วันอังคารที่ 3 มกราคม 2017
สัปดาห์ที่สองในเทศกาลพระคริสตสมภพ
ฉลองพระนามกรของพระเยซูเจ้า
บทอ่านที่ 1ยน 2:29-3:6 / ยน 1:29-34
      พระนามของพระเยซูเจ้าเป็นพระนามที่พระเป็นเจ้าได้ประทานให้ (ลก 1:31) นามของพระองค์เป็นพระนามที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะเป็นพระองค์เองทรงเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ เราถวายเกียรติแด่พระนามของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสั่งเรา ให้เราสวดภาวนาในพระนามของพระองค์เสมอ

เราลงท้ายบทภาวนา บทสรรเสริญ และบทเร้าวิงวอนด้วยวลีสั้นๆว่า “ในพระนามของพระเยซูเจ้า” เราจึงต้องทำกิจการทุกอย่างในพระนามของพระองค์ และขอให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างดี ตามพระประสงค์และแผนการของพระองค์ และยังเตือนให้เราระลึกถึงพระพรต่างๆที่เราได้รับผ่านพระผู้ไถ่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ อย่างที่นักบุญเปาโลได้เขียนจดหมายถึงชาวฟิลิปปีว่า “เพื่อทุกคนในสวรรค์และบนแผ่นดิน รวมทั้งใต้พิภพ จะย่อเข่าลงนมัสการพระนามของพระ “เยซู”นี้ (ฟป 2:10)
เราในฐานะเป็นคริสตชน เราจะต้องเจริญชีวิตให้เหมาะสมกับนามนี้ เราจึงต้องเจริญชีวิตด้วยการสวดภาวนามากขึ้น ด้วยการทำตัวให้สุภาพมากขึ้น ด้วยการทำตัวเป็นผู้มีใจเมตตากรุณามากขึ้น  เราจะต้องทำตัวให้ตรงกับสิ่งที่กล่าวมานี้ตลอดไป และอย่าให้ใครพูดกับเราว่า “คุณบอกว่าคุณเป็นคาทอลิกใช่ไหม?ทำไมคุณจึงไม่เคยสวดภาวนาหรือไปวัดในวันอาทิตย์?
ทำไมคุณจึงทำตัวเป็นคนจองหองและไม่มีใจเมตตากรุณา?...
เราเรียกตัวเองว่าคาทอลิก... การสวดภาวนาเปรียบเสมือนสายลมที่อยู่ใต้ปีกนก...
การบริการ คือ งานของเรา...สวรรค์คือจุดหมายปลายทางของเรา…
เราจะตอบคำถามนี้อย่างไร? ท่านได้แสดงความเชื่อของท่านอย่างไร

เมื่อท่านอยู่กับสมาชิกในครอบครัว อยู่กับสมาชิกของวัด อยู่กับเพื่อนร่วมงาน?....
เราแต่ละคนล้วนมีชื่อเป็นของตัวเอง...
ชื่อที่ดี ให้สิ่งดีดีแก่ชีวิต... ชื่อดีเมื่อผู้อื่นเรียก เสมือนดั่งคำอวยพรอันเป็นพระพรพิเศษยิ่งแก่เจ้าของชื่อ...
ชื่อที่ดีเป็นคำแทนตัวไปตลอดชีวิต จนกระทั่งตายก็ยังมีคนเรียกชื่อของเจ้าของ...

ชื่อที่ดี เจ้าของชื่อถูกใจกับชื่อทันทีที่ได้รับ คือมีความรู้สึกที่ดีกับชื่อนั้นๆ มีความพอใจที่จะใช้ชื่อนั้น ชื่อนั้น “คาทอลิก”