อาทิตย์ที่ 28 เทศกาลธรรมดา
12  ตุลาคม  2014  
ประชาชนที่ไม่ได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยง
บทอ่าน     อสย  25:6-10  ;  ฟป  4:12-14, 19-20  ;  มธ  22:1-14
    ในพระคัมภีร์งานเลี้ยงฉลองเป็นภาพลักษณ์บ่อยๆ ที่ใช้แสดงถึงเหตุการณ์ในยุคสุดท้าย คือ อาณาจักรพระเจ้า  ซึ่งพระเจ้าทรงมอบพระองค์อย่างอิสระและสมบูรณ์ที่สุด

ความเมตตาต่อคนจน
    พระวรสารนักบุญมัทธิวได้เอาอุปมา 2 เรื่องมาต่อกัน คือ อุปมาเรื่องบรรดาผู้รับเชิญ และ ชายที่ไม่ได้สวมเสื้อสำหรับงานวิวาห์  ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอุปมาทั้งสองเรื่องเกี่ยวข้องกับการได้รับเชิญสู่อาณาจักรสวรรค์  เป็นเวลานานมาแล้วที่หลายคนคิดว่าบรรดาแขกที่แต่งชุดไม่สมควรนั้นหมายถึง  ชาวอิสราเอลที่ไม่ต้อนรับประกาศก  แต่ปัจจุบันมีการอธิบายที่ดีกว่าและได้รับการยอมรับมากกว่า คือ  ผู้ที่สวมชุดไม่สมควรนั้นหมายถึง บรรดาผู้นำประชาชนที่มีความรู้ธรรมบัญญัติ  บวกกับมีตำแหน่งในสังคม  พวกเขาคือบรรดาผู้ที่มีทุ่งนา  ธุรกิจ หรือ  ผลกำไร  ซึ่งพวกเขาเห็นว่าเหนือกว่าการรับเชิญเข้าสู่พระอาณาจักรสวรรค์  ยิ่งกว่านั้น  พวกเขาได้ทำร้ายและฆ่าบรรดาผู้รับใช้ของกษัตริย์  จึงเห็นชัดเจนว่า “บรรดาผู้รับเชิญไม่เหมาะสมกับงานนี้” (วรรค 8)

    การเชิญสู่อาณาจักรสวรรค์เอากลับคืนไม่ได้และเปิดรับเสมอ  แต่ผู้รับเชิญต้องถูกตามมาจากสถานที่ (สังคม) อื่น “จงไปตามทางแยก  พบผู้ใดก็ตามจงเชิญมาในงานวิวาห์เถิด” (วรรค 9)  คือ บรรดาผู้ที่ไม่มีที่อยู่  ไม่มีงานที่มั่นคง  ไม่มีธุรกิจในเมือง  คนจนและบรรดาผู้ถูกทอดทิ้ง  บรรดาที่ถูกผู้นำศาสนาถือว่าไร้การศึกษาและคนบาป  ในพระคัมภีร์ที่กล่าวเรื่องเดียวกัน คือ นักบุญลูกากล่าวเจาะจงว่า “จงเชิญคนยากจน  คนพิการ  คนง่อย  คนตาบอด” (ลก 14:21)  บรรดาผู้รับเชิญในประวัติศาสตร์  ดังที่พระเยซูเจ้าเองตอบคนที่นักบุญยอห์น บัปติสส่งมาถามพระองค์  นักบุญมัทธิวได้เพิ่มตามถนนด้วยว่า “บรรดาผู้รับใช้จึงออกไปตามถนน  เชิญทุกคนที่พบมารวมกัน  ทั้งคนเลวและคนดี  แขกรับเชิญจึงมาเต็มห้องงานอภิเษกสมรส” (วรรค 10) – “คนเลวและคนดี”   เพื่อเข้าใจชัดเจนว่าประชาชนเหล่านั้นมิได้รับเชิญ  เพราะความดีของพวกเขา  แต่เพราะความดีฟรี (เปล่า) ของพระเจ้าต่อคนยากจน  คนสุดท้าย  และบรรดาคนบาป       พระหรรษทานนี้ช่วยเปลี่ยนแปลงผู้ที่มิได้รับเชิญ  ให้เป็นผู้มีสิทธิพิเศษร่วมงานวิวาห์มงคลและอาณาจักรสวรรค์   การเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับบรรดาผู้ถูกทอดทิ้ง  และช่วยเหลือพวกเขาอาจกลับใจเราให้เป็นผู้รับเชิญมีที่นั่งโต๊ะเดียวกับบรรดาผู้ไม่ได้รับเชิญ

การรอคอยด้วยความหวังและการอุทิศตน

    ในพระวรสารของนักบุญมัทธิว (แตกต่างจากคำเล่าของนักบุญลูกา) คือ อุปมาเรื่องนี้ยังมีหัวข้ออื่นต่ออีก  มีบางคนแต่งชุดมาไม่เหมาะสมกับงานวิวาห์มงคล  การรับคำเชิญสู่อาณาจักรสวรรค์เรียกร้องความประพฤติที่เหมาะสม  ซึ่งหมายถึงภาพลักษณ์ของเสื้อสำหรับงานวิวาห์ (วรรค 11)

    ประกาศกอิสยาห์ได้สัญญาถึงอาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับงานเลี้ยงฉลอง  จะมีความสัมพันธ์ความรอดกับพระเจ้า  ผู้เป็นแหล่งความสมบูรณ์และความปีติยินดี “นี่คือพระเจ้าของเรา  เราเคยหวังว่าพระองค์จะทรงช่วยเราให้รอดพ้น  เราจงชื่นชมยินดีที่พระองค์ทรงช่วยเราให้รอดพ้นเถิด” (25:9)  นี่จะเป็นชัยชนะเด็ดขาดเหนือความตายและน้ำตา  “พระองค์จะทรงทำลายความตายตลอดไป  องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเช็ดน้ำตาจากใบหน้าของทุกคน  จะทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นจากการถูกลบหลู่ทั่วแผ่นดิน” (วรรค 8)

    ความหวังแห่งความรอดสัมพันธ์กับคุณความดีอื่นๆ  ตามประสบการณ์ของนักบุญเปาโล “ข้าพเจ้ารู้จักมีชีวิตอยู่อย่างอดออม  และรู้จักมีชีวิตอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์”  และรู้จักดำเนินชีวิตในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เช่น อิ่มท้อง หรือ หิวโหย     มั่งคั่ง หรือ ขัดสน (ฟป 4:12)

    พี่น้อง  ความหวังในยุคสุดท้ายมีชีวิตชีวาและเป็นความหวังแบบอุทิศชีวิต  เพื่อทำสิ่งที่มีเหตุผลขั้นพื้นฐาน   ดังที่นักบุญเปาโลกล่าวว่า “ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งได้ในพระองค์ผู้ประทานพละกำลังแก่ข้าพเจ้า” (ฟป 4:13)

พระสังฆราช วีระ  อาภรณ์รัตน์  แปล
จาก  Sharing the Word Through the Liturgical Year 2004
โดย Gustavo Gutiérrez, หน้า 239- 240.