วันจันทร์ที่ 7 สิงหาคม 2017
สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กดว 11:4ข-15 / มธ 14:22-36
หลังจากพระองค์ได้ทรงทำอัศจรรย์ เลี้ยงประชาชนจนอิ่มหนำแล้ว พระองค์ได้ทรงสั่งบรรดาสานุศิษย์ ให้ล่องเรือข้ามฟากไปอีกฝั่งหนึ่ง ล่วงหน้าพระองค์ไปก่อน ส่วนพระองค์ทรงรอส่ง ประชาชนให้กลับไปบ้าน เมื่อทรงปล่อย ให้ประชาชนกลับไปหมดแล้ว พระองค์จึงเสด็จขึ้นบนภูเขา เพื่ออธิฐานภาวนา พระองค์ทรงอยู่ที่นั่นแต่ผู้เดียว ส่วนเรืออยู่กลางทะเล และกำลังถูกคลื่น ทำให้โคลงเพราะทวนลม
ครั้นเวลา 4 ยาม พระองค์จึงทรงดำเนินบนทะเล ไปหาพวกเขา เมื่อพวกสานุศิษย์เห็นพระองค์ดำเนินมาบนทะเล ก็ตกใจมาก คิดว่าผี จึงร้องเอ็ดอึง เพราะความกลัว ทันใดนั้น พระเยซูเจ้าจึงตรัสแก่พวกเขาว่า “ทำใจดีๆไว้เป็นเราเอง อย่ากลัวไปเลย” เปโตรจึงทูลตอบพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า ถ้าเป็นพระองค์ ก็จงสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์” พระองค์ตรัสว่า “มาเถิด”เปโตรจึงกระโดดลงจากเรือ เดินบนน้ำไปหาพระเยซูเจ้า แต่เมื่อลมพัดแรงกล้า ก็กลัว และเมื่อกำลังจะจม ก็ร้องว่า “พระเจ้าข้า ช่วยข้าพเจ้าด้วย”ในทันใดนั้น พระเยซูเจ้าก็ส่งพระหัตถ์ไปจับเขาไว้ แล้วตรัสกับเขาว่า “เจ้าคนเชื่อน้อย ทำไมจึงลังเลใจเล่า? เมื่อพระองค์และเปโตรขึ้นมาบนเรือแล้ว ลมก็สงบ คนที่อยู่ในเรือจึงกราบนมัสการพระองค์ ทูลว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงแล้ว”
ชีวิตของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง...
คนแรก ...ขับรถราคา 3 ล้าน...เขาเป็นหนี้แบงค์ 12 ล้าน...ชีวิตของเขา ...อยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย...
คนที่สอง ...ขับรถราคา 7 แสน... เขากู้แบงค์มาผ่อนบ้าน ... ราคา 2 ล้าน...ชีวิตของเขา ... มักมีเรื่องให้กลุ้มใจอยู่เสมอ...
คนที่สาม ...ขี่มอเตอร์ไซค์ราคา 5 หมื่น...เขามีเงินฝากแบงค์ 7 แสน...ชีวิตแม้จะราบรื่น ... แต่ก็รู้สึกว่างเปล่าไร้สาระ...
เมื่อทั้ง 3 คนมาเจอกัน คนขี่มอเตอร์ไซค์ ... อิจฉาคนขับรถราคา 7 แสน...
คนขับราคา 7 แสน ... อิจฉาคนขับรถราคา 3 ล้าน...
คนขับรถราคา 3 ล้าน ... อิจฉาคนขี่มอเตอร์ไซค์...
นี่คือ "ความเป็นจริงของสังคม"…
แม้อะไรจะเกิดขึ้นในชีวิต พระเยซูเจ้า คือ ที่พึ่งอันแท้จริงของฉัน...แม้ฉันจะหกล้มกี่ครั้งก็ตาม...ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้.
