วันจันทร์ที่ 31 ตุลาคม 2016
สัปดาห์ที่ 31 เทศกลธรรมด
บทอ่าน ฟป 2:1-4 / ลก 14:12-14
นักบุญปีเตอร์ คลาเวอร์ได้รับสมญานามว่าเป็น
“นักบุญของธุรกิจค้าทาส”
วันหนึ่งท่านได้อุ้มทาสคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคติดต่อที่ร้ายแรงมาก ขณะที่นักบุญได้สัมผัสบาดแผลที่สกปรกของคนป่วยที่กำลังจะตาย ผู้ช่วยของท่าน ซึ่งเป็นผู้หญิงผิวดำ ชื่อมักดาเลน แมนโดซ่า ได้แสดงความรังเกียจ เพราะเธอไม่สามารถทนกลิ่นเหม็น บาดแผล และความสกปรกของคนเจ็บได้
เธอได้วิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ท่านนักบุญได้เดินตามเธอ และได้พูดว่า “มักดาเลน เธอลืมไปหรือว่า คนเจ็บเหล่านั้น คือ พี่น้องของเราที่ได้รับการไถ่กู้ด้วยพระโลหิตของพระเยซูเจ้า?”และที่สุดมักดาเลนได้หันกลับมาดูแลคนเจ็บอีกครั้งหนึ่ง
ในพระวรสารวันนี้พระเยซูเจ้าได้ทรงเตือนเราว่า เราควรจะเชิญใครบ้าง เพื่อมาในงานเลี้ยง? บุคคลที่เราควรเชิญ คือ คนยากจน คนขอทาน คนพิการ คนง่อยเปลี้ยเสียขา และคนตาบอด และพระองค์ทรงเปรียบเทียบให้เราพิจารณาว่า ในพิธีมิสซา เราคือผู้ได้รับการเชิญจากพระองค์ ในฐานะเป็นคนยากจน เราวอนขอพระองค์อย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อตอบสนองความต้องการต่างๆของเรา เรายังเป็นคนง่อยเปลี้ยเสียขาทางด้านวิญญาณ เพราะบาดแผลที่เกิดขึ้นจากบาปกำเนิด เราได้ล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า และพยายามที่จะสร้างความสมดุลย์ให้แก่วิญญาณของเรา เราเข้ามาเหมือนกับคนตาบอด ที่ถูกปิดบังด้วยความโลภ ราคะตัณหา และความเห็นแก่ตัว ที่ปิดบังแสงสว่าง จนทำให้เราตัดสินใจเหมือนคนตาบอด...มีสิ่งดีดีและงานดีดีอะไรบ้าง ที่เราได้พูด ได้ลงมือทำ และได้แบ่งปันกับคนอื่น?...บุคคลเหล่านั้นเป็นใคร?...
ข้าแต่พระเยซูเจ้าพระผู้ไถ่ และพระตุลาการที่มีพระทัยเมตตากรุณา พระองค์คือพระเจ้าของลูก วันนี้ลูกสัญญาจะทำกิจการที่ดีดี ลูกจะลงมือทำกิจการที่ดีดี และจะพูดแต่คำพูดที่ดีดี ลูกจะทำเพราะความรักต่อพระองค์ เพื่อช่วยเหลือทุกคน เพื่อให้ความหวังแก่ทุกคน เพื่อช่วยบำบัดคนที่หมดหวัง
วันนี้ ลูกสัญญาจะเป็นคนดี เพื่อเป็นที่พอพระทัย และสมควรจะเป็นลูกของพระองค์ ไม่ใช่เพื่อรับเสียงปรบมือ เพื่อรับรางวัล หรือ เพื่อรับการยอมรับ แต่เพื่อรับใช้พวกเขา ในนามของพระเยซูเจ้า พระเจ้าของลูกทั้งหลาย อาแมน
