วันอาทิตย์ที่ 3 กันยายน 2017
สัปดาห์ที่ 22 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ยรม 20:7-9 / รม 12:1-2 / มธ 16:21-27
“ไปให้พ้นเจ้าซาตาน เจ้าเป็นเครื่องกีดขวางเรา เจ้าไม่มีได้คิดอย่างพระเป็นเจ้า แต่คิดตามประสามนุษย์” บัดนี้ เปโตรได้ค้นพบ เอกลักษณ์อันแท้จริงของพระเยซูเจ้า ท่านได้ค้นพบว่า ช่างไม้ชาวนาซาเร็ธผู้นี้ ไม่ใช่ใครอื่น คือพระคริสตเจ้า เป็นพระเมสสิยาห์ ซึ่งประชากรของพระเป็นเจ้า ได้รอคอยมาเป็นระยะเวลามากกว่าสองพันปี
แต่เปโตรก็ยังตีความพันธกิจของพระเยซูเจ้า ในฐานะเป็นนักการเมือง พระเยซูเจ้าทรงทราบดี จึงได้ทรงอธิบายพระเมสสิอาห์ ในความหมายของพระองค์นั้น หมายถึง การที่พระองค์จะเสด็จไปกรุงเยรูซาเล็ม ต้องทนทุกข์ทรมาน ต้องสิ้นพระชนม์ แต่จะทรงกลับคืนชีพในวันที่สาม แต่สำหรับเปโตรแล้ว ความหมายของพระเมสสิยาห์ ในความคิดของท่าน กับของพระเยซูเจ้านั้น เป็นสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
แต่ถ้าเปโตรคิดอย่างพระเป็นเจ้าแล้ว ท่านก็คงจะมีความชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง เพราะพระเมสสิยาห์ที่จะต้องทนรับทรมาน จะต้องเผชิญกับความเป็นศัตรูนั้น พระองค์จะทำลายซาตาน และจะทำให้คำสัญญาเรื่องการไถ่กู้มนุษย์ของพระเป็นเจ้านั้น เป็นอันสำเร็จไป ก่อนที่เปโตร จะได้รับคำเตือนจากพระเยซูเจ้านั้น ท่านได้บอกกับพระองค์ว่า”ขอที่เถอะ พระอาจารย์ เหตุการณ์นี้จะไม่เกิดขึ้นกับพระองค์แน่ๆ” วอลแตร์ซึ่งเป็นนักประพันธ์ ได้เคยกล่าวว่า “พระเป็นเจ้า ได้ทรงสร้างมนุษย์ ให้เหมือนฉายาลักษณ์ของพระองค์
ดังนั้นมนุษย์จึงทำสิ่งที่ดีๆเพื่อพระองค์”
ความผิดหวังเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การที่เราท้อถอยและหมดกำลังใจ เราจะต้องแยกแยะว่า พระเป็นเจ้าไม่เคยทำให้เราหมดกำลังใจ พระองค์ทรงชี้ให้เราไปหาพระองค์ เพื่อเราจะได้วางใจในพระองค์ เพราะฉะนั้นการท้อถอยและหมดกำลังใจนั้น มาจากซาตาน ขณะที่เรามีอารมณ์ของการเป็นศัตรู ของความขมขื่น และของการไม่ยอมให้อภัย ล้วนมาจากซาตานทั้งสิ้น ไม่ได้มาจากพระเป็นเจ้า
“ท่านจงอย่าวุ่นวายใจ แต่จงเชื่อในพระเป็นเจ้า และเชื่อในเราด้วย” (ยน 14:1)
