วันศุกร์ที่ 19 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 15:22-31 / ยน 15:12-21
ในระยะเวลาหลายศตวรรษที่ผ่านมา ความเชื่อของคริสตชนได้ถูกประกาศ โดยพวกมิชชันนารี่ที่จากบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง และเดินทางไปยังแดนห่างไกล ที่พระวรสารยังไม่ได้รับการประกาศ มิชชั่นนารี่พวกนี้ต้องเรียนภาษา ที่เขายังไม่รู้มาก่อน ต้องเรียนประเพณี ต้องประพฤติตัวเป็นที่ยอมรับจากคนต่างศาสนา ซึ่งเขาต้องการที่จะทำให้กลับใจ
แต่น่าเสียดายที่มิชชั่นนารี่บางท่านไม่สามารถที่จะปรับตัวเองเข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่น ที่พวกเขาได้ประสบ บางครั้งพวกเขาไม่เข้าใจคุณค่าทางจิตใจของวัฒนธรรมท้องถิ่น พวกเขากลับดูถูกประชาชนว่า เป็นคนที่ไม่มีอารยธรรม ด้วยเหตุนี้เองบางครั้งพวกเขากลับมอบประเพณีบางอย่างให้แก่คนที่กลับใจ ตัวอย่างในแอฟริกาและเอเชีย ภาษาลาตินได้ถูกใช้ในพิธีกรรม แทนที่จะเป็นภาษาทัองถิ่น หรือบทเพลงเพลงเกรกอเรียนได้ถูกทดแทนด้วยดนตรีพื้นเมืองเป็นต้น สังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 ได้เปลี่ยนหลายสิ่งหลายอย่าง ผู้นำพระศาสนจักรได้ส่งเสริมให้มีเคารพต่อวัฒนธรรมท้องถิ่น
จากบทอ่านหนังสือกิจการอัครสาวกในวันนี้ พระศาสนจักรที่กรุงเยรูซาเล็มได้พยายามที่จะนำพระวรสารไปเข้ากับวัฒนธรรมสำหรับ คนต่างศาสนาที่กลับใจ หลังจากที่ได้ประชุมกันเป็นเวลานาน พระศาสนจักรได้ตกลงใจ ที่จะไม่เรียกร้องให้คนต่างศาสนาต้องรับวัฒนธรรมของชาวยิว เช่นการเข้าสุหนัต การรับประทานเนื้อสัตว์บางชนิดที่ต้องห้าม การปฏิบัติเรื่องความสะอาด การรักษาวันสะบาโต เป็นต้น
ในปัจจุบันนี้พระศาสนจักรยังต้องแก้ไขความผิดพลาด ในอดีตอีกหลายอย่าง ในเรื่องของการนำพระวรสารสู่วัฒนธรรม พวกเราหวังและภาวนาว่าทุกคนจะมีความเคารพประเพณี ความเชื่อถือ การปฏิบัติของศาสนาอื่น และวัฒนธรรมขอพวกเขาอีกด้วย…”จงระลึกเสมอว่า ถ้าเราให้พระเยซูเจ้าเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเรา เราจะไม่สูญเสียอะไร เราจะไม่สูญเสียอะไร แต่เราจะทำให้ชีวิตของเราเป็นอิสระมากขึ้น สวยงามมากขึ้น และยิ่งใหญ่มากขึ้น”(พระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 )
