วันศุกร์ที่ 15 กรกฎาคม 2016
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อสย 38:1-6,21-22,7-8 /
มธ 12:1-8
ได้มีการสนทนาระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์สองคนดังนี้ :อาจารย์ได้ถามลูกศิษย์คนที่หนึ่งว่า
“เจ้าจะบอกว่าแสงสว่างฉายแสงเข้ามาในห้อง และความมืดจะหมดไปได้อย่างไร?” ลูกศิษย์คนที่หนึ่งได้ตอบว่า
“เมื่อผมเห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง และสามารถบอกว่ามันเป็นต้นแอปเปิ้ลหรือต้นฝรั่งครับ” อาจารย์ได้ตอบว่าไม่ใช่ ลูกศิษย์คนที่สองได้ตอบว่า “เมื่อผมเห็นสัตว์ตัวหนึ่ง และสามารถบอกว่ามันเป็นสุนัขหรือแมวครับ” อาจารย์ได้ตอบว่าเป็นคำตอบที่ไม่ถูกต้อง ลูกศิษย์ทั้งสองคนได้ถามว่า
“แล้วคำตอบที่ถูกต้องคืออะไรครับ?” อาจารย์ได้ตอบว่า “เมื่อเจ้าทั้งสองคนเห็นชายหรือหญิง และมองดูเขาหรือหล่อนว่า เป็นพี่น้องของเจ้าทั้งสอง แต่ถ้าพวกเจ้าไม่เห็นอย่างที่อาจารย์บอก แสดงว่าแสงสว่างยังไม่เข้ามาในห้อง และเจ้ายังเห็นว่าห้องยังมืดอยู่”
ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงต้องการให้มองวันสับบาโต ในแง่มุมของความเมตตากรุณาและความรัก วันสับบาโตมีความหมายว่า เป็นวันแห่งการพักผ่อน หรือเป็นวันหยุดงาน
ซึ่งสอดคล้องกับการสร้างโลกของพระเป็นเจ้าในหนังสือปฐมกาล
“วันที่เจ็ด พระเจ้าก็เสร็จงานของพระองค์ที่ทรงกระทำมานั้น ในวันที่เจ็ดนั้นก็ทรงพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์ที่ได้กระทำ” (ปฐก 2:2)
การถือว่าวันสับบาโตเป็นวันพักผ่อนของพระเป็นเจ้าในการสร้างโลก จึงเป็นบัญญัติสำหรับชาวยิว ในพระวรสาร พวกฟาริสีได้ตัดสินว่าบรรดาสานุศิษย์ของพระเยซูเจ้า ได้ละเมิดวันสับบาโต เพราะพวกเขาได้เด็ดรวงข้าวมากิน คำตัดสินของพวกฟาริสีเป็นคำตัดสินที่ปราศจากความเมตตากรุณา
พวกเขาขาดความเข้าใจในความหิวของบรรดาสานุศิษย์
ชึ่งคล้ายกับพูดว่า “ปล่อยให้เขาหิวไปเถิด” พวกเขาจึงตาบอด มองไม่เห็นความต้องการของคนอื่น และกำลังทำมนุษย์ให้เป็นทาสของวันสับบาโต ไม่ใช่วันสับบาโตสำหรับมนุษย์...อะไรคือวิธีที่ฉันจะช่วยและตอบสนองความต้องการของคนอื่น?...
ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
ฉันจะลงมือทำกิจการแห่งเมตตาธรรมต่อทุกคนที่ฉันพบในสถานที่ทำงาน ในโรงเรียน บนท้องถนน หรือพี่น้องบ้านใกล้เรือนเคียง.
