วันศุกร์ที่ 1 กันยายน 2017
สัปดาห์ที่ 21 เทศกาลธรรมดา
มธ 25:1-13…
1“อาณาจักรสวรรค์เปรียบได้กับหญิงสาวสิบคนถือตะเกียงออกไปรอรับเจ้าบ่าว 2ห้าคนเป็นคนโง่ อีกห้าคนเป็นคนฉลาด
3“หญิงโง่นำตะเกียงไป แต่มิได้นำน้ำมันไปด้วย 4ส่วนหญิงฉลาด นำน้ำมันใส่ขวดไปพร้อมกับตะเกียง 5ทุกคนต่างง่วงและหลับไปเพราะเจ้าบ่าวมาช้า 6ครั้นเวลาเที่ยงคืน มีเสียงตะโกนบอกว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกไปรับกันเถิด’
7“หญิงสาวทุกคนจึงตื่นขึ้นแต่งตะเกียง 8หญิงโง่พูดกับหญิงฉลาดว่า ‘ขอน้ำมันให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเราจวนจะดับแล้ว’
9“หญิงฉลาดจึงตอบว่า ‘ไม่ได้ เพราะน้ำมันอาจไม่พอสำหรับเราและสำหรับพวกเธอด้วย จงไปหาคนขายแล้วซื้อเอาเองดีกว่า’ 10ขณะที่หญิงเหล่านั้นกำลังไปซื้อน้ำมัน เจ้าบ่าวก็มาถึง หญิงสาวที่เตรียมพร้อมจึงเข้าไปในห้องงานแต่งงานพร้อมกับเจ้าบ่าว แล้วประตูก็ปิด 11ในที่สุด พวกหญิงโง่ก็มาถึง พูดว่า ‘นายเจ้าขา นายเจ้าขา เปิดรับพวกเราด้วย’ 12แต่เขาตอบว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่าน’ 13ดังนั้น จงตื่นเฝ้าระวังไว้เถิด เพราะท่านไม่รู้วันและเวลา
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พระวรสารนักบุญมัทธิว ในบทที่ 23-25 คือ พระโอวาทที่หน้าในพระวรสาร เป็นพระโอวาทสุดท้าย ของพระเยซูเจ้า และเป็นพระโอวาทเกี่ยวกับอวสานตกาล การเตรียมพร้อมรอรับวาระสุดท้ายของชีวิตและของโลกที่จะมาถึง... ข้อความที่เราได้ยินบ่อยๆในช่วงนี้คือ “จงตื่นเฝ้าระวังไว้เถิดเพราะท่านไม่รู้วันและเวลา” ใช่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราไม่อาจทราบได้ว่าเวลาของเรา วาระสุดท้ายของเราจะมาถึงวันใด พ่อก็คิดบ่อยๆ อายุมาถึงจุดนี้ พ่อคิดเสมอว่า พ่อจะมีเวลาอีกเท่าใด พระเจ้าจะให้เวลาพ่ออีกเท่าใดในการดำเนินชีวิต
• ความจริงพ่อก็คิดถึงพ่อน้องๆที่จากไป
o หลายปีก่อนเราได้สูญเสียพ่อบอส พระสงฆ์คณะรอยแผลศักดิ์สิทธิ์ที่จากไปสามปี่แล้วกระมัง อุบัติเหตุบนถนนไปสุราษฎร์ธานี พ่อบอสคนเดียวที่เกิดอุบัติเหตุ เพราะพระสงฆ์มักจะขับรถคนเดียว คุณพ่อบอสที่แสนน่ารัก ก็ต้องอุบัติเหตุและต้องเสียชีวิตไปเช่นกัน ยังความเศร้ามากมายให้กับมารดา ครอบครัว และพระศาสนจักร ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิด แต่มันก็เกิด...
