วันจันทร์ที่ 26 มิถุนายน 2017
สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปฐก 12:1-9 / มธ 7:1-5
พระเยซูเจ้าตรัสว่า “อย่าไปตัดสินเขา และท่านจะไม่ถูกตัดสิน เพราะว่าท่านตัดสินเขาอย่างไร ท่านก็จะถูกตัดสินอย่างนั้น ท่านตวงให้เขาด้วยทะนานอันใด ท่านก็จะได้รับด้วยทะนานอันนั้น” พระวาจาของพระเยซูเจ้าดังกล่าว ไม่ได้หมายถึงการตัดสิน โดยผ่านกระบวนศาลตามกฎหมาย เพื่อที่จะวัดคุณค่าของมนุษย์ สิ่งที่พระเยซูเจ้าต้องการที่จะชี้ให้เห็น คือการตัดสินในเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว เพราะว่า ในการตัดสินบุคคลนั้น ผู้ตัดสินจะไม่ประณามคนผิด เพราะคนๆ นั้นอาจจะผิดจริง หรืออาจจะผิดน้อยกว่าคนที่ตัดสินเขาก็ได้
พระเยซูเจ้าทรงใช้การเปรียบเทียบระหว่าง “สะเก็ดฟาง”ในตาของพี่น้อง และ”ท่อนซุง”ในตาของคนตัดสิน พระองค์ทรงต้องการจะให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่าง การตัดสินพี่น้อง ที่มีความผิดเท่ากับสะเก็ดฟางในตา ในขณะที่ตัวผู้ตัดสินเอง ที่มีความผิดเท่าท่อนซุงในตาของตัวเอง ความหน้าซื่อใจคดของผู้นำศาสนา ซึ่งต้องการที่จะบอกว่าตัวเองมีความศรัทธามากกว่าคนอื่น ไม่ใช่เกิดขึ้นในท่ามกลางพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีเท่านั้น แต่ได้เกิดขึ้นในท่ามกลางบรรดาสานุศิษย์ของพระเยซูเจ้าเอง เพื่อจะติดตามพระเยซูเจ้า เปาโลได้บอกคริสตชนไม่ให้ตัดสินเพื่อนบ้าน (เทียบ รม 2:1,14:4) ความจริงมีแต่พระเป็นเจ้าเท่านั้นที่จะล่วงรู้ว่าหัวใจของมนุษย์คนไหนเป็นอย่างไร พระองค์แต่ผู้เดียวจึงสามารถที่จะตัดสินได้อย่างถูกต้องและเที่ยงธรรมที่สุด...คนส่วนใหญ่ จะสามารถจดจำ "คนที่ทำให้เสียใจ" ได้พอๆกับ "คนที่ทำให้มีความสุข" ... เพราะว่า.. คน 2 แบบนี้ .. มักจะเป็น "คนๆเดียวกัน"...คนล้านคนมีล้านใจ ยากแท้หาหนึ่งใจเข้าใจคนหนึ่งคน... จงจำไว้ว่าเราทุกคนล้วนเป็นคนหน้าซื่อใจคดเพราะเราไม่สามารถที่จะมองดูตัวเราหรือตัดสินตัวเราเองอย่างที่เราเห็นและตัดสินคนอื่น…ไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ที่จะตัดสินชีวิตของคนอื่น ฉันต้องตัดสิน ฉันต้องเลือก ฉันต้องรีบเร่ง เพื่อตัวฉันคนเดียว เพื่อตัวฉันคนเดียว...อย่าไปสบประมาทใคร นอกจากคนที่ท่านเคยฉุดเขาให้ลุกขึ้นจากความผิดพลาดในชีวิต.
