วันอาทิตย์ที่ 26 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน 1ซมอ 16:1ข,6-7,10-13ข / อฟ 5:8-14 / ยน 9:1,6-9,13-17,34-38
พระเยซูเจ้าได้ประกาศว่าพระองค์คือแสงสว่างส่องโลก (ยน 8:12) หลายศตวรรษก่อนหน้านี้ประกาศกอิสยาห์ได้ทำนายว่า พระเมสสิยาห์นั้นเป็นแสงสว่างอันยิ่งใหญ่สำหรับนานาชาติ (อสย 60:1-3,19) การรักษาคนตาบอดแต่กำเนิดในพระวรสารวันนี้ ก็คือการเผยแสดงว่าพระองค์ คือ แสงสว่างซึ่งลงมาในโลกนี้ จึงทำให้เกิดปฏิกิริยาหลากหลาย
1.พระบิดามารดาของคนตาบอดซึ่งไม่ต้องการจะเข้ามาเกี่ยวข้องใดๆ
2.เพื่อนบ้านที่เฉยเมยต่อคนตาบอด
3. ฟาริสีซึ่งไม่เชื่อในพระองค์
4. คนตาบอดเองที่เชื่อในพระองค์ และได้กลายเป็นสานุศิษย์ของพระองค์ ให้เราถามตัวเราเองว่าเราน่าจะเป็นคนไหนในบรรดาคนเหล่านี้? หลังจากที่เรารับศีลล้างบาปแล้ว เรามีปฏิกิริยาอย่างไรกับคำสอนและปรัชญาชีวิตของพระเยซูเจ้าที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของเรา?
ดังนั้นสิ่งที่สำคัญของพระวรสารวันนี้ คือการต้อนรับพระเยซูเจ้าในฐานะเป็นแสงสว่างในชีวิตของเรา เพื่อไม่ให้เราเดินในที่มืด ตามขั้นตอนของการรักษาคนตาบอดในวันนี้ พระเยซูเจ้าได้ทรงแยกแยะระหว่างความทุกข์และบาป สำหรับพระองค์ บาปไม่ใช่สาเหตุของความทุกข์ เพราะตัวของพระองค์เอง แม้ไม่มีบาปก็ยังทนรับทรมาน ที่จริงความทุกข์ทรมานนั้น คือส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ และยังเป็นโอกาสดีที่พระเป็นเจ้าจะเผยแสดงพระเมตตาของพระองค์ สำหรับผู้ที่เชื่อในพระองค์ ความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย มันกลายเป็นความโชคดี ที่เขาจะมีโอกาสกลับมาหาพระเป็นเจ้า เพื่อขอความช่วยเหลือด้วยความไว้วางใจ เหมือนกับคนตาบอดในวันนี้...
แม้เฮเลน แคลเล่อร์จะตาบอด แต่ได้กล่าวว่า “ความตายเหมือนกับการเดินจากห้องหนึ่งไปยังอีกเครื่องหนึ่ง และสำหรับฉันแล้ว ไม่มีความแตกต่างกัน เพราะฉันรู้ว่าในอีกห้องหนึ่งนั้น ฉันสามารถที่จะมองเห็นได้”…”ไม่มีใครที่จะตาบอดมืดเท่ากับคนที่ไม่เคยฟังใครเลย”...
…”ข้าแต่ท่านนักบุญอันตน โปรดคืนสายตาแก่วิญญาณแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะเห็นชัดเจนขึ้น โดยเห็นคนอื่นไม่ใช่เป็นเหมือนต้นไม้หรือตัวเลขเท่านั้น แต่เป็นเหมือนบุตรของพระเป็นเจ้าสูงสุด”.
