วันอังคารที่ 28 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน อสค 47:1-9,12 / ยน 5:1-16
คนตาบอด คนง่อย และคนเป็นอัมพาต ซึ่งนักบุญยอห์นได้กล่าวไว้ในพระวรสารวันนี้ แสดงให้เห็นถึงเงื่อนไขที่สำคัญของความเป็นมนุษย์
นั่นคือเราเป็นคนอ่อนแอ และเราต้องการความช่วยเหลือใน วันนี้พระเยซูเจ้าได้รักษาคนเจ็บคนหนึ่งที่ได้ป่วยมาเป็นเวลาถึง 38 ปีด้วยกัน
เมื่อพระองค์ได้พบคนเจ็บ คำถามแรกที่พระองค์ทรงถามเขาก็คือ “อยากจะหายไหมล่ะ?” แม้คำถามของพระองค์ดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกับความต้องการของเขา ที่ต้องการจะหายป่วยอย่างแน่นอน แต่คำถามของพระองค์สื่อความจริงว่า ยังมีคนอีกจำนวนมาก ที่ยินดีที่จะยังคงเป็นคนเจ็บป่วยอยู่
คนเจ็บป่วยในพระวรสารวันนี้ต้องการจะได้รับการรักษาให้หายจากโรคของตัวเอง ที่ขัดขวางไม่ให้เขามีโอกาสได้รับการรักษา
โดยการกระโดดลงไปในสระน้ำ เงื่อนไขของคนเจ็บอย่างเตือนเราว่า การที่เราลังเลใจที่จะช่วยเหลือคนอื่น เพื่อให้เขาได้มีโอกาสได้รับอิสรภาพและการรักษานั้นยังคงมีอยู่ คนที่ใกล้ชิดกับเราและคนที่ไม่สามารถที่จะไปหาพระเป็นเจ้าได้นั้น เพราะเราไม่เคยให้ความช่วยเหลือใช่หรือไม่? หรือเหมือนกับตัวเราเองที่ลังเลใจ ที่จะแสวงหาความช่วยเหลือจากพระเยซูเจ้าและจากคนอื่น จึงทำให้เราเป็นคนเจ็บป่วยตลอดไป…
การที่ชาวยิวได้ตำหนิพระเยซูเจ้า ที่ทรงรักษาคนเจ็บในวันสับบาโตนั้น เป็นตัวอย่างดี ที่ทำให้เราเห็นว่าการปฏิเสธที่จะรับความรอดนั้นสามารถที่จะเกิดขึ้นกับใครก็ได้ ที่ปฏิเสธอำนาจแห่งการไถ่กู้ของพระองค์…นักบุญเทเรซาแห่งกัลกัตตาได้กล่าวว่า”โรคที่ร้ายแรงในปัจจุบันนี้ ไม่ใช่โรคเรื้อนหรือวัณโรค แต่เป็นความรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของคนอื่น”...
ท่านเองรู้สึกอย่างไร? เมื่อคนอื่นไม่เห็นคุณค่าของท่าน?
ท่านเองเคยปฏิเสธคุณค่าของคนอื่นหรือไม่?
