วันจันทร์ที่ 24 ตุลาคม2016
ระลึกถึงนักบุญอันตน มารีย์ คลาเรต์ พระสังฆราช
บทอ่าน อฟ 4:32-5:8 / ลก 13:10-17
หลังจากสงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกาสิ้นสุดลง ประธานาธิบดี อาบราฮัม ลินคอล์นได้ประกาศว่า “ข้าพเจ้าไม่เคยรับการทนทรมานจากประชาชนทางภาคใต้ แต่ข้าพเจ้าทนทรมานพร้อมกับพวกเขา ความเจ็บปวดของพวกเขา คือ ความเจ็บปวดของข้าพเจ้า การสูญเสียของพวกเขา คือ ความสูญเสียของข้าพเจ้า”...
ข้าพเจ้ามองเห็นว่า ข้าพเจ้าได้ทำสิ่งดีดีทุกวัน...ข้าพเจ้ามองเห็นว่า ข้าพเจ้าต้องพูดคำพูดที่ดีและให้กำลังใจ ต่อสมาชิกในครอบครัว และต่อเพื่อนของข้าพเจ้าทุกวัน วันสับบาโตเป็นวันที่ชาวยิวหยุดพักจากการงานทุกชนิด พวกเขาได้ตำหนิพระเยซูเจ้า เพราะพระองค์ได้ทำการรักษาหญิงที่ถูกปิศาจสิงมานานสิบแปดปี หลังโก่งและไม่สามารถยึดตัวขึ้นได้เลย พวกยิวไม่เห็นความสำคัญของหญิงคนนี้แต่อย่างใด มองไม่เห็นความต้องการที่แท้จริงของนาง คือ การรักษานางให้หายจากโรค พวกเขามัวแต่จ้องจับผิดพระเยซูเจ้า มีคำถามที่ต้องการคำตอบว่า เราสมควรจะเลื่อนการทำความดีหรือไม่? แน่นอน ไม่สมควรอย่างยิ่ง เราสมควรจะกำหนดขอบเขตของการช่วยเหลือคนหรือไม่?
แน่นอน ไม่สมควรอย่างยิ่ง ในกฎระเบียบของชาวยิว มีงานที่ห้ามทำในวันสับบาโตถึง 30 ชนิดด้วยกัน เช่น ห้ามเก็บฟืน ห้ามล้างถ้วยชาม ห้ามแบกของหนัก ห้ามจุดไฟ หรือ ห้ามเดินทางเกินหนึ่งไมล์ในวันสับบาโต การที่พระเยซูเจ้าทรงรักษาหญิงคนนี้ เพราะพระองค์ต้องการจะสอนว่า อำนาจและความเมตตาของพระเป็นเจ้านั้น ย่อมอยู่เหนือวันสับบาโต การเยี่ยวยาและการรักษาของพระเป็นเจ้านั้น ต้องช่วยให้ทุกคนพ้นจากบาป พ้นจาการถูกผูกมัดด้วยกฎและระเบียบต่างๆ...
เวลาที่ล่วงเลยนั้นทำให้คนเปลี่ยนไป แต่สิ่งหนึ่งในใจยังไงก็ไม่เปลี่ยน ก็คือความรักที่พระเยซูเจ้าที่มีต่อเราคนบาป ความรักนี้จะมั่นคงอย่างนี้เหนือกาลเวลามากยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น..
”ความรักย่อมอดทนนาน และกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด
ไม่ชื่นชมยินดีในการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีในความประพฤติชอบ ความรักให้ทนได้ทุกอย่าง
แม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ และทนต่อทุกอย่าง ความรักไม่มีวันสิ้นสุด” (1คร 13:4-8)