o ย้อนกลับไปอีก เพื่อนรุ่นพ่อ... พ่ออนุชาคนเก่งที่สุดในรุ่น บวชได้เพียงเก้าเดือนหรือสิบเอ็ดเดือนกระมัง จนถึงเวลานี้นี่ยี่สิบกว่าปีมาแล้ว เวลานั้นในฐานะสงฆ์หนุ่มโชติช่วงแห่งสุราษฎร์ธานีที่มีพระสงฆ์ทั้งสังฆมณฑลไม่ถึงสิบองค์... พ่อเขาเหนื่อยเกินกับการขับรถแสนไกลของภาคใต้ที่ยาวไปด้วยกายภาพทางภูมิศาสตร์ คุณพ่อหนุ่มไฟแรงที่สุดในรุ่นของพ่อเอง ก็จากไปอย่างกระทันหันเพราะอุบัติเหตุ อีกไม่ไกลก็ถึงวัดแล้ว อีกสองกิโลเมตรเท่านั้น จากกรุงเทพฯถึงประจวบ... แต่ก็จนได้...
• พระเยซูเจ้าตรัส “จงเตรียมพร้อมไว้ เพราะท่านไม่รู้วันและเวลา” นี่คือความจริง
o พระองค์เตือนเราให้ “ฉลาด และให้พร้อมสรรพ” ด้วยภาพอุปมาเรื่องหญิงสิบคนที่รอรับเจ้าบ่าว พระองค์เล่าอุปมาที่เราคุ้นมาก ห้าคนเป็นคนฉลาด อีกห้าคนเป็นคนโง่ คือ ไม่ฉลาด ไม่รู้จักเตรียมน้ำมันให้พ่อกับการรอคอยเมื่อเจ้าบ่าวจะมา... เมื่อมาในยามที่ไม่ได้คิด หลับใหล ไร้การเตรียมพร้อม จะขอแบ่งน้ำมันจากใครก็คงไม่พอ จะไปซื้อก็กลับมาไม่ทันเข้าไปในงานมงคลสมรส...
o สรุป ชีวิตการรอคอยพระคริสตเจ้า “เราจะโง่ หรือไม่เตรียมพร้อม” ไม่ได้เลย เราต้องพร้อมสรรพสำหรับการรอคอยพระองค์จริงๆ
• พ่อกำลังคิดว่าชีวิตของพ่อซึ่งเป็นประดุจการจุดตะเกียงรอรับพระคริสตเจ้า ในวันที่พระองค์จะเสด็จมา ในวันที่พระองค์จะเรียกพ่อกลับไปหาพระองค์ ไม่ทราบวันใด เวลาใด เร็ว ช้า จะอยู่ต่อไปยาวนานหรืออาจจะแสนสั้น... ไม่มีใครรู้จริงๆ
o พ่อต้องถามตนเอง พ่อพร้อมแล้วไหม ฉลาดแล้วหรือในการดำเนินชีวิต มีความพร้อม เตรียมความพร้อมแล้วหรือ... บางทีเราอาจจะคิดว่าเรามีหลายสิ่งหลายอย่างมั่งคั่งมั่นคง แต่จะสักเท่าไรกัน...
o คนเราเมื่อยามเสียชีวิตกระทันหันอะไรก็ฉุดไว้ไม่ได้ ทรัพย์สมบัติมากมาย ร่ำรวยสะสมไว้เพียงใด ที่ดินกี่ร้อยแปลง เงินทองกี่ร้อยพันล้าน ฉุดชีวิตเราไว้ไม่ได้เลย... และเมื่อเวลามาถึง ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราเลย พ่อคิดจริงๆ
• ยามเจ็บป่วย คนเราจะอยากได้อะไร.. เงินทองพันๆล้าน ที่ดินทรัพย์สินมากมาย เห็นแล้วหายเจ็บไหม นอนบนเตียมคนเจ็บต่อให้ทำด้วยทองคำและล้อมเพชร..
