วันอังคารที่ 25 ตุลาคม 2016
สัปดาห์ที่ 30 เทศกลธรรมด
บทอ่าน อฟ 5:21-33 / ลก 13:18-21
มนุษย์เราเป็นอย่างที่เราเคยเป็นมาแล้วหลายล้านปี เราโลภมาก อิจฉาริษยา ก้าวร้าว วิตกกังวล และ สิ้นหวัง อย่างมหันต์ มีความเบิกบานใจและความอาทรเกิดขึ้นบางครั้งคราว เรามีความเกลียด ความกลัว และ ความอ่อนโยน ที่ผสมปนเปกันอย่างประหลาด เรามีทั้งความรุนแรงและสงบศานติ เรามีความก้าวหน้าในโลกด้านนอกและด้านใน
ตัวแทนรัฐบาลอังกฤษคนสุดท้ายในประเทศอินเดีย ชื่อลอร์ด หลุยส์ เม้าทแบทเทิ้น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีสติปัญญาหลักแหลมมาก ที่มีความสามารถแก้ปัญหาที่สลับซับซ้อน มีคนถามเคล็ดลับในการแก้ปัญหาของท่านว่าเป็นอย่างไร ท่านได้ตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา และการที่ข้าพเจ้าประสบความสำเร็จ เพราะข้าพเจ้าเป็นคนทำงานหนัก”...
นิทานเปรียบเทียบเรื่องเมล็ดซีนาปิสและเชื้อแป้ง ได้ให้ข้อคิดแก่เราว่า สิ่งที่แลดูว่าเป็นสิ่งเล็กน้อยนั้น ในที่สุดก็จะกลับกลายเป็นสิ่งใหญ่โต เหมือนต้นไม้ที่นกสามารถมาทำรังอาศัยได้ เราสามารถที่จะสรุปได้ว่า
1) สิ่งดีดีเริ่มต้นด้วยสิ่งที่เล็กน้อย สิ่งที่ไม่สำคัญกลายเป็นสิ่งที่สำคัญ สิ่งที่ธรรมดากลายเป็นสิ่งพิเศษ เราจะเป็นใครก็ตาม จะเล็กหรือไม่สำคัญ แต่ต่อหน้าพระเป็นเจ้า เราเป็นบุคคลที่มีคุณค่าเสมอ
2) การเจริญงอกงาม มีการเปลี่ยแปลง ไม่มีใครจะคงสภาพเดิมตลอดไป ไม่มีใครที่จะถอยหลัง เราต้องเจริญงอกงาม ข้าพเจ้าจะต้องปรับปรุงตัวเองอย่างไรบ้าง? ข้าพเจ้าจะเจริญเติบโตที่ใด? ข้าพเจ้าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร? ข้าพเจ้าจะต้องเดินไปในที่ใด?...
ข้าแต่พระบิดาเจ้า ผู้เป็นเหมือนบิดาที่มีใจเมตตากรุณา พระองค์เป็นผู้จัดเตรียมทุกอย่างสำหรับลูก พระองค์ยังเป็นผู้ปกป้องลูก พระองค์ได้ทรงสร้างลูกเพื่อทำงานที่ยิ่งใหญ่ พระองค์ทรงต้องการให้ลูกประสบกับความสำเร็จ พระองค์ยังประทานวิธีการต่างๆ เพื่อให้ลูก และให้ลูกสามารถเดินก้าวหน้าต่อไป ลูกขอสัญญาว่าจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง ลูกจะเจริญชีวิตตามที่พระองค์ต้องการ ลูกจะทำตามที่พระองค์ต้องการให้ลูกเป็น ข้าแต่พระบิดา ผู้เป็นบิดาที่มีใจเมตตากรุณา ด้วยการนำและพระหรรษทานของพระองค์ ลูกจะเดินหน้าต่อไป ลูกจะพยายามอย่างไม่ลดละ ลูกจะทำจนสุดความสามารถ อาแมน
