วันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 6 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึงนักบุญ 7 องค์ผู้ตั้งคณะผู้รับใช้พระแม่มารีย์
บทอ่าน ปฐก 11:1-9 / มก 8:34-9:1
ไตตานิก คือ เรือสัญชาติอังกฤษ ที่ได้ถูกสร้างขึ้นอย่างใหญ่โต เพราะผู้สร้างคิดว่ามันจะไม่มีโอกาสจม แต่ที่สุดมันก็ได้จม
เพราะการชนภูเขาน้ำแข็ง เมื่อวันที่ 5 เมษายน 1912 ทำให้มีคนที่จมน้ำตายประมาณ 15,000 คน
ผู้สร้างเรือและลูกเรือนั้นเหมือนคนตาบอด
ที่มองไม่เห็นถึงภัยของภูเขาน้ำแข็งล่วงหน้า
ผู้แต่งหนังสือปฐมกาลได้เล่าเรื่องราวของชาวอิสราเอล ที่ได้พยายามสร้างหอสูงขึ้นเทียมฟ้า
เพื่อที่จะทำตัวเท่ากับพระเป็นเจ้า เช่นเดียวกับอาดัมและเอวาในอดีต ทั้งสองกรณีแสดงถึงบาปจองหองของมนุษย์ ที่สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง
จนนำไปสู่ความหลากหลายของภาษา แต่ความเป็นหนึ่งเดียวของมนุษย์จะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง โดยพระเยซูเจ้า ในวันพระจิตเสด็จลงมา
ที่ทุกคนจะเข้าใจกันและกันอีกครั้ง ด้วยภาษาของความรัก ความจองหองนั้นนำไปสู่การแต่งแยก เพราะทำให้เกิดการแข่งขันกันเกินเหตุ
พระคัมภีร์ยังสอนเราว่า “ความจองหองนั้นมาก่อนความพินาศ และความจองหองยังมาก่อนที่มนุษย์จะตกในบาปกำเนิด” (สภษ 16:18)
พระเยซูเจ้าได้ทรงสอนฝูงชนและสานุศิษย์ ที่ยังไม่เข้าใจเหตุผลของการรับทนทรมานอย่างสาหัส สิ้นพระชนม์ และกลับคืนชีพในวันที่สามของพระองค์
นอกจากนี้พระองค์ยังได้วางเงื่อนไข ในการติดตามพระองค์ คือ การปฏิเสธตัวเอง แบบกางเขนทุกวัน และยินดีเสียสละชีวิตของตน เพื่อพระเยซูเจ้า ซึ่งได้เจริญชีวิตตามที่ทรงเรียกร้องจากสานุศิษย์ ด้วยความสุภาพ ความเสียสละ และความยินดีน้อมรับน้ำพระทัยของพระบิดาเจ้า แม้จะต้องถูกตรึงบนไม้กางเขน (ฟป 2: 5) ไม่มีวิธีอื่นใดที่เราจะไปถึงพระบิดาได้ นอกจากผ่านหนทางที่พระเยซูเจ้าได้แสดงแก่เรา คริสตชนจะต้องปฏิเสธความเห็นแก่ตัวเพื่อพระวรสาร และเพื่อความรักของพระเป็นเจ้า...
“ข้าพเจ้าเป็นคาทอลิกธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยินดีรับความตายด้วยความเต็มใจ เพื่อพระเป็นเจ้า
ถ้าแม้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ได้อีกพันครั้ง ข้าพเจ้าก็ยินดีที่จะเสียสละชีวิตทั้งหมดนั้นแด่พระองค์ (นักบุญลอเรนโซ รูอิซ)
