วันเสาร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
มก 8:1-10…
1ครั้งนั้น ประชาชนมากมายชุมนุมกันอีก และไม่มีอะไรกิน พระองค์จึงเรียกบรรดาศิษย์เข้ามา ตรัสกับเขาว่า 2”เราสงสารประชาชนเพราะเขาอยู่กับเรามาสามวันแล้ว และเวลานี้ไม่มีอะไรกิน 3ถ้าเราให้เขากลับบ้านโดยไม่ได้กินอะไร เขาจะหมดเรี่ยวแรงขณะเดินทาง เพราะมีหลายคนเดินทางมาจากที่ไกล”
4บรรดาศิษย์จึงทูลตอบว่า “ใครจะหาอาหารในที่เปลี่ยวเช่นนี้มาให้คนเหล่านี้กินจนอิ่มได้” 5พระองค์ตรัสถามว่า “ท่านมีขนมปังกี่ก้อน” เขาทูลว่า “เจ็ดก้อน” 6พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน ทรงหยิบขนมปังเจ็ดก้อนนั้น ตรัสขอบพระคุณพระเจ้า แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย เขาก็แจกจ่ายขนมปังให้ประชาชน 7เขายังมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่บ้าง พระองค์ทรงกล่าวถวายพระพรพระเจ้า ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน 8ทุกคนกินจนอิ่ม และยังเก็บเศษที่เหลือได้อีกเจ็ดตะกร้า 9ผู้ที่กินขนมปังและปลามีประมาณสี่พันคน พระองค์ทรงส่งเขากลับไป 10แล้วพระองค์เสด็จลงเรือพร้อมกับบรรดาศิษย์ไปยังบริเวณเมืองดาลมานูธาทันที
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• วันนี้เป็นเรื่องที่เราคริสตชนคุ้นเคยมาก คือ เรื่อง “การทวีขนมปัง” พระเยซูเจ้าทรงทำอัศจรรย์ทวีขนมปังเลี้ยงคนมากมาย พ่อมีประเด็นให้พิจารณาแม้ว่าพี่น้องคงฟัง คงได้อ่าน หรือไตร่ตรองเรื่องนี้มาบ่อยครั้งแล้วก็ตามที แต่ประเด็นของวันนี้สำหรับพ่อ พ่อมีมุมมองที่จะให้ไตร่ตรองครับ เรามาดูตัวบทสำคัญบางประเด็นกันก่อนครับ...
o ครั้งนั้น ประชาชนมากมายชุมนุมกันอีก และไม่มีอะไรกิน
o พระองค์ตรัส “เราสงสารประชาชนเพราะเขาอยู่กับเรามาสามวันแล้ว และเวลานี้ไม่มีอะไรกิน ถ้าเราให้เขากลับบ้านโดยไม่ได้กินอะไร เขาจะหมดเรี่ยวแรงขณะเดินทาง เพราะมีหลายคนเดินทางมาจากที่ไกล”
o “ใครจะหาอาหารในที่เปลี่ยวเช่นนี้มาให้คนเหล่านี้กินจนอิ่มได้”
o พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน ทรงหยิบขนมปังเจ็ดก้อนนั้น ตรัสขอบพระคุณพระเจ้า แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย เขาก็แจกจ่ายขนมปังให้ประชาชน เขายังมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่บ้าง พระองค์ทรงกล่าวถวายพระพรพระเจ้า ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน
o ทุกคนกินจนอิ่ม และยังเก็บเศษที่เหลือได้อีกเจ็ดตะกร้า
o ผู้ที่กินขนมปังและปลามีประมาณสี่พันคน
• พ่อเคยมีประสบการณ์คุยกับพระอัครสังฆราชยอห์นฮา ท่านเป็นอาจารย์พระคัมภีร์อย่างยอดเยี่ยมครับ ท่านมาพักที่บ้านผู้หว่าน และพ่อก็พบท่านในเช้าวันอาทิตย์ระหว่างอาหารเช้า พ่อกำลังจะไปถวายมิสซาและไปเทศน์ที่วัดพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์... หลายๆปีมาแล้ว
o วันนั้น พระวาจาคือตอนเดียวกับวันนี้เลยครับ “การทวีขนมปังเลี้ยงประชาชน”
o พ่อนั่งรับประทานอาหารเช้ากันท่าน ท่านจบปริญญาเอกพระคัมภีร์โดยตรง ปริญญานี้คนไทยเราไม่เคยมีครับ
o ขณะที่พูดคุยนั้น พ่อก็กำลังเตรียมไปเทศน์มิสซาเก้าโมงที่วัดพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์ นั่งไปก็เลยถามท่านหน่อย “พระคุณเจ้าครับ พระวาจาวันนี้เรื่องทวีขนมปัง ผมจะเทศน์ประเด็นอะไรดี จะตีความพระคัมภีร์นี้อย่างไรดี” (พ่อหวังว่าท่านจะตอบแบบนักวิชาการยอดเยี่ยมและวันนี้จะได้นำไปเทศน์เด็ดดวงเลย)
o ท่านยอห์นฮา...เงยหน้ายิ้มและตอบพ่ออย่างเรียบง่ายเหลือเกิน ท่านสมเป็นปริญญาเอกพระคัมภีร์ สมเป็นพระอัครสังฆราชจริงๆ ท่านตอบพ่อว่า “เกียรติ... ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเทศน์อะไรซับซ้อน แต่ทำอย่างไรก็ได้ เทศน์อย่างไรก็ได้ให้สัตบุรุษที่ฟังพระวาจาวันนี้รู้ว่า พระเยซูเจ้าทรงแคร์ (CARE) ประชากรของพระองค์จริงๆ พระองค์ทรงสนพระทัยห่วงใยและจัดหาให้พวกเขาด้วยความห่วงใย...” (ท่านตอบเป็นภาษาอังกฤษพ่อถอดความมาให้ครับ แต่คำว่า “CARE” พ่อเก็บไว้ให้เห็นชัดๆเลยครับ “ใส่ใจ ห่วงใย” ยอดเยี่ยมครับ
• พี่น้องที่รักครับ พ่อสรุปละครับ จากที่พ่อแกะข้อความจากพระวรสารไว้...
o พระเยซูเจ้าทรงแคร์ประชาชนจริงๆ เราเห็นได้ชัดเจน “ประชาชนมากมายไม่มีอะไรกิน พระองค์สงสาร พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน ทุกคนกินจนอิ่ม”
o พี่น้องที่รัก ขอให้เราแคร์กันและกัน ใส่ใจกันและกันเหมือนที่พระเยซูเจ้าทรงแคร์และเป็นห่วงประชากรของพระองค์นะครับ แคร์กันมากๆ อย่าให้คำว่า “ไม่แคร์” หลุดออกมาจากชีวิตเรานะครับ เพราะ “แคร์คือความรักครับ” ขอพระเจ้าอวยพรครับ
o ขอให้เราแคร์กันด้วยความรักแท้ของพระเจ้าของเรานะครับ...
