วันพุธที่ 9 สิงหาคม 2017
สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กดว 13:1-2,25-14:1,26-29,34-35 / มธ 15:21 28
ในศตวรรษที่ 16 มีสุภาษิตบทหนึ่งได้กล่าวว่า “พระเป็นเจ้าทรงช่วย คนที่ช่วยเหลือตัวเอง” แม้สุภาษิตบทนี้ จะไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจน ในพระคัมภีร์ แต่สุภาษิตบทนี้เอง ที่สะท้อนให้เห็นถึงวิธีการของพระเป็นเจ้า ที่เกี่ยวพันกับเรา พระองค์ไม่ให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่เรา โดยที่เราไม่ได้มีส่วนร่วม พระองค์หวังให้เราร่วมมือกับพระองค์ แทนที่เราจะคอยรับ สิ่งที่พระองค์ต้องการ มอบให้แก่เราอย่างเดียว ด้วยวิธีนี้เองที่เราจะรู้สึกมีความพึงพอใจมากกว่า ในผลลัพท์ ที่เรากระทำพร้อมกับพระองค์ ดูเหมือนว่าพระเป็นเจ้าทรงต้องการให้เรา ได้รับความน่าเชื่อถือจากสิ่งดีๆ ที่เราได้รับ ผ่านทางความช่วยเหลือของพระองค์
และด้วยเหตุนี้เอง ที่พระเป็นเจ้าทรงต้องการ ให้ประชากรอิสราเอล ได้รับดินแดนพระสัญญา ด้วยการต่อสู้ของพวกเขาเอง แทนที่จะให้พระองค์ช่วยอย่างเดียว แต่ในเวลาเดียวกัน พระองค์ก็ได้สัญญากับพวกเขาว่า พระองค์จะทรงช่วยเหลือพวกเขาในการต่อสู้ คำสัญญาดังกล่าวก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้พวกเขามีความกล้าหาญ ที่จะต่อสู้กับชาวคานาอัน พวกเขาน่าจะได้จดจำพระวาจาของพระองค์ ที่ยิ่งใหญ่กว่า แต่พวกเขากลับลืม คำสัญญาของพระองค์ที่เชื่อถือได้ จึงทำให้พวกเขามีแต่ความกลัวอย่างเดียว
ในปัจจุบันนี้ มีคริสตชนจำนวนมากที่มีความกลัว เมื่อพระศาสนจักรขอร้อง ให้พวกเขาทำงานในเรื่องความยุติธรรม และเรื่องการประนีประนอม ในทุกสถานการณ์ของชีวิต ดูเหมือนว่าไม่มีใครกล้าทำอะไร เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องโรคพิษสุราเรื้อรัง เรื่องการคอรัปชั่น เรื่องการรับสินบน เรื่องยาเสพติด และเรื่องของการละเมิดทางเพศเด็ก เป็นต้น ซึ่งการกระทำดังกล่าว ไม่ใช่เป็นทัศนคติของความเป็นคริสตชนแต่อย่างใด เมื่อเราต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ลำบาก หรือในสถานการณ์ที่ท้าทาย เราต้องไม่กลัวปัญหา ที่นำให้เราแกล้งทำตาบอด ที่จะกลายเป็นปัญหาที่สร้างความลำบาก มากกว่าปัญหาใดๆทั้งสิ้น เพราะเราต้องวางใจในพลังของพระเป็นเจ้า ที่จะช่วยเหลือเรา และทรงสัญญาว่าจะช่วยนำทางเรา.
