย์ได้หันมาได้ยินพระองค์ตรัสพระโอวาทบนภูเขา”
o “โปรด เรียก ให้ผู้ที่กำลังก้าวเดินจากชีวิตนี้ตามพระประสงค์ของพระองค์ ให้ก้าวเดินขึ้นไปบนภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ คือ พระอาณาจักรสวรรค์นิรันดรด้วยเทอญ...”
• ขอความสุขแท้ บุญลาภ จงมีแด่ลูกๆที่รักของพระเจ้าทุกคนด้วยเทอญ... อาแมน....อาแมน...อาแมน...
• วันที่พ่อนั่งเขียนนี้คือวันสมโภชพระคริสตวรกาย พระกายและพระโลหิตพระคริสตเจ้า... ขอสรรเสริญพระองค์... พระกายและพระโลหิตศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า...
