วันพุธที่ 14 ธันวาคม 2016
ระลึกถึง น.ยอห์น แห่งไม้กางเขน นักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร
อสย 45:6ข-8,18,21ข-25 / ลก 7:19-23
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา
เวลานั้น ยอห์นจึงเรียกศิษย์มาสองคน แล้วส่งไปเฝ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทูลถามว่า “ท่านคือผู้ที่จะต้องมา หรือเราจะต้องรอคอยผู้อื่นอีก” เมื่อคนทั้งสองมาพบพระองค์แล้วจึงกล่าวว่า “ยอห์นผู้ทำพิธีล้างส่งเรามาถามท่านว่า ‘ท่านคือผู้ที่จะต้องมา หรือเราจะต้องรอคอยผู้อื่นอีก’”
ขณะนั้น พระเยซูเจ้ากำลังทรงรักษาคนจำนวนมากให้หายจากโรค จากความทุกข์ทรมานและจากจิตชั่วร้าย ทั้งทรงทำให้คนตาบอดหลายคนกลับมองเห็นได้ พระองค์จึงตรัสตอบศิษย์ทั้งสองคนของยอห์นว่า “จงไปบอกยอห์นถึงสิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยิน คนตาบอดกลับแลเห็น คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายจากโรค คนหูหนวกได้ยิน คนตายกลับคืนชีพ คนจนได้ฟังข่าวดี ผู้ที่ไม่เคลือบแคลงใจในเรา ย่อมเป็นสุข”
(พระวาจาของพระเจ้า)
---------
ฝนมีคุณค่า เมื่อดินแห้งแล้ง
น้ำมีคุณค่า เมื่อแห้งผากอยากสดชื่น
ดังนั้น การเล่าเรื่อง "สมหวัง" มีน้ำฉ่ำ มีฝนโชก จึงเป็นเรื่องยินดี ชื่นใจ มีความสุขสมหวัง มากกว่าได้ทรัพย์ศฤงคารใดๆ ที่เป็น ความสุขใจในชีวิตฝ่ายวิญญาณ
ในหนังสือประกาศกอิสยาห์ "ท้องฟ้าเอ๋ย จงโปรยฝนลงมาจากเบื้องบน ขอให้ก้อนเมฆหลั่งความชอบธรรมลงมา แผ่นดินจงเปิดออก และจงผลิตผลเป็นความรอดพ้น"
คุณค่าของการเปรียบเทียบเรื่องความรอดพ้น กับ สายฝน สายน้ำ ความชุ่มฉ่ำ เป็นเรื่องที่สัมผัสจับต้องได้ด้วย "กายภาพ" และส่งผลถึง "หัวใจ"
ความรอดพ้นจึงเป็นการช่วยให้สูงส่ง
เป็น ความฉุ่มช่ำใจ ความหวังค้ำจุนหัวใจ
ที่พระวรสารก็เล่ามุมมองนี้ ในเรื่อง "คนตาบอดกลับแลเห็น คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายจากโรค คนหูหนวกได้ยิน คนตายกลับคืนชีพ คนจนได้ฟังข่าวดี ผู้ที่ไม่เคลือบแคลงใจในเรา ย่อมเป็นสุข”
ความสุขหัวใจ เป็นเครื่องหมายความรอดพ้นมากกว่า ความสุขที่ได้อะไรมากมายก่ายกอง
