วันจันทร์ที่ 5 กันยายน 2016
สัปดาห์ที่ 23 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 1คร 5:1-8 / ลก 6:6-11
กลุ่มนักสังคมสงเคราะห์ได้ลงไปสำรวจพื้นที่ในชนบทนานหนึ่งสัปดาห์ ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นคนยากจน คนที่ด้อยโอกาส เด็กไม่สวมรองเท้า พวกเด็กหนุ่มเดินตุหรัดตุเหร่ และคนตกงาน พวกเขาจะพูดพร้อมกันว่า “น่าสงสารเหลือเกิน”หัวหน้าหมู่บ้านได้บอกกับนักสังคมสงเคราะห์กลุ่มนั้นว่า “เมื่อพวกท่านเห็นความยากจน และความขาดแคลนของสถานที่นี้แล้ว พวกท่านมีแผนการณ์ที่จะช่วยเหลืออย่างไรบ้าง?” ผู้นำกลุ่มนั้นได้ตอบว่า “เรามาเพื่อสังเกตการณ์ ไม่ใช่เพื่อให้ความช่วยเหลือ”
หัวหน้าหมู่บ้านได้พูดว่า “น่าสงสารเหลือเกิด” ข้อตั้งใจในวันนี้... ฉันจะทำสิ่งดีดี และทำกิจเมตตาปราณี...ฉันจะใช้คำพูดที่ให้กำลังใจและสร้างแรงบันดาลใจ ให้แก่สมาชิกในครอบครัวและเพื่อนฝูงของฉัน...ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าได้เทศนาในศาลาธรรม
และพระองค์ได้มองเห็นชายมือลีบคนหนึ่ง จึงได้ช่วยเหลือเขา โดยตรัสว่า “ลุกขึ้น มายืนตรงกลางนี้” ในขณะที่พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีมองว่าพระองค์จะทำอะไรกับชายคนนี้ โดยหวังจะหาทางกล่าวหาพระองค์ ซึ่งทรงทราบความคิดของพวกเขาจึงได้ถามว่า “เราขอถามท่านทั้งหลายว่า ในวันสับบาโตนั้นมีอนุญาตให้ทำดีหรือทำชั่ว ให้ช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิตนั้น?” แล้วพระองค์ได้ตรัสแก่คนมือลีบว่า “จงเหยียดมือออก” แทนที่จะยินดี พวกธรรมาจารย์และฟารีสีกลับแสดงความโกรธแค้น โดยปรึกษากันว่าจะทำอะไรดีกับพระองค์...พระเยซูเจ้าทรงแสดงอำนาจทั้งด้วยพระวาจาและกิจการที่ดี ซึ่งได้เผยแสดง “พระบัญญัติแห่งความรัก”ในกิจการของพระองค์...”บุคคลใดที่เอ็นดูคนยากจน ก็ให้พระเจ้าทรงยิ้ม และพระองค์จะทรงตอบแทนการกระทำของเขา (สภษ19:17)...
โปรดกระจายความรักไปทุกๆที่ที่คุณไป และให้ผู้ที่มาหาคุณจากไปพร้อมความสุขที่มากกว่า...ความเหงาและความรู้สึกไม่เป็นที่ต้องการ เป็นความยากจนที่เลวร้ายที่สุด
