วันอาทิตย์ที่ 20 สิงหาคม 2017
สัปดาห์ที่ 20 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อสย 56:1,6-7 / รม 11:13-15,29-32 / มธ 15:21-28
พระเป็นเจ้าเสด็จมาหาเรา แต่เราไม่สามารถพบพระองค์ พระองค์ได้แสดงพระองค์หลายวิธีด้วยกัน แต่ประชาชนไม่สามารถรับรู้ และต้อนรับพระองค์ อย่างไรก็ตาม หลายครั้ง เราต้อนรับพระองค์ในสถานที่และวิธีการที่แปลกประหลาด ในพระวรสารวันนี้ เราจะเห็นพระเยซูเจ้าได้จากไป ยังสถานที่ไม่คาดคิดมาก่อน เป็นดินแดนระหว่างเมือไทระและไซดอน ที่เป็นดินแดนที่คนต่างชาติอาศัยอยู่ การเสด็จมาของพระองค์เป็นที่สังเกตได้ พระองค์ได้เสด็จไปยังบ้านของหญิงชาวคานาอัน ซึ่งไม่ได้เป็นชาวอิสราเอล
หญิงผู้นี้ได้ไปหาพระเยซูเจ้าไม่ใช่ด้วยความเชื่อ แต่ด้วยความจำเป็นของนาง และของบุตรสาว นางได้แสดงความประสงค์ออกมาอย่างชัดเจน เป็นสิ่งที่แน่นอนว่า ด้วยคำพูดที่เร่งเร้า นางได้ขอพระเมตตาจากพระเยซูเจ้า ร้องขอความช่วยเหลือ และเหนือสิ่งอื่นใด นางไม่ละความพยายาม อย่างไรก็ตาม หญิงชาวคานาอานคนนี้ ไม่ได้แสดงออก เฉพาะความต้องการเท่านั้น แต่นางยังรับรู้ว่าพระเยซูเจ้า เป็นพระเป็นเจ้า และเป็นโอรสของกษัตริย์ดาวิด เสียงร้องของนางนั้น ได้กลายเป็นคำสวดภาวนา ยิ่งกว่านั้น เมื่อเราสวดหรือร้องเพลงในมิสซาว่า “พระเจ้าทรงเมตตาเทอญ” เรากำลังทำเหมือนกับหญิงชาวคานาอันใช่หรือไม่?
เราทุกคนก็ต้องการความสุภาพ เช่นเดียวกับหญิง ชาวคานาอันคนนี้ ที่มีความมั่นคงในความเชื่อ เพราะหลายครั้ง เราไม่ยอมยืนต่อหน้าพระองค์ เพื่อจะวิงวอนขอสิ่งที่เราต้องการจากพระองค์ และหลายครั้ง เมื่อเราต้องเผชิญกับความต้องการ เรากลับมีความรู้สึกว่า เราไม่อยากขอให้คนช่วยเรา ความจองหองจึงทำให้เราเสียโอกาส ที่จะรับความช่วยเหลือจากคนอื่น…
สมบัติที่ข้าพเจ้าหวงแหนที่สุด ที่ข้าพเจ้าอยากทิ้งไว้ให้ท่าน คือ ความเชื่อในพระเยซูเจ้า เพราะว่าในพระองค์ และไม่มีสิ่งอื่นใด ที่จะทำให้ท่านมีความสุข แต่ถ้าไม่มีพระองค์ แม้ท่านจะมีสิ่งอื่นใด ท่านจะไม่มีวันมีความสุข...ท่านจงพยายามศึกษาพระคัมภีร์ จงทำสิ่งที่ท่านมีความเชื่อ ในพระเยซูเจ้า และท่านจะสังเกตว่า ท่านจะมีความเฉลี่ยวฉลาด ในการเลือกสิ่งต่างๆ
