วันจันทร์ที่ 4 กันยายน 2017
สัปดาห์ที่ 22 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 1ธส 4:13-18 / ลก 4:16-30
หลังจากที่พระเยซูเจ้า ได้ทรงอ่านถ้อยคำจากพระคัมภีร์ พวกเขาต่างชมเชยพระองค์ และพิศวงถ้อยคำน่าฟัง ที่พระองค์ได้ตรัส และได้พูดกันว่า “นี่เป็นลูกของโยเซฟมิใช่หรือ?” คำพูดของพวกเขาแสดงว่า พระองค์เป็นประกาศกที่น่าพิศวง พระองค์ทรงเป็นเพื่อนกับพวกเขา และจะทรงทำอัศจรรย์ให้พวกเขา
แต่ดูเหมือนว่าพระเยซูเจ้าทรงรับรู้ ในความคิดของพวกเขา พระองค์จึงปฏิเสธ เพราะความสำเร็จของพระองค์นั้น เกิดขึ้นในท่ามกลางคนต่างชาติ มากกว่าในท่ามกลางชาวยิว ตามที่พระองค์ได้กล่าวว่า “ไม่มีประกาศกใด ได้รับการต้อนรับในบ้านเมืองของตน” โดยยกตัวอย่างของประกาศกเอลียาห์ เมื่อเกิดความอดอยากในแผ่นดิน เป็นเวลาสามปีหกเดือน ท่านก็ไม่ได้ไปขอความช่วยเหลือ จากหญิงม่ายคนใดในอิสราเอล นอกจากไปหาความช่วยเหลือ จากหญิงม่ายที่เมืองเซราฟัต ในเขตแดนเมืองไซดอน และในสมัยประกาศกเอลีชา แม้มีคนโรคเรื้อนมากมายในอิสราเอล แต่ก็ไม่มีใครหายจากโรค นอกจากนาอามานชาวซีเรีย
คำอธิบายของพระเยซูเจ้า ยังเกิดขึ้นกับนักบุญเปาโล ในหนังสือกิจการอัครสาวก ที่พวกยิวได้ขัดขวางการประกาศข่าวดีของท่าน เพราะพวกเขารู้ว่า งานประกาศข่าวดีของท่าน ประสบความสำเร็จในท่ามกลางคนต่างชาติ มากกว่าชาวยิวด้วยกัน ทำให้พวกเขาเกิดความอิจฉา และได้ยุยงให้ผู้คนต่อต้านท่าน...เราได้รับบทสอนว่า ถ้าเราเองต้องการอยู่กับพระเยซูเจ้า เราต้องเปิดใจ และยินดีต้อนรับคนต่างชาติ พร้อมกับพระองค์ โดยไม่พยายามแสวงหา ความเห็นแก่ตัว ที่ตรงข้ามกับจิตตารมณ์ของพระองค์ หนังสือประกาศกมาลากี ที่เป็นหนังสือสุดท้ายของพระธรรมเก่า ได้กล่าวว่า”จากตะวันออก จนถึงตะวันตก นามชื่อของพระเป็นเจ้า จะเป็นที่ยิ่งใหญ่ในท่ามกลางคนต่างชาติ ที่หมายถึงทั่วโลก แต่ว่าไม่ใช่ชาวยิวต่อต้านคนต่างชาติ หรือ เผ่าพันธุ์ของข้าพเจ้า ต่อต้านเผ่าพันธุ์ของท่าน...
ข้าพเจ้าอยากจะช่วยเหลือทุกคน ถ้าเป็นไปได้ ทั้งชาวยิวและคนต่างชาติ ทั้งคนผิวดำและผิวขาว เราต่างต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มนุษยชาติก็เป็นเช่นนั้น เราต้องการมีชีวิตอยู่ เพื่อแบ่งปันความสุขให้แก่กันและกัน ไม่ใช่ความโชคร้าย.
