วันพฤหัสที่ 17 พฤศจิกายน
สัปดาห์ที่ 33 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึงนักบุญเอลิซาเบธ แห่งฮังการี นักบวช
บทอ่าน 5:1-10 / ลก 19:41-44
ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าได้กรรแสงถึงกรุงเยรูซาเล็ม เพราะประชาชนไม่ยอมฟังเสียงของพระองค์ พวกเขายังคงทำหูทวนลมและตาบอด ไม่ยอมกลับใจและยอมรับว่าพระองค์ คือ พระบุตรของพระเป็นเจ้า ในขณะที่พระองค์ได้พยายามปรับปรุงหลายด้าน เพื่อให้ประชาชนมีความสุข มีสันติสุข มีความเจริญรุ่งเรือง และได้รับความยุติธรรม
ในสมัยที่นักบุญลูกาได้เขียนพระวรสาร ประมาณปี ค.ศ.85 สิ่งที่พระเยซูเจ้าได้ทรงทำนายไว้ ได้เกิดขึ้นแล้ว พระมหาวิหารกรุงเยรูซาเล็ม ได้ถูกชาวโรมันทำลาย และได้ปฏิบัติต่อประชาชนอย่างป่าเถื่อน ภายใต้การบงการของทีตัส ที่ได้รับมอบอำนาจจากแวสปาเซียน
ซึ่งต่อมาได้รับตำแหน่งจักรพรรดิ ทหารโรมันได้ทำลายพระมหาวิหารกรุงเยรูซาเล็ม ในฤดูไบไม้ผลิ ปี ค.ศ.70 ในระหว่างงานสมโภชปัสกา ผู้แสวงบุญจำนวนมากได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง การคร่ำครวญในตัวเองไม่มีอะไรดี พระเยซูเจ้าทรงต้องการให้เราทำในส่วนของเรา โดยทำสิ่งที่ดีดี ทำตัวเป็นประชาชนที่ดี และเช่นเดียวกัน เมื่อพระเยซูเจ้ากรรแสงและทำสิ่งที่ดีดี พระองค์ยังได้เสด็จมาอยู่ท่ามกลางประชาชน ผ่านการสั่งสอนและศีลศักดิ์สิทธิ์ และสวดภาวนา เพื่อจะให้พวกเขามีสันติสุขที่แท้จริง มีความเจริญรุ่งเรื่อง และความยุติธรรม สิ่งต่างๆที่กล่าวมา คือ ประสบการณ์ของเมืองสวรรค์บนแผ่นดินนี้ ซึ่งแสดงถึงพระราชัยของพระเป็นเจ้าได้ถูกสร้างในสมัยของเรา เราจึงไม่ควรพลาดโอกาสที่จะต้อนรับพระองค์ เพื่อรอคอยการพิพากษาซึ่งจะเกิดขึ้น...
ปรีชาญาณจะไม่ใช่ปรีชาญาณอีกต่อไป เมื่อคุณหยิ่งเกินไปที่จะร้องไห้ เมื่อคุณเศร้าเกินไปที่จะหัวเราะ และเมื่อคุณเห็นแก่ตัวเกินไปที่จะแสวงหาคนอื่น...
คนที่ไม่รู้จักร้องไห้ด้วยหัวใจ ก็จะไม่รู้ที่จะหัวเราะเช่นกัน... “มารีย์ยังคงยืนร้องไห้อยู่นอกพระคูหา ขณะที่ร้องไห้นั้น นางก้มลงมองในพระคูหา” (ยน 20:11)
