วันพฤหัสบดีที่ 11 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลปัสกา
ยน 13:16-20…
16เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า
ผู้รับใช้ย่อมไม่เป็นใหญ่กว่านายของตน
ผู้ถูกส่งไปย่อมไม่เป็นใหญ่กว่าผู้ที่ส่งเขาไป
17บัดนี้ ท่านรู้เรื่องนี้แล้ว ถ้าท่านปฏิบัติตาม ท่านย่อมเป็นสุข
18เราไม่พูดเช่นนี้เพื่อท่านทุกคน เรารู้จักผู้ที่เราเลือกไว้แล้ว แต่พระคัมภีร์จะต้องเป็นความจริง ที่ว่า ‘ผู้ที่กินปังของเรา ได้ยกส้นเท้าใส่เรา’
19เราบอกท่านทั้งหลายตั้งแต่บัดนี้ ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น
เพื่อว่าเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว
ท่านจะได้เชื่อว่าเราเป็น
20เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า
ใครรับผู้ที่เราส่งไป ก็รับเรา
ใครรับเรา ก็รับพระองค์ผู้ทรงส่งเรามา”
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พ่ออ่านพระวรสารนักบุญยอห์นต่อมากับพี่น้อง พ่อยิ่งเห็นคุณค่าของการรู้จักพระเยซูเจ้าจริงๆ การได้รัก ได้รู้จัก ได้เชื่อในพระองค์ คือ ความบรรเทาของชีวิต คือทางออกที่เรามีประตูให้ออก เป็นประตูคอกแกะ ประตูชีวิต ประตูแห่งความเชื่อสำหรับเราทุกคน...
• พ่อจำได้ว่าเมื่อเวลานี้เมื่อปี 2015 เกือบสองปี... พ่อและพี่น้องวนเวียนกับอยู่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมดูแลจา...
o พ่อยอมรับว่า พ่อเองได้ศึกษาไตร่ตรองพระคัมภีร์หนังสือโยบมาจนจบปริญญาพระคัมภีร์เพราะโยบ พ่อรู้อยู่แก่ใจจริงๆว่า ความเจ็บปวดภายในร่างกายนั้นเราถ่ายทอดกันไม่ได้ พวกเราไม่สามารถเข้าใจว่า จานอนปวดร้าวขนาดไหน.. เคยมีคนบอกพ่อว่า มะเร็งในตับ มะเร็งกระดูกจะปวดมาก... ในเวลานั้น...พ่อจำได้ว่าจาเป็นที่ตับแต่อยู่ได้อย่างอัศจรรย์ แต่มันก็ลามไปที่กระดูกซึ่งปกติไม่พบบ่อยเลยกับการไปที่อื่น เพราะมักจะจบกันที่ตับเท่านั้น..
o เคยมีคนเป็นมะเร็งกระดูกบอกว่า “พ่อรู้ไหมว่าปวดอย่างไร มันเหมือนกับมีคนเอาเศษแก้วหยาบๆจำนวนมากมาบดขยี้ลงไปในกระดูกของเรา” พ่อรู้แต่ว่าทำไมคนเราจึงใช้คำว่า “ปวดร้าว” พ่อเข้าใจได้บ้าง แต่ไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมดหรอก... เพราะความเจ็บปวด ที่แท้จริงนั้น มันบอกันไม่ได้ อธิบายอย่างไรก็ไม่ได้เท่ากับประสบ...
• พ่อได้แต่เข้าใจ และทำเหมือนกับพระเจ้าในหนังสือโยบ... โยบบ่นมาก พระองค์ฟังตลอดตั้งแต่ต้นยันจบ ไม่ได้ทรงพยายามตอบอะไรเลยกับโยบ เพื่อนๆของโยบมาพรรณนามากมาย แต่พระเจ้าก็เงียบและสดับฟัง.. ทรงเข้าใจที่สุด
• พี่น้องที่รัก... สิ่งที่โยบมีอยู่ในส่วนลึก คือ “เชื่อในพระเจ้า”
o โยบยอมเชื่อ และศรัทธาในพระเจ้าที่สุด และนั่นคือพลังและคำตอบ แม้ว่า โยบจะไม่เข้าใจทุกอย่าง ไม่สามารถตอบอะไรได้เลย แต่หนังสือโยบบอกกับพ่อว่า พระเจ้าทรงฟังโยบเงียบ ทรงฟังปรีชาญาณต่างๆ ที่โยบในฐานะมนุษย์และเพื่อนๆโยบระบายและว่ากันไป แต่พระเจ้าทรงเพียรทนฟังด้วยความรัก
• พระวาจาวันนี้ “ผู้รับใช้ไม่ยิ่งใหญ่กว่านายของตน” พ่อไม่มีคำตอบ พ่อไม่สามารถบอกว่า บรรดาคนเจ็บที่ป่วยหนักๆปวดร้าว หรือปวดร้าวในชีวิตนั้นเป็นอย่างไร
o แต่พระเยซูเจ้าทรงตอบรับ ทรงรับทรมาน จนกระทั่งว่า พระองค์เองก็รู้สึกว่ามองไม่เห็นพระเจ้าพระบิดา จนร้องว่า “เอลี เอลี ลามา ซาบัคธานี” “พระเจ้าข้า พระเจ้าข้า ทำไมพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพเจ้า”
o เวลาพ่อพบกับคนที่ไม่สบาย พ่อมักจะเงียบมากกว่าพูด วันอาทิตย์ที่ผ่านมาพ่อไปพบคุณน้าท่านหนึ่งที่วัดร้อยหนึ่ง ท่านไม่สบาย และอาจต้องผ่าตัดที่น่ากังวล พ่อขึ้นไปเยี่ยมท่าน ไปปกมือ ไปภาวนา และอยากจะวางมือนานๆ แน่นๆ ถ้าทำได้ ขอพระเจ้ายกเอาความเจ็บป่วยนั้นไป... มีคนบอกว่า ขอพระอย่าให้ต้องผ่านตัดเลย...
