สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลธรรมดา
14 มกราคม 2018
บทอ่าน 1 ซมอ 3:3-10, 19 ; 1คร 6:13-15, 17-20 ; ยน 1:35-42
ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณบ่ายสี่โมง
ชีวิตคริสตชนเริ่มด้วยการเรียกจากพระเจ้าเสมอ ในพระคัมภีร์จึงมีเรื่องราวมากมายสอนเราเกี่ยวกับกระแสเรียก
ประสบการณ์หนึ่ง
นักบุญยอห์น บัปติส เตรียมทางสำหรับพระเยซูเจ้า ได้เชิญศิษย์ให้ติดตามพระองค์ ศิษย์กลุ่มแรกมาจากกลุ่มของนักบุญยอห์น บัปติส (ยน 1:35-37) ยอห์นตระหนักว่าพระเยซูเจ้าเป็น “ลูกแกะของพระเจ้า” (วรรคที่ 36) ในเค้าโครงของหนังสืออพยพ พระวรสารตอนนี้ก็เช่นกัน แนะนำหัวข้อการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ โดยผ่านความตาย ภาพลักษณ์ของลูกแกะก็เป็นการแสดงออกถึงเรื่องนี้ แต่ก็เกี่ยวถึงลูกแกะที่ได้รับชัยชนะด้วย ดังที่หนังสือวิวรณ์ได้เสนอ ดังนั้นศิษย์ทั้งสองคนนี้ที่ติดตามพระเยซูเจ้าได้รับการเตือนถึงความยากลำบาก และความเสี่ยงของการเลือกนี้ (วรรคที่ 37)
พระเยซูเจ้าถามพวกเขาว่า “ท่านต้องการสิ่งใด” (วรรคที่ 38) พระองค์ทรงถามเพื่อตรวจสอบความเชื่อของศิษย์ทั้งสองที่เพิ่งมาถึง พวกเขาตอบว่า “รับบี” (ซึ่งแปลว่า พระอาจารย์) และถามต่ออีกว่า “พระองค์ทรงพำนักอยู่ที่ไหน” คำถามนี้ดูเหมือนแสดงถึงความปรารถนาจะร่วมชีวิตกับพระเยซูเจ้า พระองค์ก็ตอบชัดเจนมากๆ คือ “มาดูซิ” (วรรคที่ 39) ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประสบการณ์ตรง
นักบุญยอห์น ผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นผู้ให้แรงบันดาลใจเรื่องนี้ ไม่เคยลืมเวลาที่เขาพบปะกับพระเยซูเจ้า “ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณบ่ายสี่โมง” (วรรคที่ 39) เหมือนทุกเหตุการณ์ที่เราประทับใจในชีวิต เราจะจดจำการพบปะ รายละเอียด กำหนดเวลาชัดมิได้มีความสำคัญมากสำหรับเรา ถ้าบอกว่า 10 โมงเช้า หรือ บ่ายสองโมง แต่มันสำคัญสำหรับผู้ที่มีประสบการณ์ตรง เรื่องนี้เป็นประจักษ์พยานถึงเหตุการณ์นั้นพร้อมรอยประทับใจส่วนตัว
รายละเอียดนี้ดูเหมือนไม่สำคัญแต่บรรจุสาระชัดเจน เราทุกคนมี “เวลาประมาณบ่ายสี่โมง” คล้ายๆ กัน ช่วงเวลาสูงสุดที่พบปะกับพระเจ้า ที่ให้กำลังใจเราในเวลายากลำบาก
โปรดตรัสเถิด พระเจ้าข้า
การพบปะกับพระเจ้ามิได้ถูกจำกัดแค่บรรดาศิษย์กลุ่มแรก ธรรมชาติของเหตุการณ์นี้ทำให้ต้องแบ่งปันต่อไป การติดตามพระเยซูเจ้ามิใช่เป็นเรื่องส่วนตัว แต่ยังต้องแบ่งปันในชุมชน เส้นทางจาริกของประชากรแห่งพระเมสสิยาห์ ต้องเริ่มต้นด้วยการพบปะโดยตรงกับพระเจ้า การพบปะนี้เกิดขึ้นในชุมชน “เราพบพระเมสสิยาห์แล้ว” (วรรคที่ 41)
หนังสือซามูแอลเล่าเรื่องกระแสเรียกที่งดงาม ซามูแอลไม่เข้าใจกระแสเรียก ตอนแรกจึงสับสน คิดว่าเอลีเรียกเขา ในที่สุด เมื่อขอคำแนะนำจากเอลี เขาจึงตระหนักว่าเป็นเสียงเรียกของพระเจ้า ให้เขามารับใช้พระองค์ เขากล่าวว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ตรัสมาเถิด ผู้รับใช้ของพระองค์กำลังฟังอยู่” (1 ซมอ 3:10) เราต้องพร้อมเสมอ เพราะทุกสิ่งในเราเป็นส่วนหนึ่งในการเรียกของพระเจ้า (1 คร 6:13-15) ร่างกายของเราเป็นพระวิหารของพระจิตเจ้า (วรรคที่ 19)
พระสังฆราช วีระ อาภรณ์รัตน์ แปล
จาก Sharing the Word Through the Liturgical Year
โดย Gustavo Gutierrez, หน้า 126-128.
