วันพุธที่ 2 พฤศจิกายน2016
วันระลึกถึงผู้ล่วงลับ
บทอ่าน รม 8:14-23 / ยน 14:1-6 หรือ กจ 10:34-36,42-43 / ลก 12:35-40 หรือ 2คร 5:1,6-10 / ยน 12:23-25
ในพระวรสารโดยนักบุญยอห์นวันนี้ พระเยซูเจ้าได้ตรัสถึงรางวัลและการลงโทษ สำหรับความประพฤติของแต่ละคนต่อคนจนและผู้ขัดสน เมื่อเราแต่ละคนจะถูกตัดสินในการพิพากษาครั้งสุดท้าย หัวใจของคริสตศาสนาไม่ใช่เรื่องของพิธีกรรมและความศรัทธาเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของความรักและความเมตตากรุณา

ในหนังสือพระธรรมเก่า พระเป็นเจ้าได้เตือนประชาชน ผ่านทางบรรดาประกาศก ให้เอาใจใส่คนยากจน คนที่ขัดสน ได้แก่คนหิวกระหาย คนเจ็บป่วย คนไม่มีเสื้อผ้า คนติดคุก คนที่ถูกทอดทิ้ง รวมทั้งคนที่ไร้ที่อยู่ คนอพยพย้ายถิ่น เด็กที่ถูกละทิ้ง คนที่เป็นเหยื่อของความอยุติธรรม และความรุนแรง และคนที่ได้รับความอยุติธรรม พระศาสนจักรเป็นพระศาสนจักรของคนยากจน ได้รับการเรียกร้องให้รับใช้คนเจ็บป่วย และคนที่อยู่ชายขอบของสังคม วัดแต่ละแห่งต้องจัดรายการบริการสังคม สอดคล้องกับพระวาจาของพระเยซูเจ้าที่ได้ตรัสว่า
“ เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านไม่ได้ทำสิ่งใดต่อผู้ต่ำต้อยของเราคนหนึ่ง ท่านก็ไม่ได้ทำสิ่งนั้นต่อเรา ” (มธ25:45) และดูเหมือนว่าการช่วยเหลือคนยากจน
คนที่อยู่ชายขอบของสังคม หรือคนที่ขัดแคลน เป็นเหมือนวิธีการที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว เพราวิธีการนี้จะพาเราเข้าสู่สวรรค์ เราจึงจะต้องสวดภาวนา เพื่อให้เราได้กลับใจอย่างแท้จริง เพื่อเราจะมองเห็นพระพักตร์ และเสียงร้องของพระเยซูเจ้า ในบุคคลเหล่านั้นจริงๆ ด้วยการรักและด้วยการช่วยเหลือพวกเขา เหมือนกับเราได้ช่วยเหลือพระเยซูเจ้าเอง ซึ่งได้ทำตัวของพระองค์เป็นเหมือนคนที่โชคร้ายเหล่านั้น  
ซึ่งตรงข้ามกับวิธีการของจิตตารมณ์ฝ่ายโลก ที่ให้ความสำคัญต่อคนร่ำรวย ต่อคนมีอำนาจ ส่วนเราเองต้องมองดูผู้ต่ำต้อยเหล่านั้น ในฐานะเป็นพี่น้องชายหญิงของเรา

คุณแม่เทเรซาเคยกล่าวว่า “เราสามารถรักษาโรคฝ่ายกายด้วยยา แต่การรักษาความโดดเดี่ยว ความหมดหวัง และการไร้ความหวังใดๆจะต้องรักษาด้วยความรักแต่เพียงอย่างเดียว มีคนจำนวนมากในโลกนี้ ที่เสียชีวิตเพราะต้องการขนมปังเพียงชิ้นเดียว แต่มีคนจำนวนมากกว่านี้ ที่ตายเพราะต้องการความรักพียงเล็กน้อยเท่านั้น” และท่านยังได้เคยกล่าวอีกว่า “ถ้าท่านไม่สามารถเลี้ยงดูคนร้อยคนให้อิ่มได้ อย่างน้อยจงให้อาหารแก่คนๆเดียวก็ยังดี”