วันพฤหัสที่ 15 กันยายน 2016
ระลึกถึงแม่พระระทมทุกข์
บทอ่าน ฮบ 5:7-9 / ยน 19:25-27 หรือ ลก 2:33-35
ตั้งแต่เริ่มแรก สัตบุรุษคิดถึงความเศร้าสลดของพระมารดาในวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ต่อมา ได้ขยายไปถึงความทุกข์อื่นๆของพระนางด้วย และความทุกข์โศก 7 ประการ คือ 1.คำพยากรณ์ของท่านซีเมโอน 2.พาพระกุมารหนีไปประเทศอียิปต์ 3.พระเยซูเจ้าทรงหายไปในพระวิหาร4.พระเยซูเจ้าทรงพบพระมารดา 5.พระเยซูเจ้าทรงสิ้นพระชนม 6.แทงสีข้างของพระเยซูเจ้าและนำพระศพลงจากกางเขน 7.ฝังพระศพพระเยซูเจ้า
ส่วนความเป็นมาของการฉลองวันนี้ คือ คณะซิสเตอร์เซี่ยนและนักบวชคณะข้าบริการแม่พระได้เริ่มขึ้นก่อน และได้แพร่ขยายไปทั่วพระศาสนจักรในศตวรรษที่ 13 และ14 ในปี 1482 วันฉลองนี้ได้รับการบรรจุเข้ามาในพระศาสนจักร โดยได้รับนามว่า “วันฉลองแม่พระแห่งความเมตตากรุณา”
พระสันตะปาปาปีโอที่ 10 ได้กำหนดวันฉลองที่แน่นอน คือ วันที่ 15 กันยายน โดยมุ่งที่จะรำพึงความทุกข์ของพระนางมารีย์ระหว่างมีส่วนร่วมในความทุกข์ของพระเยซูเจ้าและความตายของพระองค์ ความศรัทธาต่อมหาทุกข์ของพระนางเริ่มจากคำกล่าวของผู้เฒ่าสิเมโอนว่า “ส่วนท่าน ดาบจะแทงทะลุจิตใจของท่าน”…
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารอังกฤษได้ฆ่าทหารเยอรมันคนหนึ่งตาย ได้เขียนจดหมายถึงแม่ของทหารคนนั้นว่า “ในฐานะเป็นทหาร ผมได้ฆ่าบุตรชายของท่าน และขอการอภัยโทษจากท่าน ผมจะมาเยี่ยมและขออภัยโทษจากท่าน”คุณแม่ของทหารเยอรมันได้ตอบจดหมายว่า
“จากหัวใจของฉัน ฉันยินดีให้อภัยคุณ ถ้าคุณยังมีมีชีวิตอยู่ ขอเชิญคุณมาเยี่ยมฉัน และฉันยินดีจะรับคุณเป็นลูก เพื่อแทนลูกของฉันที่เสียชีวิตไป” เราคือทหารอังกฤษคนนั้น ที่ได้ฆ่าพระบุตรของพระแม่มารีอา คือ พระเยซูเจ้า ได้ให้อภัยเรา และยังยินดีรับเราเป็นบุตรของพระแม่ด้วย...
”ข้าแต่พระนางพรหมจารีมารีอา พระแม่ผู้มีบุญ พระแม่ได้รับมงกุฏมรณสักขี แม้ยังไม่เสียชีวิต ณ แทบเชิงกางเขนของพระเยซูเจ้า”