o พ่อไม่กล้าต่อรองอะไรกับพระเจ้ามากนัก “ผู้รับใช้ไม่ยิ่งใหญ่กว่านายของตน” พ่อได้แต่เพียงขอพระเจ้าเสริมกำลังให้ท่าน และพ่อบอกว่า แต่เราเป็นลูก... ใช่ ใช่ ใช่ เรามีสิทธิที่จะขอนี่นา นอกจากขอพระประสงค์จงสำเร็จ พ่อมีสิทธิ์ขอความบรรเทา ขอการรักษาเยียวยา... พ่ออยากร้องขอพระเจ้าว่า “พระเจ้าข้า... โปรดเมตตา บรรเทาความเจ็บป่วยและรักษาท่านด้วยเทอญ... ขอทรงบรรเทาด้วยเถิด ขอทรงรักษาเยียวยาด้วยพระเจ้าข้า... ลูกไม่ขอบังคับพระองค์ แต่ลูกรู้ว่า ลูกมีสิทธิ์ร้องขอ และขอให้สิทธิ์ในความเป็นบุตรกระทำเช่นนั้น... พระเจ้าข้า...”
• พระวาจาวันนี้ เน้นให้เรายอมรับและขอความเชื่อของเราทวีขึ้น... พ่อขอพระเจ้าโปรดทวีความเชื่อ พ่อขอพระเจ้าโปรดทวีความเชื่อ และทวีความหวังเสมอแก่เราทุกคน... ขอประทานความรักมั่นคงแก่เราด้วยเทอญ พระเจ้าข้า...
• การฟัง การเชื่อในพระองค์ คือ การเชื่อ การฟัง “พระบิดา”
o พี่น้องที่รัก พ่อเห็นพระวาจาวันนี้ยืนยันความจริงครับ... ให้เราต้องเชื่อและรักพระเจ้าพระบิดาผ่านทางพระเยซูเจ้ามากขึ้นทุกวันเสมอไป
o พ่อมั่นใจว่าพระเจ้าทรงพลังและทรงเป็นความรักเสมอ...
• พ่อยอมรับว่า พระวาจาของพระเจ้าวันนี้ย้ำเตือนพวกเรา ความเชื่อของพวกเราสิครับ ความหวังของพวกเราสิครับ.. พระเยซูเจ้าตรัสว่า.... “ท่านจะได้เชื่อว่าเราเป็น” (I AM ภาษากรีกต้นฉบับคือ Ego eimi หรือ ego sum) พระวาจาวันนี้ทำให้พ่อมั่นใจว่า “พรเยซูทรง “เป็น”” “ในพระองค์ คือ ชีวิตนิรันดร ไม่ใช่ความตายนิรันดร...” พ่อยอมรับว่า มีแต่ความเชื่อในพระองค์จริงๆที่จะทำให้เราสงบและรู้สึกปลอดภัยและท่ามกลางความเจ็บป่วยหรือแม้แต่ความตาย... เรามีสิทธิ์ภาวนา ให้เราภาวนาต่อไปในทุกรณีของชีวิต
• อีกประโยคจากพระวาจาวันนี้... “บัดนี้ ท่านรู้เรื่องนี้แล้ว ถ้าท่านปฏิบัติตาม ท่านย่อมเป็นสุข”
o พ่อรู้ว่า ยากที่จะยอมรับโดยศิโรราบ แต่ที่สุด เรารู้ว่า ศิษย์ไม่ยิ่งใหญ่กว่านายของตน.. พ่อจึงเชิญชวนทุกท่านให้ก้าวเดินในศรัทธาและความเชื่อต่อไปอย่าได้ได้ลดละเลย...
• ขอพระเจ้าเสริมกำลังทุกท่านด้วยพระวาจาและศีลมหาสนิท และการอธิษฐานภาวนาเสมอครับ... ขอพระเจ้าอวยพรทุกท่านครับ...
