วันเสาร์ที่ 28 มกราคม 2017
ระลึกถึง น.โทมัส อาไควนัส พระสงฆ์และนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร
ฮบ 11:1-2,8-19 / มก 4:35-41
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
เย็นวันเดียวกันนั้น พระเยซูเจ้าตรัสสั่งบรรดาศิษย์ว่า “เราจงข้ามไปทะเลสาบฝั่งโน้นกันเถิด” บรรดาศิษย์จึงละประชาชนไว้ และออกเรือที่พระองค์ประทับอยู่นั้นไป
มีเรือลำอื่นๆ ติดตามไปด้วย ขณะนั้นเกิดพายุแรงกล้า คลื่นซัดเข้าเรือจนน้ำเกือบจะเต็มเรืออยู่แล้ว พระองค์บรรทมหลับหนุนหมอนอยู่ที่ท้ายเรือ บรรดาศิษย์จึงปลุกพระองค์ ทูลถามว่า “พระอาจารย์ พระองค์ไม่สนพระทัยที่พวกเรากำลังจะตายอยู่แล้วหรือ”
พระองค์จึงทรงลุกขึ้น บังคับลม ตรัสสั่งทะเลว่า “เงียบซิ จงสงบลงเถิด”
ลมก็หยุด ท้องทะเลราบเรียบอย่างยิ่ง แล้วพระองค์ตรัสถามเขาว่า
“ตกใจกลัวเช่นนี้ทำไม ท่านยังไม่มีความเชื่อหรือ”
เขาเหล่านั้นกลัวมาก พูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครหนอ ลมและทะเลจึงยอมเชื่อฟังเช่นนี้”
(พระวาจาของพระเจ้า)
-------------
การเร่ิมต้นข้อความในจดหมายถึงชาวฮีบรู ในเรื่องความเชื่อไว้อย่างประทับใจว่า
"ความเชื่อคือความมั่นใจในสิ่งที่เราหวังไว้ เป็นข้อพิสูจน์ถึงสิ่งที่มองไม่เห็น เพราะความเชื่อนี้ คนในสมัยก่อนจึงได้รับการยกย่องในพระคัมภีร์"
เราได้รับ "มรดกความเชื่อ"
เมื่อปู่ยาตาทวด
ไปวัดไม่ขาด ไม่กินเนื้อวันศุกร์
ไม่กินอะไรก่อนรับศีล
เรายังรักษา "ความสัมพันธ์กับพระ" แต่อาจลดความเคร่งครัดลง
เพราะเรา "เชื่อ" ความต่อเนื่อง ไม่จืดจาง ไม่ห่างร้าง เมื่อ "ช่อง" ความสัมพันธ์กับพระยังแนบแน่น
เรายัง "สวด" เรายังยกจิตใจ เรายังทำพลีกรรม
เรายังทำบุญค้ำจุนพระศาสนจักร เรายังทำทานให้การแบ่งปันผู้ยากไร้
เรายังมีใจร่วมกับผู้ตกทุกข์ ยื่นมือ ยื่นปัจจัย สนใจความเป็นไปของผู้คน
เรายังเป็น "คริสตชน" ไม่ได้ "คิดว่าเป็นคริสตชน"
ความประทับใจเหล่านี้ จึงเป็น "ความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด แม้จะไม่ได้เคร่งครัดแบบเคร่งเครียด"
การไม่อดเนื้อ ไม่ใช่เราจะไม่มีวันอดเนื้อ เราจะมีสักวันแน่ๆ เพื่อทำแบบมีส่วนร่วม ไม่ได้ทำแบบกลัวตาย
การกินอาหารก่อนรับศีล ไม่ใช่ เพราะกลัวไม่ได้กิน แต่เราทำตามวิถีชีวิต เราก็คิดทำความสะอาดปากไปถึงหัวใจ
แสดงว่า เรายังสวด ยังสัมพันธ์ ยังเกี่ยวข้องกับพระเบื้องบนผู้ทรงความรัก
เรายังต้อง "ให้พระประทับอยู่ในเรือ" เมื่อมีลมพายุ
และนี่เป็น "การแสดงถึงพระประทับอยู่ในชีวิตของเรา"