o คนเราจะมีความสุขไหมเมื่อป่วย... โถๆๆ ลูกรัก ยามเจ็บป่วย ไข้ขึ้นสูง ทรมาน นอนไม่ได้ มีแต่พาราเซตตามอลที่จะช่วยลดไข้ได้ จะยาจากเมืองนอก หรือยาในประเทศ ก็ยาลดไข้เหมือนกันลูก... เวลาไข้สูงทรมานเช่นกัน นอนเตียงทองคำล้อมเพชรก็รู้สึกเจ็บทรมานเหมือนกัน...
o และถ้ายิ่งวาระสุดท้ายมาถึง ต่อให้ห้องนอนเป็นทองคำก็กรีดร้องดิ้นจนสิ้นใจคว้าอะไรไปไม่ได้เช่นเดียวกัน... เตียงนอนทองคำล้อมเพชร ฤาจะสู้ที่นอนบางๆหรือแม้แต่นอนเสื่อผืนเดียวที่ล้อมด้วยลูกหลานที่รัก ห่วงใย และบรรเทาใจ ไม่หวังอะไรนอกจาก “รัก” ถ้าเตียมทองล้อมเพชร คงมีคนล้อมเหมือนกัน รอให้ไปจะได้แย่งชิงเตียงนอนนั้นกันต่อไป...
• แบบไหนที่ฉลาด ล้อมรอบประดับตนด้วยความรักเมตตา หรือด้วยทรัพย์สินเงินทองและการมีมากเกินไป
o พ่ออ่านพระวาจาวันเหล่านี้ โดยเฉพาะมัทธิว 23-25 เรื่องพระโอวาทเรื่องอวสานตกาลและพ่อเองก็ได้ไตร่ตรอง ได้คิด ได้ปลงจริงๆ ชีวิตคือการเป็นไม่ใช่การมี การเป็นคนฉลาดในการดำเนินชีวิต มีความสุข มีคนรัก หมายถึงคนที่เรารักมากมายรอบข้างที่เรารู้สึกรักไปหมดทุกคนห่วงใยด้วยใจ และก็มีคนที่รักเรามากมายเพราะเราเป็นคนที่มีความรักเมตตา เปรียบประดุจน้ำมันในตะเกียงเต็มและในขวดที่เต็ม พร้อมสำหรับจุดความสว่างไสวสำหรับทุกคนรอบข้าง...
o ฉลาดรอบรู้และเปี่ยมด้วยปรีชาญาณแห่งการดำเนินชีวิตคริสตชนที่แสนดี... รู้คุณค่าแห่งสรรพสิ่งมากกว่าราคาแห่งมัน รู้คุณค่าของชีวิตเพื่อนพี่น้องมากกว่าประโยชน์แห่งพี่น้องของเรา... ปรีชาญาณจะปรากฎเป็นความตระหนักรู้และสันติสุข...
• พี่น้องที่รัก.. พระวาจาวันนี้สอนเรา เตือนเราให้ฉลาด ห้ามโง่ในการดำเนินชีวิต
o ชีวิต เพื่อนพี่น้อง พี่น้องเพื่อนมนุษย์ มีค่าอย่างไร
o สรรพสิ่ง สิ่งของ ทรัพย์สมบัติ มีประโยชน์อย่างไร
o และเมื่อสองอย่างอยู่ด้วยกัน ชีวิตกับทรัพย์สินสิ่งของ เราต้องชัดเจนในการเลือก แยกแยะ ยกย่อง ให้ถูกที่ถูกทาง ถ้าใช้ชีวิตอย่างมีมีค่าสิ่งของมีราคาก็ดีและใช้ได้อย่างน่ารักเหมาะสม รวยก็น่ารัก จนก็น่ารัก ถ้าฐานขอเราคือคุณค่า...ไม่ใช่ราคา เพียงแต่อย่าปนกันไปหมด จนชีวิตของพี่น้องรอบข้างกลับกลายเป็นราคาที่ประเมินเพลินค้าขายกันไปได้...
