วันอังคารที่ 26 กรกฏาคม 2016
สัปดาห์ที่ 17 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึงนักบุญยออากิมและอันนา
บทอ่าน บสร44:1,10-15 / มธ 13:16-17
ในพระวรสารของนักบุญมัทธิวและลูกา มีเรื่องราวเกี่ยวกับบรรพบุรุษของพระเยซูเจ้า เพื่อแสดงว่าพระองค์คือผู้ที่ทำให้คำสัญญาต่างๆได้สำเร็จไป แต่เรารู้เเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของพระแม่มารีย์น้อยมาก ชื่อยออากิมและอันนาก็เป็นเพียงนามที่ได้ถูกเขียนขึ้น หลังจากที่พระเยซูเจ้าได้สิ้นพระชนม์ไปแล้วถึงหนึ่งศตวรรษด้วยกัน
ความศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญทั้งสองเกิดขึ้นภายใต้บรรยากาศที่มีพระแม่มารีย์เป็นศูณย์กลาง เราสามารถจะเชื่อถือเรื่องราวเกี่ยวกับความศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญยออากิมและนักบุญอันนาได้มากน้อยเพียงใด? หรือเพียงแต่คาดเดาจากเรื่องในพระคัมภีร์เท่านั้น ความเชื่อและความเข้มแข็งของพระแม่มารีย์ในการตัดสินใจตอบรับการเป็นพระมารดาของพระผู้ไถ่ก็ดี การสวดภาวนาอย่างสม่ำเสมอก็ดี การปฏิบัติต่อกฎหมายก็ดี ความมั่นคงในเวลาเกิดวิกฤติก็ดี และความห่วงใยต่อญาติก็ดี ล้วนแต่แสดงว่าพระนางได้รับการหล่อหลอมด้วยความเชื่อและความรักของท่านทั้งสอง ชื่อของนักบุญยออากิมและอันนา จะเป็นชื่อจริงหรือไม่ ก็คงไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าชื่อ คือ ความเชื่อ และการปฏิหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ เพื่อสร้างบรรยากาศให้เหมาะสมสำหรับการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์
วันฉลองวันนี้ จึงเป็นฉลองของ “บรรพบุรุษ” เพื่อเตือนให้ปู่ย่า ตายาย ได้ตระหนักถึงความรับผิดชอบ เพื่อจะได้สร้างบรรยากาศให้ลูกหลานได้เจริญชีวิตตามประเพณี ในเวลาเดียวกันก็ได้สร้างจิตสำนึกสำหรับบุตรหลานได้รับรู้ ถึงมุมมองของบรรพบุรุษ ที่มีประสบการณ์อันลึกซึ้งเกี่ยวกับความเชื่อและปรีชาญาณ ที่ลูกหลานจะละเลยมิได้
สังคายนาวาติกันครั้งที่สองได้เน้นว่า “ครอบครัวคือพื้นฐานของสังคม เพราะในครอบครัวแม้ประกอบด้วยบุคคลที่มีอายุแตกต่างกัน แต่ทุกคนล้วนแต่ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน เพื่อช่วยให้สมาชิกแต่ละคนได้เจริญเติบโตอย่างมีคุณภาพ เพื่อสร้างความเป็นหนึ่งเดียว ที่ทุกคนต่างเคารพศักดิ์ศรีซึ่งกันและกัน เพื่อทำให้ชีวิตด้านสังคมดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น”
...”บุตรจงเชื่อฟังบิดามารดาในทุกสิ่ง เพราะการทำเช่นนี้เป็นที่พอพระทัยองค์พระผู้เป็นเจ้า บิดาก็อย่าก็อย่าขัดใจบุตรเกินไป จนเขาท้อแท้หมดกำลังใจ ”(คส3:20-21)
