วันพฤหัสที่ 2 มีนาคม 2017
(หลังวันพุธรับเถ้า)
บทอ่าน ฉธบ 30:15-20 / ลก 9:22-25
นักบุญเปโตรได้ประกาศว่าพระเยซูเจ้าเป็นพระเมสสิยาห์ (ลก 9:20) การประกาศของท่านเป็นความจริง แต่เป็นความจริงเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
เพราะว่าในวันนี้พระเยซูเจ้าได้ตรัสถึงเอกลักษณ์ของพระองค์ว่า พระองค์ คือพระเมสสิยาห์ ซึ่งจะถูกปฏิเสธ ถูกลงโทษและถูกประหารชีวิต
เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับพวกสานุศิษย์ของพระองค์ ที่จะรู้ถึงเอกลักษณ์ที่แท้จริงของพระองค์ ที่จะมีผลต่อชีวิตของพวกเขา
พวกเขาไม่สามารถที่จะติดตามพระเยซูเจ้า โดยไม่ต้องนึกถึงไม้กางเขน หรือพวกเขาไม่สามารถที่จะแบกไม้กางเขนโดยไม่คิดถึงพระเยซูคริสตเจ้า
เพราะพระคริสตเจ้าที่มิได้แบกกางเขนเป็นพระเมสสิยาห์ที่ไม่แท้จริง และการแบกไม่กางเขนที่ไม่มีพระคริสตเจ้า ก็นำไปสู่ความผิดหวัง ไม้กางเขนเป็นเครื่องหมายถึงการปฏิเสธตัวเองเจ้า โดยการยอมรับอย่างสงบ ด้วยความกล้าหาญ ถึงความทุกข์ และการถูกปฏิเสธในชีวิตของเรา
การติดตามพระเยซูเจ้าพร้อมกับสิ่งที่กล่าวมานี้ คือเป็นเส้นทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของตัวเอง
พระนาม “มนุษย์แห่งมนุษย์ “ ได้ถูกใช้บ่อยในพระวรสารของนักบุญมาร์โก นักบุญมัทธิว นักบุญลูกา และถูกใช้โดยนักบุญยอห์นเพียงครั้งเดียว (ยน 15:1) พระนามนี้หมายถึงตามธรรมชาติพระเจ้าของพระองค์ (ดนล 7:3) และธรรมชาติมนุษย์ของพระองค์เช่นเดียวกัน
พระองค์ได้ถูกปฏิเสธโดยผู้อาวุโส พวกธรรมาจารย์ และพวกคัมภีรจารย์ พระองค์จะต้องรับทนทรมาณ รับความตาย
และในวันที่สามจะกลับเป็นขึ้นมาอย่างรุ่งโรจน์
ข้อคิด
1) เพื่อจะทำให้พันธของการกอบกู้สำเร็จไป พวกสานุศิษย์จะต้องติดตามเส้นทาง แห่งความทุกข์ทรมาน ที่จะเริ่มด้วยการปฏิเสธตัวเอง
2) การแบบไม้กางเขนประจำวัน หมายความถึงความรับผิดชอบ จนถึงวาระสุดท้าย ด้วยการรับใช้ผู้อื่น เราสามารถที่จะรับใช้ผู้อื่นได้ ถ้าเราเปลี่ยนจุดประสงค์ที่เห็นแก่ตัว และความสนใจของเรา
3) “ขอทรงคืนความชื่นบานในความรอดแก่ข้าพระองค์ และชูข้าพระองค์ไว้ด้วยเต็มพระทัย”(สดด 51:12)
